مبارزه با مواد مخدر و نعل وارونه مدعیان جهانی

نورنیوز ـ گروه بین‌الملل: مواد مخدر و مبارزه با آن یکی از اصلی‌ترین چالش‌های جهانی در کنار تروریسم است که هزینه‌های انسانی و مالی بسیاری برای کشورها به همراه داشته است.
بر این اساس یکی از اصلی‌ترین اهداف سازمان ملل و نهادهای بشر دوستانه را مبارزه با مواد مخدر و مافیای فعال در این عرصه تشکیل می‌دهد. 

نماینده دفتر مقابله با مواد مخدر و جرم سازمان ملل متحد در تهران در روز جهانی مبارزه با مواد مخدر گفته ایران به دلیل همسایگی با افغانستان، یکی از مسیرهای اصلی قاچاق مواد مخدر از این کشور به مقاصد مختلف به خصوص اروپاست و طبق گزارش سالانه این دفتر، در سال 2019 ایران کشفیات 90 درصد از تریاک، 20درصد از هروئین، 72 درصد از مرفین و پنج درصد از حشیش جهان را به خود اختصاص داده است.

«الکساندر فدولف» گفته بزرگترین مسیر قاچاق هروئین همچنان مسیر بالکان است که در آن مواد افیونی از افغانستان به ایران، ترکیه، کشورهای بالکان و مقصدهای مختلف در اروپای مرکزی و غربی قاچاق می‌شود. 

این در حالی است که در سال 2001 نیروهای آمریکایی و ناتو در حالی اشغال افغانستان را رقم زدند که محور ادعایی آنها مبارزه با تروریسم و مواد مخدر بود اما اکنون پس از گذشت 20 سال هیچ کدام از این دو وعده را محقق نکرده‌اند. 

بحران امنیتی هفته‌های اخیر افغانستان نمودی بارز از واهی بودن ادعای مبارزه آنها با تروریسم و اهدای امنیت به افغانستان بوده است. همچنین گزارش‌های سازمان ملل در سال 2020 نشان می‌دهد که پس از 20 سال اشغال، میلیون‌ها افغانستانی نیازمند کمک‌های غذایی هستند در حالی که تروریسم و ناامنی جان آنها را تهدید می‌کند. 

در حوزه مواد مخدر نیز خلف وعده‌های آمریکا و ناتو با اتکاء اعداد و اقام به خوبی مشخص است چنانچه به عنوان نمونه دفتر مبارزه با مواد مخدر و جرایم سازمان ملل متحد در گزارش سالانه خود اعلام کرد، در سال 2019 میلادی، 6400 تُن تریاک در افغانستان تولید شده و 253 هزار هکتار در این کشور زیر کشت گیاه خشخاش بوده است. 

آمارهای منتشر شده همچنین نشان می‌دهند که کشت خشخاش و تولید مواد مخدر در افغانستان پس از اشغال این کشور توسط آمریکا و ناتو از سال 2001 تاکنون دستِ‌کم چهار برابر افزایش یافته است. 
گزارش‌ها نشان می‌دهد آمریکا نه تنها در عرصه مبارزه با مواد مخدر در آن کشور برنامه‌ای نداشته بلکه باندهای سازمان یافته‌ای تحت حمایت نیروهای خارجی در امر انتقال و ترانزیت انواع مواد مخدر از افغانستان به دیگر کشورها در سال‌های اخیر فعالیت‌های گسترده‌ای داشته‌اند.

پایگاه اینترنتی «گلوبال ریسرچ» کانادا در سال (2017) در گزارشی درآمد سالانه آمریکا از قاچاق مواد مخدر در افغانستان را بالغ بر پنجاه میلیارد دلار اعلام کرد. 
بر این اساس اکنون آمریکا باید پاسخگو باشد که چگونه 20 سال یک کشور را اشغال و مردمان آن را به بهانه مبارزه با تروریسم و مواد مخدر قتل عام کرده در حالی که نه تنها کارکرد مثتبی در این عرصه‌ها نداشته بلکه زمینه‌ساز گسترش تروریسم و افزایش تولید مواد مخدر در افغانستان شده است. 

از سویی؛ در حالی به اذعان سازمان ملل، جمهوری اسلامی ایران در خط مقدم مبارزه با مواد مخدر و به تبع آن تروریسم قرار دارد که نوع واکنش کشورهای غربی به این مسئله جای تامل دارد. 
با توجه به درآمد بالای قاچاقچیان مواد در کشورهای اروپایی، مقصد اصلی ترانزیت مواد مخدر اروپاست و لذا مبارزه ایران با قاچاقچیان که در این راه صدها شهید و هزینه‌های مالی بسیاری داده است، کمکی آشکار به امنیت و آلوده نشدن اروپا به افیون خانمان برانداز است که شایسته تقدیر و حمایت همه جانبه است حال آنکه رفتار غربی‌ها مغایر با اصل قدردانی و حمایت است. 

نگاه سیاسی غربی‌ها که برگرفته از ماهیت نظام سرمایه‌داری ارزشی برای جان انسان‌ها قائل نیست و همه چیز را بر اساس منفعت فردی خویش می‌سنجد موجب شده تا این کشورها به جای حمایت به پرونده‌سازی‌های واهی حقوق بشری علیه ایران بپردازند.

کشورهای غربی در حالی ادعای مبارزه با مواد مخدر دارند که در اقدامی سیاسی و کاسب‌کارانه بخاطر اعدام قاچاقچیان مواد مخدر به پرونده‌سازی حقوق بشری علیه ایران مشغولند و حتی در مجامع جهانی به جوسازی علیه جمهوری اسلامی می‌پردازند، رفتاری که موجب جسارت و فعال‌تر شدن قاچاقچیان مواد مخدر شده و پیامد آن گریبان‌گیر شهروندان اروپایی نیز خواهد شد.  

این نوع رفتار غربی‌ها در حالی کمکی به مبارزه با مواد مخدر نمی‌کند که می‌تواند دلسردی ایران در ادامه راه مبارزه با ترانزیت مواد مخدر به اروپا را به همراه داشته باشد و این سران غرب هستند که باید پاسخگوی ملت‌هایشان باشند که چرا با سیاسی‌کاری زمینه‌ساز فعال‌تر شدن قاچاقچیان مواد مخدر در جهان از جمله در کشورهای اروپایی شده‌اند.

از سوی دیگر؛ این حقیقت انکارناپذیر است که تحریم‌های ظالمانه هر چند هرگز نتوانسته و نخواهد توانست ایران را تسلیم زیاده‌خواهی‌های غرب کند، اما به هر تقدیر استمرار تحریم‌ها و نبود امکانات لازم برای مبارزه با گروه‌ها و قاچاقچیان مواد مخدر بر این روند تاثیرگذار خواهد بود. 

کشورهای اروپایی و سازمان ملل به جای رویکرد غیرسازنده و غیرمسئولانه پرونده‌سازی حقوق بشری علیه ایران، باید در کنار اقدام عملی در لغو تحریم‌ها، آمریکا را مورد بازخواست قرار دهند که چرا اقدام به تحریم کشوری کرده است که در صف اول مبارزه با مواد مخدر و تروریسم قرار دارد.