یادداشت

شاید خطرناک‌ترین بخش بحرانی که این روزهاآمریکا ایجاد کرده،نه صرفاًآتشبازی نظامی درخلیج فارس، بلکه عادی‌شدن زبانی باشدکه تحقیر را جایگزین استدلال ونفرت راجایگزین دیپلماسی می‌کند.اگرچنین زبانی به عرف سیاست بین‌الملل تبدیل شود،اعتبار اخلاقی نظام بین‌الملل وشأن سیاست دربالاترین سطوح قدرت رافرسوده خواهدکرد.این همان نشانه‌ای است که می‌توان آن راابتذال سیاست نامید.

سالانه 52.1 میلیون تن زباله پلاستیکی در جهان به‌درستی مدیریت نمی‌شود؛ بحرانی که علاوه بر آلودگی گسترده محیط‌زیست، سلامت انسان را نیز تهدید کرده و ایران را در گروه کشورهای با وضعیت متوسط قرار داده است.

ایران با ثبت 27 عنصر در فهرست میراث فرهنگی ناملموس یونسکو، جایگاه چهارم جهان را به خود اختصاص داده و با آیین‌ها، هنرها و سنت‌های کهن، در میان برترین کشورهای حافظ میراث بشری قرار گرفته است.

پولس سلامه، شاعر مسیحی لبنان، امام حسین(ع) را افتخار همه تاریخ می‌دانست و عاشورا را حماسه‌ای جهانی معرفی می‌کرد که وجدان انسان را به عدالت، آزادگی و کرامت فرا می‌خواند.

پس از بدرقه‌های باشکوه تهران، قم، نجف و کربلا، مشهدالرضا(ع) آخرین منزل کاروان شهیدان شد؛ جایی که خیل عاشقان در جوار امام رضا(ع)، وداعی ماندگار با رهبر شهید انقلاب اسلامی رقم زدند.

تمجیدهای کم‌سابقه ترامپ از اردوغان و وعده فروش اف-35، بیش از آنکه نشانه تغییر راهبرد واشنگتن در قبال آنکارا باشد، می‌تواند بخشی از سناریوی آمریکا برای بازآرایی ناتو، مهار ایران، تشدید رقابت تسلیحاتی و به بازی گرفتن ترکیه در بحران‌های منطقه باشد.

آنان که به نام انقلابی‌گری، وحدت ملی را به میتینگ حزبی تبدیل می‌کنند، آگاهانه یا ناآگاهانه، مهم‌ترین دستاورد این روزهای ملت ایران را تضعیف می‌کنند. انقلاب اسلامی، بیش از هر چیز، به عقلانیت، قانون‌گرایی، اخلاق و وحدت نیاز دارد؛ نه به رادیکالیسمی که مرز میان دوست و دشمن را در حساس‌ترین مقاطع تاریخی مخدوش می‌سازد.

در 72 ساعت گذشته، حملات متقابل ایران و آمریکا، افزایش آرایش نظامی در خلیج فارس، رشد قیمت نفت و تشدید نگرانی‌ها درباره امنیت تنگه هرمز و باب‌المندب، این پرسش را دوباره به صدر تحلیل‌ها آورده است: آیا جنگی تازه در راه است یا منطقه وارد مرحله‌ای جدید از بازدارندگی و رقابت بر سر نظم امنیتی و ژئوپلیتیک انرژی شده است؟

اجلاس آنکارای ناتو در شرایطی برگزار شد که این ائتلاف با بحران‌های هم‌زمانی چون جنگ اوکراین، شکاف‌های داخلی، تحولات خاورمیانه و پرسش‌های جدی درباره اعتبار سیاست‌های امنیتی و حقوقی خود مواجه است.

جام جهانی 2026 تنها با گل‌ها و شگفتی‌هایش خبرساز نیست؛ از جنجال پیرامون دخالت سیاست در پرونده کارت قرمز تیم آمریکا تا اظهارات نژادپرستانه علیه کیلیان امباپه، این رقابت‌ها بیش از هر زمان دیگری نشان داده‌اند که مستطیل سبز به میدان نبرد روایت‌های سیاسی، رسانه‌ای و هویتی تبدیل شده است.