نورنیوز-گروه فرهنگی: خانواده دختر شهید لامردی، «هلما سادات احمدیزاده»، با «کنجی ایسزاکی»، سناتور ژاپنی دیدار و گفتوگو کردند.
در سکوتِ سنگینِ سالن «شهید آوینی» حوزه هنری، نه فقط دو فیلم مستند ایرانی، که «تاریخِ به خون نشسته» ایران به تماشا درآمد. «کنجی ایسزاکی»، سناتور صلحطلب و برجسته ژاپنی که به دعوت خودجوش نمایندگانی از مجلس شورای اسلامی به ایران سفر کرده است، در پایان سفر میدانی خود به مناطق آسیبدیده از جنگ، با خانوادهای روبهرو شد که داغِ دختر ۱۲ سالهشان هنوز تازه است؛ خانواده شهیده «هلما سادات احمدیزاده».
ایسزاکی، پس از مشاهده ویرانههای بهجامانده در میناب و سیریک، به تهران رسید تا در گالری حوزه هنری،همراه با پدر و مادر شهیده هلما، نقاشیهایی را ببیند که هنرمندان ایرانی درباره این کودکان پر کشیده، کشیده بودند. اما اوجِ این سفرِ پرفشار، در تماشای مستندهای «فاجعه لامرد» و «خون طلایی آمنه» بود؛ تصاویری که حقیقتِ عریانِ جنگ را در برابر دیدگانِ این سیاستمدار ژاپنی قرار داد.
سیدعلی احمدیزاده، پدرِ هلما گفت: دخترم در دوازدهمین بهار زندگیاش، در حال تمرین والیبال در ورزشگاه، هدف حملهای جنایتکارانه قرار گرفت. من در این نشست نه به عنوان یک پدرسوگوار، بلکه به عنوان «دادستانِ کودکانِ بیگناه» صحبت میکنم. من اینجا فقط پدرِ هلما نیستم؛ من صدای تمام پدران و مادرانی هستم که از لامرد تا میناب و جایجای این خاک، پارههای تنشان را در جنگی ناعادلانه از دست دادند.
نادیا نکوخیز، مادرِ هلما نیز در سخنانی که اشک را بر دیدگان حاضران نشاند، تنها یک خواسته داشت؛ نه تسلیت، نه همدردیِ صرف، بلکه «فریاد».
او از سناتور ایسزاکی خواست تا صدای دادخواهی مردمِ مظلومِ لامرد و میناب را به گوش وجدانهای بیدارِ جهانیان برساند.
در پایان این دیدارِ تلخ و تکاندهنده، دو مستند مذکور، همراه با مستند «فرشتگان میناب هنوز زندهاند» با روایتگری پرویز پرستویی که هرسه به زیرنویس ژاپنی مزین شده بودند، به عنوان «اسنادِ مسلم جنایت جنگی علیه کودکان» به سناتور ایسزاکی تقدیم شد. سناتور ژاپنی که به وضوح تحت تأثیرِ عمقِ این فاجعه قرار گرفته بود، قولی صریح داد: من این تصاویر را نه فقط به مردم و مسئولان کشورم، بلکه به پارلمان ژاپن خواهم برد. رسالتِ من اکنون بازگو کردنِ آنچه در این چند روز دیدم، به جهانیان است.
لازم به یاداوری است که سناتور کنجی ایسزاکی از چهرههای شاخص مجلس مشاورتی ژاپن است. حضور او در ایران و مواجههاش با اسنادِ جنایات علیه کودکان،که با زحمات حمید قرهداغی معاون حوزه هنری، ابوالفضل عمویی و سیدموسی موسوی نمایندگان مجلس از تهران و لامرد صورت گرفت، بارقهای از امید در جهانی است که سیاستمداران رسمی آن هرگز نمیخواهند صدایِ قربانیانِ کوچکِ جنگ در ایران شنیده شود.
این دیدار، فراتر از یک پروتکل دیپلماتیک و پیوندِی واقعی بین دو ملتِ «زخمخورده از جنگ» بود.اکنون باید دید آیا این فریاد که از لامرد و میناب به خارج از ایران برخاسته،در تالارهای قدرتِ توکیو به طنینی جهانی تبدیل خواهد شد یا خیر؟
