یادداشت

طرح رژیم صهیونیستی برای تخلیه اجباری شهر غزه و انتقال مردم به جنوب این باریکه، نه اقدامی انسانی بلکه ادامه سیاست تاریخی «پاکسازی نژادی» است. این رویکرد، از نکبت 1948 تا امروز، راهبردی سازمان‌یافته برای حذف هویت فلسطینی، تغییر بافت جمعیتی و پیشبرد پروژه «اسرائیل بزرگ» را دنبال می‌کند.

سرمشق امروز سیاست ایران باید «تغییرِ مدبّرانه» در عرصه‌ی برخی رویکردها و راهبردها و سیاست‌ها باشد؛ تغییری که البته نه در دام تعلل و تأخیر گرفتار شود و نه قربانی شتاب‌زدگی و سطحی‌گرایی گردد. این روند در سطوح عالی سیاست‌ورزی و حکمرانی ایران شروع شده است. تداوم «سیاست تغییر» می‌تواند ایران را قوی‌تر کند نه آنگونه که برخی محافل تندرو گمان می‌کنند، ضعیف‌تر.

ناتوانی وزارت جهاد در مدیریت واردات و تنظیم بازار نهاده‌های دامی، صنعت مرغ و تخم‌مرغ را به مرحله فروپاشی رسانده است. نهاده‌ای که باید با ارز ترجیحی در اختیار مرغدار قرار گیرد، در بازار آزاد با دو برابر قیمت عرضه می‌شود؛ نتیجه آن، معدوم‌سازی مرغ‌های تخم‌گذار و تهدید امنیت غذایی کشور است.

توافق سه‌جانبه آمریکا، آذربایجان و ارمنستان در خصوص ایجاد یک مسیر (Route) در حدفاصل آذربایجان و نخجوان که لازمه آن عبور از دست‌کم 47 کیلومتر از خاک ارمنستان می‌باشد، منشأ بحث‌های زیادی شده است. بعضی آن را موضوعی تمام‌شده و بعضی آن را در حد یک «یادداشت تفاهم» که فاقد جزئیات و نحوه اجرا می‌باشد، ارزیابی نموده‌اند.

آلودگی هوا در سال 1403 جان بیش از 35 هزار نفر را در 83 شهر کشور تهدید کرد و بار اقتصادی 14 میلیارد دلاری بر کشور تحمیل نمود. سکته مغزی، سرطان ریه و بیماری‌های قلبی شایع‌ترین پیامدهای آلودگی هستند .

26 مرداد، روزی که دل‌های ملت ایران با بازگشت آزادگان به وطن، یکصدا به شوق آمد، بیش از یک مناسبت تاریخی است؛ این روز، سرود صبر و ایستادگی است، تابلوی زنده‌ای از اراده‌ای که هیچ شکنجه و اسارتی نتوانست آن را خم کند.

در شرایط پساجنگ، سینما می‌تواند روایتی انسانی، فرهنگی و صلح‌جویانه از جامعه ایرانی را بازتاب دهد. دیپلماسی اسکار نه صرفاً رقابتی سینمایی، بلکه بخشی از راهبرد فرهنگی برای احیای حضور ایران در عرصه جهانی است؛ حضوری که نیازمند حمایت نظام‌مند از فیلم‌سازان، توجه به ترجمان جهانی روایت‌های بومی، و پیوند هوشمندانه هنر و سیاست خارجی کشور است.

رهبران اروپایی پس از دیدار 15 اوت دونالد ترامپ و ولادیمیر پوتین در آلاسکا، ضمن استقبال از تلاش‌های دیپلماتیک ایالات متحده برای پایان جنگ اوکراین، بر حمایت مستمر از حاکمیت و تمامیت ارضی این کشور و فشار پایدار بر روسیه تأکید کردند.

دیدار روز جمعه ترامپ و پوتین در آلاسکا، به‌جای نمایش قدرت دیپلماسی آمریکا، موجی از تردید و نگرانی در رسانه‌های غربی برانگیخت. انتخاب آلاسکا، حذف اوکراین از معادله، سابقه ضعف ترامپ در برابر پوتین و نشانه‌های شکست در فضای نشست، پرسش‌های تازه‌ای درباره آینده جنگ و دیپلماسی برانگیخته است.

وقتی ورزشکاران غیرنظامی، در میدان‌های جهانی و زیر پرچم ملی، چنین ژستی را تکرار می‌کنند، پیام‌شان چیزی فراتر از احترام به سرود است. آن‌ها با زبان بی‌کلام می‌گویند: «من، فرزند این ملت، آماده‌ام که برای عزت و امنیتش بایستم.» تکرار این حرکت درست پس از جنگ 12 روزه، که فضای روانی و سیاسی کشور را تحت تأثیر قرار داده بود، اهمیت نمادین آن را دوچندان می‌کند.