یادداشت

پیام تلویزیونی مقام معظم رهبری بیش از آنکه روایت پایان یک نبرد باشد، نقشه‌ راهی برای آینده است. در روایت ایشان، ایران در حال گذار از موضع دفاعی به موقعیت طراحی راهبردهای بازدارنده فعال است؛ موقعیتی که در آن قدرت موشکی، مشروعیت مردمی، حقانیت حقوقی، و عمق تمدنی در کنار هم قرار می‌گیرند تا تصویر تازه‌ای از ایران در نظام بین‌الملل ترسیم شود.

در روزهای اخیر، بار دیگر ادعاهایی از سوی آمریکا و رسانه‌های رژیم صهیونیستی درباره پایان قریب‌الوقوع جنگ غزه مطرح شده است؛ ادعاهایی که بیش از آن‌که نشانی از صلح داشته باشند، تلاشی برای پوشاندن شکست‌های اخیر آمریکا و اسرائیل به نظر می‌رسند.

جان مرشایمر، نظریه‌پرداز برجسته آمریکایی، فاش کرد که هدف واقعی اسرائیل در قبال ایران، فراتر از تغییر رژیم است؛ آن‌ها به دنبال تجزیه ایران و ساختن خاورمیانه‌ای تکه‌تکه شده‌اند. رؤیایی که تحقق آن، منطقه را به آتش می‌کشد.

بحران 12 روزه جنگ رژیم صهیونیستی علیه ایران، رخدادی تلخ و خطرناک بود، اما در دل خود فرصتی برای «بازتعریف ملی وحدت» فراهم کرد. مردم، نخبگان، سلبریتی‌ها، نیروهای سیاسی و نهادهای رسمی حاکمیتی، همه بر سر یک معنا توافق کردند: ایران، خانه مشترک ماست.

در بحبوحه این نبرد پیچیده که از نطنز و فردو تا حیفا و تل‌آویو امتداد یافت، تهران تلاش کرد تا با ترکیب خرد راهبردی، بازدارندگی فعال و پاسخ هدفمند، مسیر یک «آتش‌بس از موضع اقتدار» را ترسیم کند؛ مسیری که نقطه اوج آن را می‌توان در حمله کم‌سابقه به پایگاه آمریکایی العدید در قطر دید، اقدامی که وزن راهبردی تهران را در محاسبات آتش‌بس به‌شدت افزایش داد.

دونالد ترامپ بار دیگر در توهمی کودکانه از تغییر حکومت ایران سخن گفته است؛ بی‌خبر از اینکه ملت ایران نه با تهدیدهای پوسیده عقب‌نشینی می‌کند و نه عظمت خود را از پشت میز کاخ سفید جستجو می‌کند. عظمت ایران، در مسیر مقاومت و استقلال است؛ مسیری که رؤسای جمهور آمریکا، یکی پس از دیگری در تلاش برای تخریبش شکست خورده‌اند.

رفتار ترامپ در حمله خودسرانه به ایران، نشان‌دهنده بازگشت صریح به سیاست ماکیاولیستی است. سیاستی که در آن، "قدرت" بر "حق"، و "منافع شخصی" بر "ارزش‌های جهانی" اولویت دارد. خروج بی‌دلیل از برجام، ترور یک فرمانده رسمی ایران در خاک کشور ثالث، و حمله به سایت‌های تحت نظارت آژانس، گواه آن است که ترامپ، همچون ماکیاولی، باور دارد که هدف، وسیله را توجیه می‌کند.

با اوج‌گیری تنش‌های ژئوپلیتیکی در خاورمیانه، نفت خام به‌سوی سطوح بالای 100 دلار حرکت می‌کند. تحلیل‌گران هشدار می‌دهند که اختلال در تردد نفت‌کش‌ها در تنگه هرمز می‌تواند اقتصاد جهانی را دچار شوک تورمی و کاهش رشد کند.

با ورود رسمی آمریکا به کارزار تجاوز علیه ایران و حمله مستقیم به زیرساخت‌های هسته‌ای کشور، منطقه به مرحله‌ای از رویارویی آشکار و بی‌سابقه رسیده است. پاسخ تهران اما نباید از پایان ماجرا سخن بگوید؛ نقطه آغاز، جایی است که بیشترین آسیب را به دشمن وارد می‌کند: تل‌آویو. در این مسیر، بازدارندگی فعال نه تنها امکان‌پذیر، بلکه ضروری است.

جهان امروز، جهانی است که قواعد آن را دیگر "معاهدات" تعیین نمی‌کنند، بلکه موازنه‌ها، اتحادها، و اراده‌های ملی قدرتمند تعیین‌کننده‌اند. ایران اگرچه هنوز می‌تواند در چارچوب NPT باقی بماند، اما باید بداند که امنیت هسته‌ای، از "حق" می‌آید، اما با "قدرت" محافظت می‌شود.