نورنیوز-گروه سیاسی: کارشناسان منطقه ای اعتقاد دارند یکی از اهداف اصلی اسرائیل از فردای عملیات حماس در هفتم اکتبر ۲۰۲۳، عملیاتی کردن طرح کریدور داوود بوده است. اکنون در حالی که تقریبا همه توجه ها به حملات آمریکا به مناطق جنوبی ایران معطوف است و یکی ازسناریوهای مطرح در این زمینه، هلی برن نیرو توسط آمریکاییها در جزایر جنوب ایران است و همچنین احتمال داده می شود آمریکا از این مناطق به ایران حمله زمینی کند، اما باید این احتمال را داد که تمرکز بر جنوب از سوی آمریکایی ها ممکن است یک مانور انحرافی و عملیات فریب باشد.
به نظر می رسد تمرکز نظامی آمریکا بر جنوب ایران، افکار عمومی را از یک منطقه مهمتر که ممکن است آمریکا در یک فریبکاری بزرگ بخواهد از آنجا به ایران ضربه جدی بزند، دور نگه داشته است.این منطقه، محدوده تماس مرزهای ایران با منطقه اقلیم کردستان عراق است که حدود ۷۵۰ کیلومتر طول دارد و شامل مناطق کوهستانی و بعضا صعب العبور است. ظاهرا این محدوده مرزی از دید تیزبین نیروهای مسلح ایران دور نمانده و حملات مکرر موشکی و پهپادی به مقرهای گروه های تروریستی تجزیه طلب در این مناطق، گویای این اهتمام است.با اینحال، این نگرانی وجود دارد که محور آمریکایی به صورت هوشمندانه ای نگاه ایران را در این منطقه از قضیه ای به مراتب مهمتر از هدفگیری مقر گروه های غیرقانونی و تجزیه طلب، منحرف کند و ضربه به این مقرها نوعی رضایتمندی کاذب ایجاد کند.
تمرکز اسرائیلی ها بر روی سوریه، بعد از سقوط دولت بشار اسد در هشتم دسامبر ۲۰۲۴ نشان می دهد رژیم صهیونیستی پروژه مهم ژئوپلیتیک و راهبردی کریدور داوود را بطور جدی پی گرفته است. طبق این پروژه، اسرائیل از طریق خاک سوریه و با عبور از مناطق کردنشین این کشور به شمال عراق وصل می شود و از این طریق بنا دارد به پشت مرزهای ایران در اقلیم کردستان عراق برسد تا امکان ضربه جدی به ایران برایش فراهم شود. فشارهای اخیر واشنگتن بر دولت «ابومحمد الجولانی»(احمد الشرع) اگرچه در ظاهر اینگونه تعبیر می شود که هدفش واداشتن جماعت الجولانی به درگیرشدن زمینی با نیروهای حزب الله لبنان است،اما این فشار آمریکا در کنار تحرکات و حملات اخیر رژیم صهیونیستی به خاک سوریه و افزایش تیم های گشت زنی این رژیم در داخل خاک سوریه می تواند نشانگر پیشبرد پروژه کریدور داوود باشد.
اسرائیل می خواهد این مسیر ژئوپلیتیک و راهبردی را بدون هیچ تهدیدی از طرف سوریه و از آن مهمتر ترکیه، به سمت مرزهای شمال عراق امتداد دهد. تاکنون آنکارا با این طرح به دلیل اینکه آن را تهدیدی راهبردی برای امنیت مرزهای جنوبی خود می داند و عموما مناطق کردنشین را در بر می گیرد، مخالفت کرده است.با اینحال، موافقت اولیه ترامپ با تحویل جنگنده های «اف ۳۵» به ترکیه در اجلاس ناتو در آنکارا را باید بخشی از سیاست تطمیع واشنگتن برای همراهی ترکیه با این پروژه یا فریب آنکارا توسط واشنگتن ارزیابی کرد.
این موضوع، یادآور خط سیر حمله داعش در سال ۲۰۱۴ است که سخت ترین آن در شمال سوریه (حمله به کوبانی یا عین العرب) و سپس یورش به اربیل بود؛ برخی معتقد بودند هجوم داعش به سمت بغداد بیشتر حرکتی انحرافی یا جانبی بود. این گروه تروریستی در آن دوران از سوی بسیاری از کشورهای عرب منطقه حمایت می شد و ترکیه هم حداقل از پیشروی داعش ناراضی نبود و این گروه با اشغال اربیل به سرعت
می توانست به مرزهای ایران در شمال غرب وصل شود.تا قبل از اینکه داعش نوک پیکان حرکتش را به سمت اربیل بگیرد، مسعود بارزانی رئیس وقت اقلیم کردستان عراق از وضعیت ابراز رضایت می کرد. به همین دلیل او به پیام درخواست کمک نوری المالکی برای ورود به جنگ علیه داعش پاسخ منفی داد. حتی در بحبوحه محاصره بغداد توسط داعش، او بی وقفه بر طبل جدایی کردستان عراق از عراق یکپارچه می کوبید. البته بعد از آنکه هیچکس به جز شهید قاسم سلیمانی به کمک بارزانی در اربیل نرفت، تازه متوجه شد که طبق نقشه اصلی قرار بود داعش از روی کردستان عراق و مسعود بارزانی هم عبور کند.
یک سوال در آن سال ها بی پاسخ ماند؛ اینکه چرا داعش در آن سال همزمان با حرکت پرشتاب به سمت مرزهای سه ضلعی ایران، ترکیه و عراق، نقشه ای را منتشر کرد که پرچمش در باکو به اهتزار در آمده بود؟ آیا غائله داعش هم بخشی از پروژه کریدور داوود، و باکو هم بخشی از پروژه بود؟ این را هم اضافه کنیم که در جریان مسیر حرکت داعش، مرزهای اسرائیل و ترکیه از حملات مرگبار و ویرانگر این گروه دور ماند.
اگرچه نگاه و دیدگاه های نچیروان بارزانی رئیس کنونی اقلیم کردستان عراق نسبت به مسائل منطقه قابل هضم و پذیرش است، اما نگاه پسر عمویش مسرور بارزانی فرزند مسعود که اکنون نخست وزیر اقلیم است، بسیار متفاوت می باشد.واقعیت این است که در دوران ریاست مسعود بارزانی بر اقلیم کردستان عراق، اسرائیلی ها نفوذ فوق العاده ای به این منطقه از شمال عراق کرده اند و درباره روابط مسرور با اسرائیلی ها نیز حرف و حدیث های زیادی وجود دارد که البته با قطعیت نمی توان درباره آن حرف زد .به هرحال به نظر می رسد باوجود همه ابهامات در خصوص بازی آنکارا و نقش کردهای عراقی و فقدان اطلاعات کافی، در عین حال نمی توان پروژه داوود را در طراحی های استراتژیک آمریکا و اسرائیل در منطقه از نظر دور داشت.
اطلاعات