یادداشت

شاید مهم‌ترین دستاورد راهبردی جنگ اخیر برای منطقه، تغییر در ادراک امنیتی کشورهای حاشیه خلیج‌فارس باشد. اگر در گذشته بسیاری از بازیگران منطقه‌ای امنیت را در سایه حضور قدرت‌های خارجی جست‌وجو می‌کردند، اکنون بیش از هر زمان دیگری این باور در حال شکل‌گیری است که امنیت پایدار خلیج فارس محصول همکاری میان کشورهای منطقه خصوصا ایران است.

با آغاز دور جدید مذاکرات ایران و آمریکا، بحث حمایت تهران از لبنان بار دیگر به صدر مناقشات سیاسی بازگشته است. اما تحولات اخیر منطقه و رویارویی مستقیم ایران با آمریکا و اسرائیل، پرسش قدیمی را وارونه کرده است: آیا حمایت از لبنان یک هزینه خارجی است یا بخشی از سرمایه‌گذاری امنیتی برای حفاظت از ایران؟

نیویورک تایمز در یادداشتی کم‌سابقه، توافق حاصل‌شده میان واشنگتن و تهران را نه نشانه تسلیم ایران، بلکه نمونه‌ای از عقب‌نشینی آمریکا از اهداف اولیه جنگ توصیف کرده است. این روزنامه با اشاره به شعار ترامپ برای «تسلیم بی‌قید و شرط ایران» می‌گوید نتیجه نهایی جنگ به شکلی متعارض، به چیزی شبیه «تسلیم مشروط آمریکا» انجامیده است.

دونالد ترامپ جنگ علیه ایران را با بهانه مهار برنامه هسته‌ای آغاز کرد، اما اکنون که گزینه نظامی نتوانسته اهداف سیاسی واشنگتن را محقق کند، کاخ سفید می‌کوشد با روایت‌سازی رسانه‌ای، توافقاتی را اعلام کند که هنوز شکل نگرفته‌اند. اختلاف بر سر بازرسی‌های هسته‌ای و تنگه هرمز تنها بخشی از این شکاف است.

شهریار در نگاه آیینی خود، عاشورا را جلوه‌ای از عشق، آگاهی و آزادگی می‌داند و آن را حقیقتی زنده در تاریخ انسانیت و نهضت امام حسین (ع) می‌بیند.

آمار سال 2024 نشان می‌دهد برخلاف تصور رایج، بیشترین بار میزبانی پناهندگان بر دوش کشورهای همسایه مناطق بحران‌زده است؛ لبنان، چاد و اردن در صدر و ایران هفتم جهان قرار دارند.

گزارش بلومبرگ درباره ثبت بدترین عملکرد ماهانه سهام و ارز اسرائیل در میان بازارهای جهان، صرفاً یک خبر اقتصادی نیست. این تحول می‌تواند نشانه‌ای از تردید فزاینده سرمایه‌گذاران نسبت به کارآمدی راهبردی باشد که سال‌ها بر تداوم بحران، تهدید و تنش‌های منطقه‌ای استوار بوده است.

وحشی بافقی با زبانی سوزناک و تصویرهایی ماندگار، عاشورا را زخمی جاودانه بر پیکر تاریخ می‌داند؛ حماسه‌ای که پیام آن وفاداری، آزادگی و ایستادگی در برابر ظلم است.

جامعه‌ای که مردم در آن به نهاد قضایی اعتماد دارند، اختلافات خود را به جای خیابان، به محکمه می‌برند؛قانون راجایگزین انتقام می‌کنند؛ وآینده را بر پایه امید به عدالت می‌سازند.این همان سرمایه‌ای است که هر نظام سیاسی برای عبور از بحران‌ها بیش از هر چیز دیگری به آن نیاز دارد؛ سرمایه‌ای که تنها با یک قوه قضائیه سالم، مستقل، قانون‌مدار، چابک و پاسخگو به دست می‌آید.

صلح‌های پایدار، نه از دل خوش‌بینی، بلکه از دل واقع‌بینی، صبر، گفت‌وگوی مستمر و اجرای تعهدات متولد می‌شوند. اگر راهبرد ایران با عنوان «تعهد در برابر تعهد» با حفظ فضای حسن نیت و راستی‌آزمایی دنبال شود، می‌توان امیدوار بود که دیپلماسی بر منطق تقابل غلبه کند؛ به این دلیل همه دریافته‌اند که هزینه شکست دیپلماسی، بسیار سنگین‌تر از دشواری ادامه آن است.