یادداشت

تغییر موضع ترامپ از تهدید حمله به یک زیرساخت ایران در برابر هر کشتی به استفاده از دارایی‌های توقیف‌شده برای جبران خسارت، نشانه تغییر محاسبه واشنگتن است؛ عقب‌نشینی‌ای که پس از مقاومت ایران، جهش نفت و تکرار دومین بن‌بست راهبردی ترامپ رخ داده است.

صنعت بازی‌های رایانه‌ای به یکی از سودآورترین بازارهای جهان تبدیل شده است؛ بازاری که موبایل بر آن سلطه دارد و ایران نیز با گردش مالی 70 هزار میلیارد تومانی، ظرفیت قابل‌توجهی برای توسعه و صادرات بازی‌های بومی در اختیار دارد.

در سیاست بین‌الملل، خلأ قدرت هرگز دوام نمی‌آورد. هرگاه قواعد مشترک فروبپاشند، بازیگران برای پر کردن خلأ به ابزارهای سخت متوسل می‌شوند.در نتیجه نه امنیت بلکه رقابت دائمی است. غرب آسیا امروز دقیقاً در چنین نقطه‌ای ایستاده است؛ منطقه‌ای که از یک سو شاهد بازتعریف موازنه قدرت و از سوی دیگر فاقد معماری امنیتی بومی و پایدار است.

در همه کشورها نفوذ وجود دارد. هیچ دستگاه امنیتی نمی‌تواند مدعی مصونیت مطلق باشد. اما تفاوت میان نظام‌های کارآمد و ناکارآمد در این نیست که آیا هدف نفوذ قرار می‌گیرند یا نه؛ تفاوت در این است که آیا پس از هر شکست، اولویت‌ها و سازوکارهای خود را اصلاح می‌کنند یا خیر.

سفر وزیر امور خارجه ایران به قرقیزستان و حضور در نشست سازمان همکاری شانگهای، نماد پیوند اقتدار میدانی با دیپلماسی فعال است؛ رویکردی که جایگاه تهران را در نظم نوظهور آسیایی، توسعه همکاری‌های اقتصادی و تقویت امنیت منطقه‌ای بازتعریف می‌کند.

تازه‌ترین داده‌های منتشرشده از نرخ بیکاری کشورهای منتخب جهان، شکاف قابل‌توجهی میان اقتصادهای مختلف را آشکار می‌کند؛ عراق و افغانستان در صدر بیکاری قرار دارند و ژاپن کمترین نرخ را ثبت کرده است.

اسپانیا امروز مهم‌ترین استثنای غرب در مسئله فلسطین به شمار می‌رود؛ استثنایی که نه بر پایه شعار، بلکه بر اساس آمادگی برای پرداخت هزینه سیاسی شکل گرفته است. مسئله فلسطین از مرزهای سیاست رسمی این کشور عبور کرده و به بخشی از فرهنگ عمومی تبدیل شده است. مردان شاخص فوتبال اسپانیا، نمونه روشنی از این وضعیت به شمار می‌آید.

اهمیت شیرمحمد اسپندار در فرهنگ ایران، در پیوند عمیق او با اصالت‌هاست. او نشان داد که موسیقی نواحی، حاشیه‌ی فرهنگ ایران نیست، بلکه هسته‌ی تنوع و غنایِ فرهنگیِ ماست. ایران بزرگ را نمی‌توان بدون رنگین‌کمانِ فرهنگ‌های محلی‌اش درک کرد.

تهدید دوباره ترامپ علیه منطقه «کوه کلنگ» در نزدیکی نطنز، علاوه بر آشکار کردن استمرار سیاست فشار و ارعاب آمریکا، سکوت آژانس و کشورهای غربی در برابر تهدید تأسیسات هسته‌ای ایران را به نمادی از استانداردهای دوگانه بدل کرده است.

تهدید بی‌سابقه ترامپ به بمباران پل‌ها و نیروگاه‌های ایران، بیش از آنکه نمایش قدرت باشد، نشانه تغییر در محاسبات راهبردی واشنگتن است. تغییر از ادعای «امن‌سازی هرمز» به تهدید جنگ زیرساخت‌ها، حکایت از آن دارد که راهبرد فشار نظامی، محاصره دریایی و عملیات روانی آمریکا در تحقق اهداف خود با شکست روبه‌رو شده و کاخ سفید به دنبال بازسازی بازدارندگی از دست‌رفته است.