روایتی بی‌واسطه از فرآیند تغسیل و تکفین جانباختگان کرونایی

نورنیوز ـ گروه جامعه: در پس تمام نگرانی‌های این روزها که همه شهر را ملتهب کرده، جایی هست که زندگی در آن‌جا از هر چه دغدغه و سختی و بحران است، باز می‌ایستد. «بهشت زهرا (س)» دروازه کوچ به دنیایی است که مقصد و ماوای نهایی تمام زمینیان است؛ اما اکنون کمی متفاوت‌ و غریبانه‌!

مسافرانی که محمل کوچشان، ویروسی نا‌چیز است که امروز دهکده‌ عظیم جهانی را تنها در وسعتی به اندازه ۵ میلی گرم جمع کرده است!

مسافرانی که فارغ از هر مقام و جایگاهی، باید به‌خاطر حفظ جان عزیزان و بازماندگانشان در تنهایی و سکوت هر چه تمام‌تر، میان تلی از خاک آرام بگیرند.

حال آنکه در هجوم تلخ این تنهایی و نا آرامیِ بازماندگان، فرشته‌هایی جان بر کف، رخت جهاد به تن کرده و پروانه‌وار گرد این مسافران می‌چرخند تا غسلشان دهند، جسمشان را به لباس آخرت مزیّن کنند و با سلام و دعا و صلوات، مسیرشان را تا رسیدن به مقصد ایمن کنند و اندکی تسلای خاطر بازماندگانی باشند که حتی به قدر لحظه‌‌ای فاتحه‌ نمی‌توانند کنار رفتگانشان بمانند.

حسین صالحی طلبه جوان حوزه علمیه تهران که اکنون مسئول طلاب بخش تغسیل اموات کرونایی در بهشت زهرا‌ست، یکی از همان جهاد‌گرانی ا‌ست که در این روز‌های بحرانی، مسافران ابدی را بدرقه می‌کند.

او از گروه همراه و همدلی روایت می‌کند که تک‌تکشان با عشق و بی هیچ چشم‌داشتی، دلشان را میان انبوه مخاطرات به دریا زده‌اند و حدود دو ماه است که به همت «بسیج اساتید و نخبگان حوزه علمیه تهران» دور هم جمع شده‌اند.

از سختی کار که می‌پرسم با طمأنینه و قلبی آرام می‌گوید: گروه ۱۲۰ نفره ما از مرد و زن که دست به دست هم داده‌اند تا این اموات بر زمین نمانند، تنها هدفشان رضایت خداست. هر یک از آن‌ها به خوبی می‌دانند که دارند کجا کار می‌کنند و چه‌کاری انجام می‌دهند و هرگز حتی لحظه‌ای در کارشان مردد نشدند.

می‌گوید همه آن‌چه سختی کار را از یاد بچه‌ها می‌برد و باعث می‌شود هر روز خستگی‌ناپذیر‌تر از روز قبل دل به این کار بدهند، یاد هشت سال دفاع مقدس است و پدران و گذشتگانشان که بی‌دریغ جانشان را سر دست گرفتند و لباس دفاع به تن کردند. امروز نه‌تنها تفاوتی با آن روزها ندارد بلکه در میدانی هستیم که چه بسا حضورمان لازم‌تر از هر زمانی دیگر باشد.

از حال و هوایشان داخل سالن‌های تطهیر با آن شرایط عجیب که می‌پرسم، می‌گوید: بعد از غسل دادن و کفن کردن هر متوفی، بالای سرش قرآن می‌خوانیم و به نیابت از متوفی به حضرت سیدالشهدا (ع) سلام می‌دهیم و با ذکر توسلی راهی خانه آخرتش می‌کنیم. همین توسل‌هاست که روحیه گروه را با وجود متاثر شدن از دیدن اموات، برای ادامه کار نگه می‌دارد.

و در آخر که از دل پر آشوب خانواده‌های خودشان می‌پرسم، تنها در یک جمله می‌گوید که با آرامشی وصف نا‌پذیر، رضایشان به رضای حق و تسلیم قضای اوست و دعایشان بدرقه راه ماست.

زهرا کامکار