نورنیوز- گروه ورزشی: کاپیتان تیم ملی والیبال نشسته بانوان ایران با بیان اینکه کسب چهار مدال نقره در چهار دوره متوالی بازی‌های پاراآسیایی افتخاری ارزشمند در کارنامه ورزشی‌اش است، گفت: اما هدف اصلی من و هم‌تیمی‌هایم در ادامه مسیر، کسب سهمیه و مدال بازی‌های پارالمپیک ۲۰۲۸ لس‌آنجلس است.
زهرا نجاتی عارف، بانوی پرافتخار والیبال نشسته همدان، نامی آشنا در ورزش استان و کشور است؛ ورزشکاری که ۱۶ سال حضور پیاپی در تیم ملی، شرکت در چهار دوره بازی‌های پاراآسیایی و یک دوره بازی‌های پارالمپیک را در کارنامه دارد و با بازوبند کاپیتانی و شماره ۹ تیم ملی، یکی از چهره‌های باتجربه و تاثیرگذار والیبال نشسته بانوان ایران به شمار می‌رود.
نجاتی عارف که در چهار دوره متوالی بازی‌های پاراآسیایی اینچئون ۲۰۱۴، جاکارتا ۲۰۱۸، هانگژو ۲۰۲۳ و ناگویا ۲۰۲۶ همراه تیم ملی به مدال نقره دست یافته، تنها ورزشکار استان همدان است که موفق به کسب مدال در چهار دوره بازی‌های پاراآسیایی شده است؛ رکوردی ارزشمند که حاصل سال‌ها تمرین، تلاش، پشتکار و عبور از دشواری‌های ورزش حرفه‌ای است.
این بانوی ورزشکار که از کودکی به والیبال علاقه‌مند بوده و مسیر قهرمانی را با تاثیرپذیری از پدرش، یکی از والیبالیست‌های همدان، آغاز کرده است، اکنون فصل تازه‌ای از دوران حرفه‌ای خود را تجربه می‌کند؛ او به عنوان نخستین بانوی تاریخ والیبال نشسته ایران، قرارداد لژیونری با باشگاه باتمان آمپوت ترکیه امضا کرده تا در مسیر حضور در رقابت‌های لیگ اروپا و کسب تجربه بین‌المللی گام بردارد.
نجاتی عارف در گفت‌وگوی تفصیلی، از روزهای نخست ورودش به والیبال، نقش پدر در موفقیت‌های ورزشی، ۱۶ سال حضور در تیم ملی، تجربه چهار دوره بازی‌های پاراآسیایی، شرایط دشوار رقابت‌های ناگویا، حسرت نرسیدن به مدال طلا، برنامه‌های تیم ملی برای کسب سهمیه پارالمپیک لس‌آنجلس و تجربه تاریخی لژیونر شدن سخن گفت. مشروح این گفت‌وگو را در ادامه می‌خوانید:
برای شروع گفت‌وگو، از خودتان و چگونگی ورود به دنیای والیبال بگویید. چه شد که این رشته ورزشی را انتخاب کردید؟
زهرا نجاتی عارف: زهرا نجاتی عارف هستم، متولد ۲۷ آبان ۱۳۷۳ و از ورزشکاران رشته والیبال نشسته. از همان دوران کودکی به والیبال علاقه زیادی داشتم و این رشته همیشه برایم جذاب بود.
علاقه من به والیبال تا حد زیادی به فضای خانوادگی‌ام برمی‌گردد؛ چراکه پدرم از والیبالیست‌های همدان بود و به واسطه فعالیت ورزشی ایشان، از همان سال‌های کودکی با این رشته آشنایی پیدا کردم.
در واقع والیبال بخشی از زندگی خانوادگی ما بود و من هم به تدریج به این ورزش علاقه‌مند شدم.
وقتی پدرم را در فضای ورزشی می‌دیدم، انگیزه پیدا می‌کردم که خودم هم این مسیر را دنبال کنم؛ از همان ابتدا احساس می‌کردم استعداد و علاقه لازم برای فعالیت در این رشته را دارم و دوست داشتم روزی بتوانم در سطح حرفه‌ای والیبال بازی کنم.
این علاقه به مرور جدی‌تر شد تا اینکه در سال ۱۳۹۰ و در جریان مسابقات استعدادیابی مشهد، استعدادم شناسایی شد. آن اتفاق نقطه عطفی در زندگی ورزشی من بود و مسیر حضور حرفه‌ای در والیبال نشسته و رسیدن به تیم ملی را برایم هموار کرد.
نقش خانواده و به ویژه پدرتان در ورود و موفقیت شما در ورزش چقدر پررنگ بوده است؟
نجاتی عارف: بدون اغراق باید بگویم اگر پدرم نبود، شاید امروز در این جایگاه قرار نداشتم، پدرم از والیبالیست‌های همدان بود و علاقه من به این رشته از همان دوران کودکی و با دیدن فعالیت‌های ورزشی ایشان شکل گرفت، از طرف دیگر پدرم همواره به استعداد من باور داشت و تلاش می‌کرد این استعداد را به مسیر درستی هدایت کند.
به اعتقاد من بهترین مربی زندگی ورزشی‌ام پدرم است، چند سالی است که به صورت مستمر با ایشان تمرین می‌کنم و بخش زیادی از پیشرفت فنی و آمادگی جسمانی‌ام را مدیون راهنمایی‌ها و زحمات او هستم.
پدرم در همه مراحل زندگی ورزشی‌ام حامی و پشتیبانم بوده است. در روزهایی که شرایط سخت می‌شود، زمانی که خستگی تمرینات یا فشار مسابقات وجود دارد و حتی در مقاطعی که نتیجه مورد انتظار به دست نمی‌آید، حمایت‌های او باعث شده انگیزه‌ام را از دست ندهم.
