یادداشت

طی ماه‌های اخیر دو رویداد سیاسی در عراق موجب شکست و ناکامی سیاست‌های آمریکا در این کشور شده که این دو رویداد سرانجام به کاهش نفوذ آمریکا در این کشور منجر شده است. نخستین رویداد مهم سیاسی انتخابات پارلمانی عراق بود که به‌رغم تلاش آمریکا برای نفوذ دادن عوامل خود در پارلمان، نامزد‌های نزدیک به شیعیان اصولگرا و مخالف حضور آمریکا در عراق به پارلمان راه یافتند.

اظهارات مداخله‌جویانه دونالد ترامپ درباره روند سیاسی عراق، تنها یک موضع‌گیری مقطعی نیست؛ بلکه بازتاب الگویی است که سال‌هاست سیاست خارجی آمریکا را شکل داده است. الگویی که با نادیده‌گرفتن حاکمیت کشورها، حس تحقیر ملی و خشم عمومی را در نقاط مختلف جهان بازتولید می‌کند.

تکرار تهدیدهای نظامی آمریکا علیه ایران، بیش از آنکه نشانه تصمیم واقعی برای جنگ باشد، بازتاب یک بن‌بست راهبردی است. واشنگتن در نقطه‌ای ایستاده که نه توان آغاز جنگ را دارد و نه امکان عقب‌نشینی آشکار؛ بنابراین «نمایش قدرت» به ابزار اصلی سیاست مهار ایران تبدیل شده است.

آمارهای رسمی از اتلاف گسترده انرژی در ایران نشان می‌دهد که از نیروگاه‌ها تا مصرف آب و سوخت، فاصله‌ای نگران‌کننده با استانداردهای جهانی وجود دارد.

پیشگیری از سیر تحولات به سمت یک درگیری پرهزینه، نیازمند ترکیبی دقیق از بازدارندگی دفاعی، هوشیاری سیاسی، نوسازی اجتماعی، تاب‌آوری اقتصادی ودیپلماسی خلاقانه است.بادستیابی به چنین زرادخانه‌ای می‌توان ازگردنه پرخطر کنونی به سلامت عبور کرد.در غیر این صورت،خطر آن وجود داردکه«جنگ»از یک گزینه پرهزینه،به انتخابی به‌ظاهر معقول درذهن بیگانگان بدخواه ومتوهم تبدیل شود.

فضاسازی رسانه‌ای درباره «عملیات نقطه‌ای» آمریکا علیه ایران بیش از آنکه از تصمیمی قطعی حکایت کند، بخشی از جنگ روانی و فشار راهبردی است؛ سناریویی که بر فرض کنترل بحران بنا شده اما در برخورد با واقعیت‌های میدانی، می‌تواند به بحرانی غیرقابل مهار تبدیل شود.

در بازار سرمایه‌گذاری ایران، رشد انفجاری قیمت طلا و سکه حالا معادلات اقتصادی را دگرگون کرده و تنها طبقه مرفه توان خرید این دارایی‌ها را دارد.

تماس مداخله‌جویانه مارکو روبیو با نخست‌وزیر عراق، بار دیگر سیاست دیرینه آمریکا در نفی حاکمیت ملت‌ها را آشکار کرد. هراس واشنگتن از دموکراسی بومی عراق و همگرایی منطقه‌ای، ریشه اصلی فشارهایی است که آینده سیاسی بغداد را هدف گرفته است.

همزمان با اعلام رزمایش چندروزه هوایی سنتکام در منطقه و برجسته‌سازی تهدیدات، الگوی رفتاری آمریکا نشان می‌دهد که هدف، بیش از امنیت‌سازی، بازتولید حضور نظامی، فروش تسلیحات و مهندسی ناامنی است. در برابر این روند، راهبرد همگرایی بومی و امنیت جمعی منطقه‌ای گزینه‌ای واقع‌بینانه‌تر و پایدارتر می‌نماید.

«گذرگاه»،به عنوان نشست‌های تحلیلی وراهبردی نورنیوز،دربررسی ریشه‌ها و ماهیت این چالش خطرناک، میزبان آقای دکتر علی باقری، فعال سیاسی ودبیر کل محترم حزب عهدایران بود تا ابعاد مختلف این رخداد مهم را بکاود.دراین گفت‌وگو، علاوه بر بررسی اعتراضات اخیر در جامعه ایران، به تحلیل کلی پدیده اعتراضات مردمی درچهار دهه گذشته ورفتارشناسی نظام درقبال آنهاهم پرداخته شده است.