یادداشت

هفته گذشته بازارهای مالی ایران شاهد جابه‌جایی معنادار بازدهی بودند؛ جایی که طلا و سکه پیشتاز شدند، بورس رشد متوازن‌تری داشت و بیت‌کوین تنها بازار منفی بود.

نمودار هرم ثروت جهانی 2024 تصویری عریان از نابرابری ساختاری ارائه می‌دهد؛ جایی که اقلیتی بسیار کوچک، مالک بخش اعظم دارایی‌های جهان شده‌اند.

نشست پاریس با ادعای حمایت از ارتش لبنان، در عمل ادامه همان الگوی غربی است که خلع سلاح مقاومت را جایگزین امنیت واقعی می‌کند. بی‌تفاوتی در برابر تجاوزات اسرائیل و تجربه سوریه نشان می‌دهد این مسیر، لبنان را به سمت بی‌ثبات‌سازی هدایت می‌کند نه ثبات.

آنچه طی دوسال اخیر در غزه گذشت، یا آنچه در خلال جنگ 12 روزه توسط آمریکا و اسراییل علیه ایران گذشت، یا آنچه در قالب محاصره‌ها و تحریم‌های فلج‌کننده علیه کشورها اعمال می‌شود، مصادیقی از خشونت عریان و افراط‌گرایی عیان دولتی است که در ماهیت، تفاوت چندانی با خشونت گروه‌های مثل داعش ندارد.

گزارش جهانی شادکامی 2025 نشان می‌دهد ایران در شاخص بازگرداندن کیف پول افراد غریبه، رتبه دوم جهان را کسب کرده؛ جایگاهی معنادار که از عمق اعتماد و اخلاق اجتماعی ایرانیان حکایت دارد.

نشست چهارشنبه رئیس‌جمهور با نخبگان سیاسی و فعالان حزبی را می‌توان حرکتی ضروری در مسیر حکمرانی مشارکتی و کثرت‌گرا ارزیابی کرد؛ حرکتی که می‌تواند در نهایت به بازسازی تدریجی سرمایه اجتماعی بینجامد. اما این حرکت، تنها زمانی معنا خواهد داشت که از سطح رویداد عبور کند و به فرآیند تبدیل شود.

تورم مزمن، بیش از آنکه یک عدد اقتصادی باشد، به عاملی اثرگذار بر تصمیم‌های روزمره خانوار تبدیل شده و دامنه انتخاب‌ها را در حوزه غذا، درمان و آموزش محدودتر کرده است.

داده های جدید نشان می‌دهد رقابت پلتفرم‌های اجتماعی و هوش مصنوعی برای تسخیر ذهن نوجوانان وارد مرحله تازه‌ای شده؛ جایی که ChatGPT حتی از فیسبوک عبور کرده است.

تیم ملی فوتبال ایران پس از قرعه‌کشی جام جهانی 2026 و قرار گرفتن در گروهی که به اعتقاد بسیاری از کارشناسان صعود از آن سخت و دشوار نیست، در حالی این روزها برای بازی‌های تدارکاتی و اردوهای تمرینی آماده می‌شود که هنوز مشخص نیست آیا می‌تواند با تمامی بازیکنانش در این جام حضور پیدا کند یا خیر.

در مناسبات حوزه و دانشگاه، مفهوم «گفت‌وگو» جایگزینی معقول‌تر و واقع‌بینانه‌تر از «وحدت» به نظر می‌رسد. گفت‌وگو، برخلاف وحدت، مستلزم ادغام یا همسان‌سازی نیست؛ بلکه بر پذیرش طرف مقابل به‌عنوان «دیگریِ معتبر و برابر» استوار است.