نورنیوز-گروه ورزشی: کاروان ایران در بیستمین دوره بازی‌های آسیایی آیچی–ناگویا با ۱۹ مدال طلا، ۱۸ نقره و ۱۵ برنز و مجموع ۵۲ مدال به کار خود پایان داد و در جایگاه ششم جدول ایستاد. در نگاه اول، کاهش تعداد مدال‌ها نسبت به هانگژو ۲۰۲۲ ــ که ایران در آن ۱۳ طلا، ۲۱ نقره و ۲۰ برنز و مجموعاً ۵۴ مدال گرفته بود ــ می‌تواند یک عقبگرد به نظر برسد؛ اما اگر فقط عدد مجموع مدال‌ها را معیار قرار دهیم، بخشی از واقعیت ناگویا را نادیده گرفته‌ایم. ایران این بار دو مدال کمتر گرفت، اما شش طلای بیشتر به دست آورد و یک پله نیز در جدول مدالی صعود کرد.
این تغییر، مهم‌تر از آن چیزی است که در جدول نهایی دیده می‌شود. افزایش تعداد طلاها به معنای آن است که بخشی از مدال‌های ایران از سطح نقره و برنز به بالاترین سکوی مسابقات منتقل شده‌اند. بنابراین کارنامه ناگویا را نمی‌توان صرفاً با عبارت «۵۲ مدال» خلاصه کرد. کیفیت مدال‌ها و پراکندگی رشته‌های مدال‌آور، تصویر متفاوتی ارائه می‌دهد؛ تصویری که نشان می‌دهد ایران در برخی رشته‌های سنتی همچنان قدرت رقابت دارد و در چند حوزه نیز نشانه‌هایی از توسعه دیده می‌شود.
یکی از مهم‌ترین اتفاقات این دوره، درخشش ورزش زنان بود. ریحانه کریمی با کسب مدال برنز دسته ۷۷ کیلوگرم، نخستین مدال تاریخ وزنه‌برداری زنان ایران در بازی‌های آسیایی را به دست آورد؛ اتفاقی که صرفاً یک مدال دیگر به جدول ایران اضافه نکرد، بلکه یک نقطه عطف برای این رشته محسوب می‌شود. کریمی با مجموع ۲۴۳ کیلوگرم سوم شد و فاصله‌اش با نفر دوم تنها سه کیلوگرم بود.
این اتفاق البته تنها نشانه تغییر در ورزش زنان ایران نبود. ساغر مرادی نیز با کسب طلای وزن منهای ۶۷ کیلوگرم، نخستین طلای تاریخ تکواندوی زنان ایران در بازی‌های آسیایی را ثبت کرد. تیم تکواندو ایران در مجموع چهار مدال شامل دو طلا، یک نقره و یک برنز به دست آورد و در بخش تیمی کیوروگی مردان و زنان نیز عنوان نخست را کسب کرد.
در سوی دیگر، والیبال تصویری کاملاً متفاوت ارائه کرد. تیم ملی ایران در فینال بازی‌های آسیایی ناگویا مقابل ژاپن قرار گرفت و با پیروزی ۳ بر یک قهرمان شد. رسیدن به سکوی نخست در ژاپن، آن هم با شکست میزبان در مسابقه نهایی، از جمله نتایجی بود که می‌تواند در ارزیابی عملکرد رشته‌های تیمی ایران وزن قابل توجهی داشته باشد. ایران پیش از فینال نیز پاکستان را سه بر صفر شکست داده بود، در حالی که ژاپن در نیمه‌نهایی چین را با نتیجه ۳ بر ۲ کنار زد.
اما فوتبال داستان دیگری داشت. تیم امید ایران در مرحله گروهی حذف شد و شکست سنگین ۴ بر یک مقابل کره شمالی مانع صعود تیم از گروه شد. این در حالی بود که ایران پیش از مسابقه پایانی در موقعیت صعود قرار داشت. مقایسه با هانگژو نیز نشان می‌دهد تیم امید در دوره قبل حداقل تا مرحله یک‌چهارم نهایی پیش رفته بود، اما در ناگویا حتی از مرحله گروهی عبور نکرد.
همین تضاد، شاید مهم‌ترین پیام ورزشی ناگویا باشد: ایران در رشته‌های مختلف، یک وضعیت یکدست ندارد. در یک سو والیبال به قهرمانی می‌رسد، در سوی دیگر فوتبال امید در مرحله گروهی حذف می‌شود؛ در وزنه‌برداری زنان یک سد تاریخی شکسته می‌شود و در تکواندو بانوان نخستین طلای تاریخی ثبت می‌شود. در کنار این‌ها، کشتی، تکواندو، ووشو، قایقرانی و دیگر رشته‌ها همچنان بخش مهمی از مدال‌های ایران را تأمین کردند.
بنابراین اگر بخواهیم ناگویا را فقط با هانگژو مقایسه کنیم، عدد ۵۲ در برابر ۵۴ شاید خبر اصلی به نظر برسد؛ اما عدد مهم‌تر، ۱۹ طلای ناگویا در برابر ۱۳ طلای هانگژو است. ایران با مجموع مدال کمتر، اما طلای بیشتر، جایگاه ششم را به دست آورد.
البته این نتیجه به معنای بی‌نیازی از آسیب‌شناسی نیست. فاصله میان موفقیت والیبال و ناکامی فوتبال، یا ظهور استعدادهای جدید در ورزش زنان در کنار نتایج رشته‌های کم‌مدال، نشان می‌دهد که ارزیابی عملکرد کاروان باید رشته به رشته انجام شود. ناگویا بیش از آنکه یک کارنامه یک‌خطی باشد، مجموعه‌ای از موفقیت‌ها، فرصت‌های از دست‌رفته و نشانه‌های تغییر در ساختار مدال‌آوری ورزش ایران است.