سال‌های زیادی برای من زحمت کشیده و از وقت و انرژی خودش برای پیشرفت من مایه گذاشته است.
شاید نتوانم با کلمات حق مطلب را درباره زحماتش ادا کنم، اما همیشه قدردانش هستم و دستش را می‌بوسم. همه موفقیت‌هایی که در عرصه ورزش به دست آورده‌ام، به نوعی نتیجه حمایت‌ها، آموزش‌ها و همراهی پدرم است.
از سال ۱۳۹۰ که استعدادتان شناسایی شد تا امروز چه مسیری را طی کردید؟ چند سال است عضو تیم ملی هستید؟
نجاتی عارف: از سال ۱۳۹۰ که در مسابقات استعدادیابی مشهد شناسایی شدم، مسیر ورزشی‌ام شکل جدی‌تری به خود گرفت، حضور در اردوها، تمرینات تخصصی و رقابت‌های مختلف باعث شد به تدریج پیشرفت کنم و بتوانم توانایی‌هایم را در سطح بالاتری نشان بدهم.
اکنون ۱۶ سال است که عضو تیم ملی والیبال نشسته بانوان ایران هستم و در این مدت تجربه‌های بسیار ارزشمندی به دست آورده‌ام؛ حضور طولانی‌مدت در تیم ملی، مسوولیت و تعهد زیادی برای یک ورزشکار به همراه دارد. وقتی سال‌ها پیراهن تیم ملی را بر تن می‌کنی، دیگر فقط نماینده خودت نیستی، بلکه مسوولیت بزرگی در قبال مردم، کشور و هم‌تیمی‌هایت داری.
در این سال‌ها تلاش کرده‌ام همواره در شرایط آمادگی قرار داشته باشم و بتوانم جایگاهم را در ترکیب تیم ملی حفظ کنم.
رقابت در سطح ملی آسان نیست و ورزشکار باید همواره خودش را به‌روز نگه دارد. به همین دلیل حتی با وجود سال‌ها تجربه، هیچ‌وقت تمرین و تلاش را متوقف نکرده‌ام.
اکنون به عنوان کاپیتان تیم ملی والیبال نشسته بانوان فعالیت می‌کنید. پوشیدن پیراهن تیم ملی و بازوبند کاپیتانی چه احساسی برای شما دارد؟
نجاتی عارف: پوشیدن پیراهن تیم ملی برای هر ورزشکاری افتخار بزرگی است و من هم بعد از ۱۶ سال حضور در این تیم، همچنان همان حس روزهای نخست را دارم. هر بار که پیراهن تیم ملی را می‌پوشم، احساس مسوولیت بیشتری نسبت به گذشته می‌کنم.
من در تیم ملی شماره ۹ را بر تن می‌کنم و افتخار دارم که به عنوان کاپیتان در کنار سایر بازیکنان حضور داشته باشم.
کاپیتانی فقط یک عنوان یا بازوبند نیست، و مسوولیت بزرگی است. کاپیتان باید در شرایط سخت کنار بازیکنان باشد، به آنها روحیه بدهد و اجازه ندهد فشار مسابقات بر عملکرد و انگیزه تیم تاثیر منفی بگذارد.
در والیبال نشسته که یک رشته کاملا تیمی است، هماهنگی، همدلی و اعتماد متقابل اهمیت بسیار زیادی دارد، هیچ بازیکنی به تنهایی نمی‌تواند نتیجه یک مسابقه را رقم بزند. همه اعضای تیم، از بازیکنان داخل زمین تا نفرات ذخیره و کادر فنی، در موفقیت یا ناکامی سهیم هستند.
من هم تلاش می‌کنم با استفاده از تجربه‌ای که در این سال‌ها به دست آورده‌ام، به هم‌تیمی‌هایم کمک کنم و در کنار آنها برای رسیدن به اهداف تیم ملی بجنگم.
شما در چهار دوره بازی‌های پاراآسیایی حضور داشته‌اید و در هر چهار دوره نیز مدال نقره کسب کرده‌اید. این کارنامه ارزشمند چگونه شکل گرفت؟
نجاتی عارف: حضور در چهار دوره بازی‌های پاراآسیایی برای من افتخار بسیار بزرگی است. در سال ۲۰۱۴ در اینچئون کره جنوبی، سال ۲۰۱۸ در جاکارتای اندونزی، سال ۲۰۲۳ در هانگژوی چین و امسال در بازی‌های پاراآسیایی ناگویا ژاپن همراه تیم ملی والیبال نشسته بانوان ایران بودم و در هر چهار دوره توانستیم به مدال نقره دست پیدا کنیم.
اینکه یک ورزشکار بتواند در چهار دوره متوالی این رقابت‌ها حضور داشته باشد و در تمام آنها مدال کسب کند، اتفاق ارزشمندی است که برای من اهمیت زیادی دارد. البته این موفقیت فقط متعلق به من نیست و همه اعضای تیم ملی در آن سهیم هستند.
در این سال‌ها بازیکنان مختلفی در ترکیب تیم ملی حضور داشته‌اند و هر کدام سهمی در کسب این افتخارات داشته‌اند.
مربیان، کادر فنی و تمام کسانی که برای آماده‌سازی تیم تلاش کرده‌اند نیز در این موفقیت‌ها نقش داشته‌اند.
خوشحالم که توانسته‌ام در چهار دوره بازی‌های پاراآسیایی برای کشورم افتخارآفرینی کنم، تا جایی که اطلاع دارم، تنها ورزشکار استان همدان هستم که در چهار دوره بازی‌های پاراآسیایی موفق به کسب مدال شده‌ام و این موضوع مسوولیت من را برای ادامه مسیر بیشتر می‌کند.
