یادداشت

لغو مذاکرات ایران و آمریکا در ژنو همزمان با تشدید حملات اسرائیل به لبنان، پرسش‌های تازه‌ای درباره آینده تفاهم اخیر و احتمال بازگشت درگیری‌ها ایجاد کرده است. هرچند تجربه جنگ 40 روزه احتمال جنگ انتخابی را کاهش داده، اما دینامیسم بحران همچنان می‌تواند منطقه را به سمت یک رویارویی ناخواسته سوق دهد.

شاید مهم‌ترین خطای تحلیلی آن باشد که لغو مذاکرات سوئیس را به عنوان نقطه پایان یک روند تلقی کنیم. آنچه امروز مشاهده می‌شود، بیشتر به نخستین بحران جدی پس از امضای تفاهم شباهت دارد تا تزلزل در پایه های توافق.

«حسین وارث آدم» فقط یک تعبیر شاعرانه نیست؛ بلکه یک صورت‌بندی عمیق از نسبت انسان با تاریخ است. انسانی که در هر عصر، میان سکوت و اعتراض، میان ماندن در وضع موجود و عبور از آن، ناگزیر از انتخاب است. و این همان نقطه‌ای است که اندیشه شریعتی، همچنان با زمانه ما سخن می‌گوید.

جنگ 40 روزه ایران با آمریکا و رژیم صهیونیستی از نظر نظامی نبردی متعارف و تجربه شده نبود؛ رویارویی دو شبکه پیچیده تهاجمی و دفاعی بود. یک مقام ارشد نظامی در گفت‌وگو با نورنیوز، از نقش حملات ترکیبی، موشک‌های بارانی، پهپادهای انتحاری و موشک‌های هایپرسونیک در به چالش کشیدن پیشرفته‌ترین سامانه‌های دفاع موشکی جهان پرده برمی‌دارد.

امضای یادداشت تفاهم ایران و آمریکا در اسلام‌آباد، موجی از واکنش‌های بین‌المللی را به همراه داشت؛ توافقی که از نگاه موافقان، تثبیت جایگاه ایران و از نظر مخالفان، تغییری نگران‌کننده در معادلات منطقه‌ای است.

امضای تفاهم میان ایران و آمریکا و آغاز مذاکرات 60 روزه، تنها یک گشایش دیپلماتیک نیست؛ بلکه آغاز مرحله‌ای تازه از رقابت سیاسی، امنیتی و منطقه‌ای است. اکنون چالش اصلی تهران نه متن توافق، بلکه مدیریت پیامدها و جلوگیری از تغییر دستورکار مذاکرات در دوران پساتوافق خواهد بود.

منبر حسینی فقط یک تریبون نیست؛ امانتی تاریخی است که طی قرن‌ها اعتماد مردم را با خود حمل کرده و ضامن ایمان و معرفت ایرانیان بوده است. هرگاه این تریبون به ابزار رقابت‌های سیاسی، تسویه‌حساب‌های جناحی، خرافه‌پردازی یا تحریک احساسات بدون معرفت تبدیل شود، در واقع نه فقط به مخاطب، بلکه به خود سنت عاشورایی نیز آسیب وارد می‌شود.

مردم ایران چه می‌خواهند؟ پاسخ در دل آماری نهفته که اخیراً منتشر شده است. مردم ایران در عین وفاداری به هویت ملی و حفظ پیوندهای اجتماعی، خواهان سه چیز اساسی‌اند: عدالت بیشتر، کارآمدی بالاتر در حکمرانی، و شنیده شدن در فرآیند تصمیم‌گیری. در کنار این سه مطالبه، یک خواسته بنیادین نیز وجود دارد: حفظ ثبات و نظم اجتماعی.

امضای یادداشت تفاهم پایان جنگ میان ایران و آمریکا در بورگن‌اشتوک، اگرچه می‌تواند به درگیری‌ها پایان دهد، اما تضمینی برای صلح پایدار نیست. اکنون پرسش اصلی این است که کشورهای منطقه، قدرت‌های جهانی و نهادهای بین‌المللی تا چه اندازه برای جلوگیری از بازگشت بحران مسئولیت خواهند پذیرفت.

محتشم کاشانی با مشهورترین مرثیه عاشورایی ادب فارسی، واقعه کربلا را فراتر از یک رخداد تاریخی به تصویر می‌کشد؛ سوگی جهانی که پیام ایستادگی، حق‌طلبی و جاودانگی حقیقت را در خود دارد.