یادداشت

رفتار متفاوت ترامپ در پکن و در مقابل «شی»، بازتاب درک یک حقیقت بزرگ‌تر است: در جهان جدید، احترام سیاسی بیش از هر چیز از دل «ظرفیت تولید قدرت» بیرون می‌آید. چین به سطحی از قدرت رسیده که حتی سیاستمداری با روحیه تهاجمی و تحقیرگر مانند ترامپ نیز ناچار است در برابر آن، زبان خود را تغییر دهد.

افشای سفر نتانیاهو به امارات و واکنش‌های تند ابوظبی، بار دیگر بحث همکاری‌های منطقه‌ای، پیامدهای امنیتی و تنش‌های سیاسی خاورمیانه را در سطح منطقه و جهان در کانون توجه قرار داد .

دریاسالار شهید علی شمخانی تا آخرین روزهای زندگی، با کتاب مأنوس بود؛ مردی اهل مطالعه، تحقیق و اندیشه که آخرین کتاب در دستانش، روایتی از تاریخ پنهان ترورهای اسرائیل بود.

روز جهانی ارتباطات، فرصتی برای بازاندیشی در یک مسئله بنیادین است: آیا می‌توان در جهان شبکه‌ای امروز، با حداقل اتصال، حداکثر قدرت را تولید کرد؟ قدرت آینده، متعلق به کشورهایی است که بتوانند هم امنیت خود را حفظ کنند و هم به شکلی هوشمند، گسترده و فعال به جهان متصل بمانند. ارتباطات، ابزار قدرت نیست؛ خودِ قدرت است.

آمریکا، چین و هند با اختلاف زیاد در صدر بزرگ‌ترین مصرف‌کنندگان نفت جهان قرار دارند؛ آماری که نشان می‌دهد اقتصادهای صنعتی و پرجمعیت همچنان وابستگی عمیقی به طلای سیاه دارند و ایران نیز با مصرف روزانه نزدیک به 2 میلیون بشکه، در جایگاه یازدهم دنیا ایستاده است.

سفر دو روزه دونالد ترامپ به چین در حالی پایان یافت که بحران خاورمیانه و بسته بودن تنگه هرمز محور اصلی گفت‌وگوهای دو قدرت بود. با وجود اعلام پیشرفت در روابط و توافق‌های تجاری، نشانه‌ای از توافق عملی درباره ایران دیده نمی‌شود و پکن همچنان بر راه‌حل گفت‌وگو و پرهیز از فشار تأکید دارد.

ما به عنوان وارثان تمدنی که ممکن است از قربانیان فرایند جهانی‌سازی باشد می توانیم راهبرد مقاومت خود را از روی نقشه‌ای که فردوسی در شاهنامه طراحی کرد انتخاب و اجرایی کنیم. به این اعتبار، شاهنامه هنوز هم در حکم فانوس دریایی، مسیر نجات و پیروزی را در اقیانوس متلاطم سده بیست و یکم به ایرانیان نشان می‌دهد.

ایران امروز فقط با بحران اقلیمی روبه‌رو نیست. کشور هنوز از فضای جنگ 40 روزه اخیر، تنش‌های امنیتی، وضعیت نیمه‌جنگی و آتش‌بسی شکننده فاصله نگرفته است و هیچ تضمینی وجود ندارد که دوباره با شرایط بحرانی یا اختلال‌های گسترده در زیرساخت‌ها مواجه نشویم. در چنین وضعیتی، آب و برق دیگر صرفاً کالاهای مصرفی نیستند؛ بخشی از مولفه‌های تاب‌آوری ملی‌اند.

به نظر می‌رسد سفر ترامپ به چین و مذاکراتش با شی جین پینگ، بیش از آنکه درباره چین یا آمریکا باشد، درباره نظم آینده جهان است؛ اما این نظم، یک متغیر اصلی و اساسی دارد که هیچ یک از طرفین نمی‌توانند از آن غفلت کنند. این متغیر اساسی، ایران است. چنین است که ترتیبات امنیتی فردای جهان نمی‌تواند در غیاب موجودیت مهمی تحت عنوان ایران، تعیین و حتی بررسی شود.

ادعاهای اروپا درباره تجربه مذاکرات هسته‌ای، تلاشی برای پنهان‌سازی انزوای سیاسی این اتحادیه است؛ جریانی که با نادیده‌گرفتن واقعیت‌های جدید منطقه، همچنان در مسیر فشار علیه ایران حرکت می‌کند.