نورنیوز-گروه ورزشی: قرار بود بازیهای آسیایی ناگویا نقطه شروعی برای ساختن تیمی باشد که فوتبال ایران را پس از سالها انتظار به المپیک نزدیک کند؛ اما تیم امید ایران در مهمترین آزمون خود نهتنها نتوانست از مرحله گروهی عبور کند، بلکه با شکستی سنگین برابر کره شمالی از مسابقات کنار رفت.
شاگردان حسین عبدی در نخستین مسابقه مقابل امارات به پیروزی ۳ بر یک رسیدند؛ نتیجهای که در نگاه نخست میتوانست نشانه شروع امیدوارکننده تیم باشد. با این حال، نمایش ایران در همان مسابقه نیز خالی از ایراد نبود و موقعیتهای خطرناک امارات و برخی اشتباهات دفاعی نشان میداد که تیم هنوز به انسجام مورد انتظار نرسیده است.
در دیدار دوم مقابل چین، شرایط تغییر چندانی نکرد. تیم امید ایران در مسابقهای کمموقعیت به تساوی بدون گل رسید و نتوانست حتی یک شوت در چارچوب جدی ثبت کند. با این حال، هنوز شانس صعود وجود داشت و همه چیز به مسابقه پایانی مقابل کره شمالی وابسته بود.
اما آنچه در بازی سوم رخ داد، فاصله زیادی با انتظارات داشت. ایران با نتیجه ۴ بر یک شکست خورد تا با همان چهار امتیاز، از ادامه رقابتها بازبماند.
پرستاره اما بدون برنامه ؛ گل چهارم تصویر یک فروپاشی
یکی از مهمترین پرسشهای پس از حذف تیم امید، فاصله میان ظرفیت بازیکنان و عملکرد تیمی است. این تیم از بازیکنانی برخوردار بود که در لیگ برتر ایران حضور دارند و برخی از آنها در هفتههای ابتدایی فصل برای تیمهای بزرگ کشور به میدان رفتهاند.
محمد خلیفه، دانیال ایری، محمدامین حزباوی، امیرمحمد رزاقینیا، اسماعیل قلیزاده، کسری طاهری، پوریا شهرآبادی و چند بازیکن دیگر، بخشی از ترکیب تیمی بودند که انتظار میرفت در ناگویا چهرهای متفاوت نشان دهد.
با این حال، مشکل اصلی در زمین مسابقه بیش از آنکه به کمبود مهره مربوط باشد، به نحوه استفاده از آنها و سازمان تیمی بازمیگشت.
نمونه روشن این مسئله در گل چهارم کره شمالی دیده شد؛ صحنهای که در دقیقه ۶۸ عملاً پرونده ایران را بست. کرنر ایران با یک ضربه ساده از سوی دروازهبان کره شمالی دفع شد و بازیکن حریف در شرایطی که بخش زیادی از بازیکنان ایران جلو کشیده بودند، با سرعت از میانه زمین عبور کرد.
در ادامه، ابوالفضل کوهی نتوانست مانع پیشروی او شود و مهاجم کره شمالی در فضایی بسیار باز، حدود ۷۰ متر با توپ پیش رفت تا در موقعیت تکبهتک با محمد خلیفه قرار بگیرد. ضربه نهایی نیز آرام بود و توپ به تور دروازه ایران رسید.
این گل فقط یک گل نبود؛ تصویری از شرایط تیم امید در آن لحظه بود؛ فاصله زیاد خطوط، نبود پوشش مناسب، فضای گسترده پشت مدافعان و واکنش دیرهنگام بازیکنان به ضدحمله حریف.
فدراسیون عذرخواهی کرد؛ حالا نوبت پاسخ درباره آینده است
حذف تیم امید در شرایطی رخ داد که فدراسیون فوتبال و باشگاهها طی ماههای گذشته همکاری گستردهای برای آمادهسازی این تیم انجام داده بودند. اردوهای داخلی و خارجی برگزار شد، تیم به ترکیه رفت و حتی برنامه مسابقات لیگ برتر نیز تحت تأثیر حضور بازیکنان در تیم امید قرار گرفت.
در چنین شرایطی، شکست برابر کره شمالی تنها یک نتیجه ورزشی تلقی نمیشود و طبیعی است که عملکرد تیم از نظر فنی و مدیریتی مورد بررسی قرار گیرد.
فدراسیون فوتبال نیز بلافاصله پس از شکست ۴ بر یک، با انتشار بیانیهای نتیجه را «تلخ» توصیف کرد و اعلام کرد که عملکرد تیم در مسابقه پایانی با انتظارها فاصله داشته است. فدراسیون همچنین از لزوم بررسی «دقیق و کارشناسی» عملکرد این دوره و اتخاذ تصمیمهای لازم برای آینده سخن گفت.
اکنون مسئله اصلی، صرفاً حذف از ناگویا نیست. فوتبال ایران باید بداند تیمی که قرار است برای انتخابی المپیک آماده شود، چگونه باید ساخته شود؛ چگونه باید از ظرفیت بازیکنان جوان استفاده کند و چگونه میتوان میان کیفیت فردی ستارههای لیگ برتر و یک ساختار منسجم تیمی ارتباط برقرار کرد.
حسین عبدی پیش از مسابقات بر شناخت خود از این نسل تأکید کرده بود، اما نتایج ناگویا پرسشهای تازهای درباره انتخاب بازیکنان، ترکیب، تاکتیک و مدیریت مسابقات ایجاد کرده است.
البته این شکست پایان فوتبال این بازیکنان نیست. بسیاری از نفرات حاضر در تیم امید همچنان فرصت بازی در لیگ برتر و حتی رسیدن به تیم ملی بزرگسالان را دارند. اما برای فوتبال ایران، ناگویا باید یک هشدار جدی باشد؛ زیرا مسیر المپیک با تیمی که در برابر کره شمالی چنین از هم گسیخته ظاهر شد، نیازمند بازنگری و اصلاحات جدی خواهد بود.
تیم امید در ناگویا حذف شد؛ اما پرسش اصلی تازه آغاز شده است: آیا فوتبال ایران از این شکست برای ساختن تیمی منسجمتر استفاده میکند یا این بار هم یک ناکامی دیگر به فهرست حسرتهای المپیکی اضافه خواهد شد؟
