یادداشت

تحولات تازه غزه، بیش از آنکه روایت یک توافق باشد، میدان سنجش صداقت مدعیان صلح است؛ جایی که ابتکار عمل مقاومت، رژیم صهیونیستی و حامیان غربی آن را در برابر انتخابی پرهزینه میان عقب‌نشینی، تداوم جنگ یا پذیرش شکست قرار داده است.

بازگشت ناگهانی آمریکا به ادبیات تهدید علیه چین، تنها یک تغییر لحن دیپلماتیک نیست؛ بلکه نشانه‌ای از بازتعریف راهبرد واشنگتن پس از تحولات غرب آسیا، ناکامی در مهار ایران و تلاش برای احیای سیاست بحران‌سازی در مقیاس جهانی است.

ترامپ تصمیم خود را برای حمله به ایران به تعویق انداخت؛ اما آنچه این تعویق را رقم زد،صرفاً تماس یک متحد منطقه‌ای، توصیه یک فرمانده نظامی یا میانجیگری چند کشور نبود.آنچه بیش از همه بر تصمیم واشنگتن سایه انداخت، درک این واقعیت بود که ایران، هزینه هرگونه تجاوز را به سطحی ارتقا داده است که دیگر نمی‌توان آن را در چارچوب یک عملیات محدود یا یک نمایش قدرت مدیریت کرد.

زیرساخت‌های انرژی تنها دارایی‌های اقتصادی نیستند؛ آنها زیرساخت‌های حیات اجتماعی‌اند. برق بیمارستان‌ها، سامانه‌های تصفیه آب، حمل‌ونقل عمومی، زنجیره تأمین دارو، ارتباطات، تولید و نگهداری مواد غذایی و ده‌ها خدمت حیاتی دیگر به این شبکه وابسته‌اند. حمله به آنها، صرفاً یک اقدام علیه ظرفیت اقتصادی یک دولت نیست؛ اقدامی است که آثار انسانی گسترده دارد.

عملیات چهار خلبان شجاع ایرانی در بمباران پایگاه آمریکایی العدید در قطر را می‌توان در امتداد سنتی دیرینه در تاریخ ایران فهم کرد؛ سنت انسان‌هایی که در لحظه‌های سرنوشت‌ساز، احتمال بازگشت را شرط انجام وظیفه قرار نمی‌دهند. گاهی سرنوشت یک ملت را نه انبوه تجهیزات، بلکه تصمیم چند انسان رقم می‌زند.

ایران با کسب تنها 17.4 امتیاز از 100 و قرار گرفتن در رتبه 117 جهان در شاخص همکاری دانشگاه و صنعت، همچنان با شکافی عمیق میان پژوهش، فناوری و تولید ثروت روبه‌روست.

جامعه ایران پس از جنگ چهل‌روزه و تحولات ناشی از آتش‌بس، در موقعیتی حساس و تعیین‌کننده قرار گرفته است؛ شرایطی که ضرورت بازنگری و اصلاح در برخی حوزه‌های حکمرانی را پررنگ کرده است. محمدرضا باهنر، عضو مجمع تشخیص مصلحت نظام، در نشست تحلیلی «گذرگاه» با تأکید بر اهمیت نوسازی و بازسازی ساختارها، دیدگاه‌های خود درباره عبور از این مرحله را بیان کرد.

نشت فسفر سفید از پایگاه هوایی آمریکا در کره جنوبی، بار دیگر پرسش‌های جدی درباره ماهیت زرادخانه‌های واشنگتن، استانداردهای دوگانه غرب و مخاطرات حضور نظامی آمریکا در جهان را پیش روی افکار عمومی و نهادهای بین‌المللی قرار داده است.

گزارش‌های رسانه‌های آمریکایی درباره بررسی گزینه حمله به زیرساخت‌های انرژی ایران، بار دیگر یک پرسش راهبردی را در مرکز توجه قرار داده است؛ اگر واشنگتن تصمیم بگیرد جنگ را از میدان نظامی به حوزه انرژی بکشاند، آیا آماده پذیرش پیامدهایی است که می‌تواند بازار نفت و امنیت انرژی جهان را برای ماه‌ها با بحران مواجه کند؟

ائتلاف دریایی و کنسرسیوم ادعایی عربستان، بیش از آنکه راهکاری برای امنیت و تجارت باشد، بازتولید راهبردهای ناکام گذشته با طراحی آمریکا برای تغییر موازنه منطقه، فروش امنیت، گسترش بحران و عادی‌سازی روابط با رژیم صهیونیستی ارزیابی می‌شود.