باز هم با شروع فصل سرما سکون و آلودگی هوا روی زشت خود را به ما نشان داد و با نوزیدن باد و نباریدن باران نفس های ما و شهرمان به شماره افتاد.
انباشت آلاینده های جوی به عنوان یکی از مهمترین معضلات کلانشهرهای دنیا، ارمغانی است که سالهاست شهرهای بزرگ ایران را هم دچار چالش جدی در حوزه سلامت کرده است.
این چالش بزرگ در بسیاری از مواقع قدرت خود را به رخ مدیران شهری کشیده و آنان را از ارائه راهکارهایی مناسب عاجز می کند، چیزی که مدتهاست در مدیریت شهری ما هم نمود فراوانی دارد.
اما آیا این چالش بزرگ که مستقیما سلامت تن و بدن شهروندان را نشانه گرفته، علاجی دارد یا خیر؟
پاسخ به این سوال شاید مستلزم این نکته باشد که ابتدا بدانیم دلایل بروز این چالش چیست و بتوانیم منشاء بروز آن را به درستی شناسایی کنیم.
در این باره اظهارنظرهای کارشناسی زیادی در فضای رسانه ای و کارشناسی کشور عنوان شده است، اما به نظر می رسد که مشکل فراتر از طرح ایده و نظر کارشناسی است، چرا که علاوه بر این نظرات، تجربه های جهانی موفقی درباره کنترل این چالش مقابل چشمانمان هست.
به بیان بهتر؛ باید گفت که آنچه این معضل را حل ناشدنی کرده و آسیبهای آن را تشدید نموده، نبود عزم و اراده جدی برای حل مسئله است که همین نکته باعث شده تا نهادهای مسئول در این باره، هر یک به نوعی شانه خود را از زیر بار این مسئولیت خالی کنند.
سالیان سال است معضل آلودگی گریبانگیرمان شده است اما متاسفانه راهکاری برای آن توسط مسوولین ارائه نشده و وقتی هم افکار عمومی درباره آن مطالبه گری می کنند، با پاسخ های غیر منطقی مواجه می شوند.
موضوع آنگاه جالب تر می شود که مدیر یا مدیران مربوطه، وقتی در معرض سوالات و مطالبات عمومی قرار می گیرند، بعضا به جای پاسخگویی و ارائه راهکار برای حل مشکل، بدون اینکه هزینه ای بابت مدیریت ناکارآمد خود بدهند، به راحتی راه استعفا را در پیش گرفته و عرصه را ترک می کنند.
در همین خصوص؛ استعفای اخیر معاون حمل و نقل و ترافیک شهرداری تهران، آن هم در اوج دست و پنجه نرم کردن مردم با آلودگی هوا را می توان یکی از همین موارد برشمرد. به ویژه آنکه عملکرد او در مدیریت شهری، نقش بسزایی در بروز و عدم حل این مشکل داشته است.
البته ناگفته پیداست که در بروز چنین چالش بزرگی، تنها یک عامل دخیل نیست و مجموعه ای از عوامل در کنار هم موجب پیدایش آن شده اند، اما به هر حال موضوع مدیران و شیوه مدیریت آنها یکی از مهمترین عناصر موثر در این باره است.
خودروهای کم کیفیت، استفاده زیاد از خودروهای شخصی به دلیل نامناسب بودن سیستم حمل و نقل عمومی، تردد هزاران موتورسیکلت، وجود کارخانه های اطراف پایتخت و... از دیگر عوامل مهم در آلودگی هوا هستند که هر ساله در فصل سرد بلای جان ساکنین کلانشهرها می شوند.
اما برای حل این مشکل معمولا تنها نسخه های موقتی از جمله تعطیل کردن مدارس و... پیچیده می شود در حالیکه طبیعتا تعطیل کردن صرف مدارس آن هم در حالی که والدین مجبور به تردد در سطح شهر هستند، عملا مشکلی را حل نمی کند و می توان گفت که تنها برای حفظ سلامتی آنها مفید خواهد بود.
به بیان بهتر؛ گاهی اوقات اینگونه به نظر می رسد که برخی از مدیران مربوطه تنها با رویکرد «از این ستون به آن ستون فرج است» به موضوع می نگرند.
واقعیت اما این است که اگر قرار باشد راهکار هر ساله ما تنها به تعطیلی مدارس بیانجامد، قطعا نیازی به جلسات متعدد و دور میزنشینی نیست و به گفته شهردار تهران، می توان تنها منتظر وزش باد و بارش باران نشست.
امیدواریم لااقل افرادی که دست اندرکار و مسوول حل معضل آلودگی هوا هستند به خاطر خودشان هم که شده فکری به حال آلودگی هوا بکنند زیرا معضل فعلی نیز گریبان آنها را خواهد گرفت که اگر تنها راهکارمان تعطیلی مدارس و ادارات باشد، نه تنها مشکلی را حل نمی کند بلکه از تعداد جلسات تحصیلی دانش آموزان کم و کمتر خواهد شد و این مسئله هر سال تکرار خواهد شد.
نورنیوز