نورنیوز- گروه بین الملل: مجله آتلانتیک در گزارشی نوشت: اسکات بسنت وزیر خزانهداری آمریکا تحریمهای ثانویه را علیه ایران اعلام کرد و گمان میبرد که میتواند با این ابزار به اصطلاح قدرتمند اقتصادی، ایران را از پای دربیاورد اما این تحریمها هم نمیتواند مانع از ایران شود. یکی از دلایل اصلی عدم موفقیت چنین تحریمهایی تناقض در تهدیدهاست. دولت ترامپ بارها «فشار حداکثری» را اعلام کرده، اما در عمل نه ایران تسلیم شده و نه متحدان کلیدی تهران از همکاری با ایران دست کشیدهاند. به باور کارشناسان، ناکارآمدی تاریخی تحریمها همیشه مشخص بوده است. کارشناسان اقتصادی اشاره میکنند که تحریمهای آمریکا از انقلاب ۵۷ ایران تاکنون همواره در تغییر رفتار ایران شکست خوردهاند و تحریم جدید نیز سرنوشتی مشابه خواهد داشت.
احتمالهای پایان دادن به جنگ پیوسته در حال مسدود شدن است. فهرست اهداف نظامی مفید در حال کاهش است و انبارهای مهمات به طرز خطرناکی خالی شدهاند، در حالی که ابزارهایی که قرار بود کاری را که موشکها نتوانستند انجام دهند یعنی تحریمها، محاصرهها و فشار مالی در ایجاد تسلیم مورد وعده واشنگتن از سوی ایران ناکام ماندهاند. ایران آسیبهای عظیم نظامی و اقتصادی را متحمل شده، بدون اینکه توانایی خود برای ادامه جنگ را از دست بدهد و کشورهایی که برای کارزار فشار مالی بیشترین اهمیت را دارند، از جمله چین و روسیه، تمایل چندانی برای کمک به واشنگتن برای پایان دادن به کار نشان ندادهاند.
پکن و مسکو ممکن است از خواستههای بسنت اطاعت نکنند. سفارت روسیه در واشنگتن بلافاصله به درخواست برای اظهارنظر پاسخ نداد و سخنگوی سفارت چین در واشنگتن در بیانیهای کتبی اعلام کرد که «تحریمها و تاکتیکهای فشار در حل مسائل کمکی نمیکنند» و از همه طرفها خواست عاقلانه رفتار کنند و از انجام هر کاری که ممکن است تنشها را بیشتر تشدید کند یا به رشد اقتصادی جهانی و ثبات مالی آسیب بزند، خودداری ورزند. این سخنگو افزود که چین تحولات را زیر نظر خواهد داشت و برای حفظ حقوق و منافع مشروع خود، اقدامات لازم را انجام خواهد داد.
جنگ علیه ایران با شعارهای انتخاباتی دونالد ترامپ در کرازارهای انتخاباتیاش بسیار متفاوت است. اثر جنگ با ایران طولانیتر از وعدههای ترامپ شده و پیامدهای اقتصادی شامل افزایش قیمت بنزین و تورم، محبوبیت او را به پایینترین حد رسانده است. با نزدیک شدن به انتخابات میان دورهای، جمهوریخواهان تمایلی به ریسک بحران مالی جهانی ندارند.
باید توجه داشت که قدرت چانهزنی تنها به داشتن ابزار تنبیه نیست، بلکه به اراده برای استفاده از آن بستگی دارد. دولت آمریکا با جابهجا کردن مهلتها و عقبنشینی از تهدیدها، به دشمنانش ضعف و محدودیت گزینههای خود را نشان میدهد. در عمل، گزینههای آمریکا برای پایان دادن به این جنگ روزبهروز کمتر میشود و این تهدید جدید بیش از آنکه راهگشا باشد، تلاشی برای یافتن راه خروج از باتلاق جنگ است.