یادداشت

ناصر تقوایی که از بنیان‌گذاران موج نوی سینمای ایران بود، این هنر را محملی برای تولید و انتقال تفکر انتقادی و تحلیل اجتماعی و فرهنگی می‌دید. او به‌همراه هم‌نسلانش، جریانی از سینمای معتبر و خلاق و تأمل‌برانگیز را در کشور به راه انداخت تا سینمای روبه گسترش فیلم‌فارسی، تنها صدای سینمای ملی نباشد و جهت‌گیری انتقاد در سینما زنده بماند.

سعید مظفری دوبلور پیشکسوت و صدای ماندگار دوبله سه شنبه 22 مهر در بیمارستان عرفان درگذشت.

نشست دیروز شرم الشیخ صحنه‌ای از دیپلماسی عمومی و تملقات دیپلماتیک بود و متضمن مناقشه محتوایی جدی درباره غزه و آینده آن نبود.

رسانه آمریکایی در تحلیلی به بررسی ابعاد منطقه‌ای توافق آتش‌بس غزه پرداخته و نوشته است که این توافق هرچند باعث آرامش موقت شده، اما در میان کشورهای عربی که نقش مهمی در میانجی‌گری داشتند، احساس نگرانی و بی‌اعتمادی نسبت به آینده وجود دارد.

سفر دونالد ترامپ به تل‌آویو و سخنرانی او در کنست، در حالی انجام شد که هنوز خاک غزه از خون هزاران کودک بی‌دفاع رنگین است. این سفر که با تبلیغات سنگین رسانه‌های غربی و صهیونیستی همراه بود، تلاشی است برای پاک‌نمایی دو سال نسل‌کشی و تحریف حقیقت در قالب یک «نمایش صلح».

به یاد دارم که «ریگان» رئیس جمهور اسبق آمریکا، بعد از پیروزی در انتخابات ریاست جمهوری و پس از ادای سوگند رسمی راهی دفتر کارش در کاخ سفید شد. خبرنگار آمریکایی از او پرسید: «آقای رئیس جمهور آینده خاورمیانه بعد از انتخاب شما به ریاست جمهوری چگونه خواهد شد؟»

پیش‌بینی آینده، اگر نه محال مطلق، اما بسیار دشوار است، زیرا عوامل شناخته‌شده که در شکل‌دهی آینده دخیل‌اند، بی‌شمارند و عواملی که ما از آنها بی‌خبریم نیز بی‌شمار. مهم‌تر از این‌دو اینکه روش اثرگذاری عوامل بر یکدیگر نیز تغییرپذیر است.

آتش‌بس غزه با میانجی‌گری آمریکا، ترکیه، قطر و مصر به جنگ بیش از 2 ساله در این باریکه پایان داد و البته مورد استقبال بسیاری از کشورهای جهان قرار گرفت اما وعده‌های ترامپ برای بازگشت آرامش کامل به غزه به نظر توخالی و پوچ است.

تصمیم ایران برای نپذیرفتن دعوت نشست شرم‌الشیخ، اقدامی راهبردی و حساب‌شده بود که با هدف جلوگیری از مشروعیت‌بخشی به روندهای تحمیلی رژیم صهیونیستی اتخاذ شد و تمرکز بر ضرورت آتش‌بس واقعی و پایان کشتار مظلومان زنان و کودکان فلسطینی دارد.