نورنیوز-گروه بین‌الملل: امانوئل مکرون، رئیس‌جمهور فرانسه، از ۲۷ تا ۲۹ مهرماه به کویت، امارات، بحرین و قطر سفر می‌کند؛ سفری که در سایه بحران‌های داخلی فرانسه و پیامدهای جنگ علیه ایران انجام می‌شود. مکرون در حالی برای تأمین سوخت و مدیریت بحران اقتصادی اروپا به کشورهای عربی چشم دوخته که همراهی با آمریکا و تکرار ادعاهای خصمانه علیه ایران، به پیچیده‌تر شدن بحران تنگه هرمز دامن می‌زند.
مکرون در شرایطی راهی منطقه می‌شود که فرانسه با بحران سیاسی و اجتماعی مواجه است. بی‌توجهی دولت به مطالبات مردم، هزینه‌کرد منابع ملی در جنگ علیه روسیه و همراهی با جنگ‌افروزی آمریکا علیه کشورهایی از جمله ایران، به‌جای رسیدگی به مشکلات اقتصادی شهروندان، موجی از اعتراضات را برانگیخته است؛ اعتراضاتی که از دانش‌آموزان و جلیقه‌زردها فراتر رفته و دامنه آن به سراسر فرانسه و دیگر کشورهای اروپایی کشیده شده است.
ریشه این نارضایتی‌ها را باید در فرسودگی سیاست‌های اجتماعی غرب، تقویت راست افراطی، تناقض ادعاهای حقوق بشری، حمایت از رژیم صهیونیستی و هزینه‌های سنگین تقابل با روسیه جست‌وجو کرد؛ عواملی که انزجار از نظام لیبرال‌سرمایه‌داری را تشدید کرده‌اند.
واکنش مقامات و رسانه‌های غربی نیز بار دیگر معیارهای دوگانه آنان را آشکار می‌سازد. سیاستمدارانی که آشوب و تخریب در کشورهای دیگر را نشانه انقلاب و بلوغ سیاسی معرفی می‌کنند و خواستار سرنگونی حکومت‌ها می‌شوند، در مواجهه با اعتراضات فرانسه بر برخورد قاطع تأکید دارند. مکرون نیز خواستار مجازات غارتگران و مهاجمان به ساختمان‌های دولتی شده است.
در همین حال، بازداشت و ضرب‌وشتم معترضان و اتهام استفاده پلیس از سلاح جنگی، زیر سایه محکومیت خشونت معترضان قرار گرفته است. رسانه‌هایی که در قبال اعتراضات ایران به ترویج آشوب و حتی آموزش ساخت سلاح‌های دست‌ساز می‌پرداختند، اکنون برخورد پلیس فرانسه را با عنوان حفظ امنیت توجیه می‌کنند. مکرون با چنین کارنامه‌ای، دیگر نمی‌تواند همچون گذشته از حقوق بشر ابزار فشار بر دیگر کشورها بسازد؛ او پیش از هر چیز باید پاسخگوی عملکرد داخلی خود باشد.
جنگ علیه ایران؛ مسئولیت مکرون پشت نقاب گرانی سوخت
مکرون افزایش بهای سوخت در فرانسه را به جنگ با ایران نسبت می‌دهد؛ اظهارنظری که پیامدهای سیاست‌های جنگ‌طلبانه واشنگتن و ناتوانی آن در تضمین امنیت تنگه هرمز را برجسته می‌کند. بااین‌حال، نمی‌توان پیامدهای جنگ را محکوم کرد و مسئولیت حامیان آن را نادیده گرفت.
مکرون در دی‌ماه ۱۴۰۴، هم‌زمان با حوادث ۱۸ و ۱۹ دی، در پیامی به ترامپ از امکان انجام «کارهای بزرگ» علیه ایران سخن گفته بود. اکنون او نمی‌تواند از تبعات جنگ بگوید، اما نقش خود را در حمایت از تجاوز نظامی آمریکا و رژیم صهیونیستی انکار کند؛ به‌ویژه آنکه مارک روته، دبیرکل ناتو، از پنج هزار سورتی پرواز حمایتی اروپا برای آمریکا سخن گفته است.
عراقچی، وزیر امور خارجه، و بقایی، سخنگوی وزارت امور خارجه ایران، نیز این تناقض را یادآور شده‌اند. مکرون با حمایت از سیاست‌های واشنگتن، در شکل‌گیری شرایطی سهیم بوده که اکنون اقتصاد فرانسه و امنیت انرژی جهان را تحت تأثیر قرار داده است.
ادعای صلح‌طلبی؛ پوششی برای تشدید بحران منطقه
مکرون با ادعای کمک به صلح به منطقه سفر می‌کند، اما رفتار عملی فرانسه با این ادعا همخوانی ندارد. حمایت تسلیحاتی از رژیم صهیونیستی و تأکید بر ارسال تجهیزات نظامی به عربستان برای مشارکت در جنگ یمن، تصویری متفاوت از نقش‌آفرینی پاریس ارائه می‌دهد.
فرانسه در حالی می‌خواهد میانجی صلح جلوه کند که سیاست‌هایش به تداوم بحران‌ها کمک می‌کند؛ روندی که با افزایش هزینه‌های انرژی، اقتصاد داخلی این کشور را نیز متضرر خواهد ساخت. وابستگی مکرون به آمریکا و رژیم صهیونیستی و همراهی با جنگ‌افروزی در اوکراین، استقلال راهبردی فرانسه و اروپا را تضعیف کرده است. سفرهای دوره‌ای نمی‌توانند بر این واقعیت سرپوش بگذارند.
تنگه هرمز؛ مسیری که با تهدید باز نمی‌شود
مکرون در پی یافتن راهی برای انتقال سوخت به فرانسه و اروپا است، اما حمایت از جنگ علیه یمن و همراهی با اقدامات خصمانه آمریکا علیه تهران، در جهت مخالف این هدف قرار دارد و می‌تواند بحران انرژی و اقتصاد جهانی را عمیق‌تر سازد.
امنیت انرژی و تجارت جهانی در تنگه هرمز را نمی‌توان بدون درنظرگرفتن اراده و تصمیم ایران تأمین کرد. این گذرگاه راهبردی با تهدید و ارعاب باز نخواهد شد و هر اقدام خصمانه با واکنشی سخت و سریع مواجه می‌شود. فرانسه نمی‌تواند هم علیه ایران موضع بگیرد و هم انتظار داشته باشد مسیر انتقال انرژی بدون مانع برقرار بماند.
پاریس برای خروج از بحران سوخت و اقتصاد، باید به‌جای تشدید تقابل، حقوق حاکمیتی ایران را بپذیرد و در سیاست‌های خود بازنگری کند. تا زمانی که آمریکا و رژیم صهیونیستی به مسیر تقابل ادامه می‌دهند، ادعای صلح‌طلبی و تلاش برای گشودن تنگه هرمز، بدون تغییر رویکرد، نتیجه‌ای جز تداوم بن‌بست نخواهد داشت.
