یادداشت

آمارهای 2024 نشان می‌دهد 16.7 درصد ایرانیان مالک رمزارز هستند؛ سهمی معادل حدود 15 میلیون نفر که ایران را در میان 31 کشور در رتبه هشتم جهان قرار داده است.

آتش زدن یا پاره کردن پرچم معنایی فراتر از اعتراض سیاسی دارد. چنین اقدامی معمولاً به‌عنوان نفی یا طرد«هویت مشترک» تعبیر می‌شود، حتی اگر نیت انجام‌دهنده صرفاً اعتراض به یک سیاست یا یک نهاد خاص باشد. پرچم در ذهن بسیاری از مردم با «کشور» و «ملت» پیوند خورده است، نه صرفاً با «حکومت».

در حالی که نقدینگی جهان در پایان 2025 به 144 تریلیون دلار رسیده، سهم ایران کمتر از 0.1 درصد است؛ مسئله اصلی نه کمیت پول، بلکه کیفیت و ارزش ریال است.

مسئله ای که امروز به شکاف میان ترامپ و فرماندهان نظامی منجر شده توان حمله به ایران نیست؛ نداشتن نقشه برای فردای حمله است. آمریکا میتواند شلیک کند اما نمی داند زنجیره پیامدهای پس از پاسخ ایران را چگونه جمع کند. بازدارندگی امروز از تبعات نامعلوم آغاز جنگ می آید نه کمبود سلاح.

تهران هشدار داده هرگونه حمله، حتی اگر با «تغییر عامل مستقیم» انجام شود، جنگی تمام‌عیار تلقی خواهد شد. در حالی‌که واشنگتن می‌کوشد با واگذاری مسئولیت حمله به ایران به تلاویو از برچسب آغازگر جنگ بگریزد، پیام ایران روشن است: دامنه پاسخ، با جابه‌جایی مسئولیت تغییر نمی‌کند.

درز هم‌زمان روایت سه رسانه جریان اصلی آمریکا از ارزیابی منفی عالی‌ترین مقام نظامی این کشور درباره جنگ با ایران، یک خبر معمولی نیست؛ این یک پیام هشداردهنده از درون ساختار قدرت آمریکاست که نشان می‌دهد جنگ، پرهزینه‌تر و کنترل‌ناپذیرتر از آن چیزی است که ترامپ قصد دارد در افکار عمومی باز نمایی کند.

آمریکا برای حمله به ایران مشکل لجستیک ندارد؛ مسئله، سناریویی است که پایانش دیده نمی‌شود. پاسخ ایران، امنیت اسرائیل، واکنش گروههای مقاومت، بازار انرژی، رفتار اروپا و سرنوشت پرونده هسته‌ای، آن‌قدر عدم‌قطعیت ایجاد کرده‌اند که «ضربه اول» آسان‌تر از مدیریت پیامدهای آن به نظر می‌رسد.

ادعای بنیامین نتانیاهو درباره تشکیل محور جدید در خاورمیانه در آستانه سفر مودی به فلسطین اشغالی بیش از آنکه واقعیت داشته باشد، نمایشی تبلیغاتی برای فرار از بحران‌های داخلی و بین‌المللی و ایجاد دوگانه کاذب شیعه و سنی است.

با ادامه تجاوزات رژیم صهیونیستی و فشارهای اقتصادی و سیاسی آمریکا، فرانسه و عربستان، لبنان در آستانه انتخابات پارلمانی مقاومت خود را نشان می‌دهد. مخالفت نبیه بری با تعویق انتخابات، شکست طرح‌های ضد مقاومتی و محبوبیت حزب الله، چشم‌انداز لبنان را روشن می‌سازد.

انتخابات شوراهای شهر پیش‌رو می‌تواند به نوعی آزمون برای اراده اصلاح در حکمرانی تبدیل شود. اگر در این انتخابات فضای رقابت گسترده‌تر شود و چهره‌های مختلف امکان حضور پیدا کنند، این پیام به جامعه منتقل خواهد شد که حاکمیت در حال بازنگری در برخی رویه‌هاست و به دنبال تقویت رابطه با مردم است. چنین پیامی در شرایط کنونی کشور اهمیت زیادی دارد.