یادداشت

پاسخ موشکی ایران به تجاوز رژیم صهیونیستی به ضاحیه جنوبی بیروت، صرفاً یک واکنش نظامی نبود؛ تلاشی بود برای تثبیت این پیام که جنگ و آتش‌بس، ماهیتی یکپارچه دارند. تهران با این اقدام هشدار داد که تفکیک جبهه‌های مقاومت، می‌تواند آتش‌بس را به ابزاری برای تداوم فشار دشمن و فرار آمریکا از مسئولیت پذیری مستقیم تبدیل کند.

دولت‌ها و قدرت‌های بزرگ معمولاً سیاست‌های خودرابا واژگانی جذاب مانندصلح،ثبات،امنیت،دموکراسی،مذاکره وتوافق توصیف می‌کنند،اما درپشت این مفاهیم،راهبردهای متفاوتی نهفته است که گاه هیچ نسبتی بامعنای ظاهری این واژه‌ها ندارند.یکی ازمهم‌ترین تمایزهایی که درفهم رفتار آمریکاواسرائیل درقبال ایران بایدمورد توجه قرارگیرد،تفاوت میان «راهبردتوافق‌سازی و «راهبرد تسلیم» است.

داده‌های منتشر شده از رشد کم‌سابقه ترافیک اینترنت جهان در فاصله سال‌های 2020 تا 2025 حکایت دارد؛ رشدی که آسیا و اقیانوسیه در کانون آن قرار گرفته‌اند.

تهدید ترامپ به «فاجعه کامل» در صورت کشته شدن یک آمریکایی برای نمایش قدرت است، اما بر اراده ایران در دفاع از خود اثری ندارد. تهران امروز نشان داد به هر تجاوزی قاطع پاسخ می دهد .اگر جان آمریکایی ها برای ترامپ مهم بود این جنگ بی حاصل را آغاز نمی کرد؛ مسئولیت هر خون بیشتر با آتش افروز است.

تلاش آمریکا و برخی کشورهای اروپایی برای تصویب قطعنامه‌ای علیه ایران در شورای حکام، تلاشی برای تحریف واقعیت‌ها، جبران شکست‌های راهبردی، سفیدسازی تجاوزات و سیاسی‌سازی آژانس ارزیابی می‌شود؛ روندی که اعتبار و استقلال این نهاد را تهدید می‌کند.

عملیات یکشنبه شب ایران علیه رژیم صهیونیستی نشانه گذار ایران از بازدارندگی واکنشی به دکترین مبتنی بر ابتکار عمل است؛ الگویی که در آن تهران به جای انتظار برای ضربه، در حال طراحی فعال صحنه امنیت منطقه‌ای است.

رسانه عمومی زمانی می‌تواند نقش ملی ایفا کند که سه ویژگی را همزمان داشته باشد: استقلال نسبی از رقابت‌های سیاسی، بازنمایی متکثر دیدگاه‌های جامعه، و نهایتاً وفاداری به واقعیت‌های پیچیده و چندوجهی. هرگاه یکی از این سه اصل تضعیف شود، رسانه از جایگاه نهاد عمومی به ارگان یک جریان خاص تبدیل می‌شود. مشکل امروز صداوسیما دقیقاً در همین نقطه قرار دارد.

مواضع متناقض ترامپ درباره توافق با ایران، حمله دوباره اسرائیل به ضاحیه جنوبی بیروت، تهدیدهای متقابل تهران و فعال شدن کانال‌های میانجی‌گری، این پرسش را پررنگ‌تر کرده که آیا منطقه هنوز در وضعیت «تنش مدیریت‌شده» قرار دارد یا آرام‌آرام وارد فاز تازه‌ای از تقابل و بازتعریف موازنه‌ها می‌شود؟

با وجود اجماع نسبی جریان‌های سیاسی عراق برای تکمیل کابینه، روند تشکیل دولت همچنان با چالش روبه‌رو است. شواهد نشان می‌دهد فشارهای سیاسی، اقتصادی و امنیتی آمریکا به مانعی مهم در مسیر تثبیت حاکمیت و استقلال بغداد تبدیل شده است.

افشای ارتقای سطح تهدید جاسوسی اسرائیل به درجه «بحرانی» در پنتاگون، بار دیگر ابعاد نفوذ ویو در ساختار قدرت آمریکا را برجسته کرده است؛ روندی که از جاسوسی و اعمال نفوذ سیاسی تا حذف نخبگان علمی و تأثیرگذاری بر تصمیمات راهبردی واشنگتن امتداد یافته است.