نورنیوز- گروه اجتماعی: ما میدانیم که نوشیدنیهای شیرین برای ما خوب نیستند، اما به نظر نمیرسد که این موضوع مانع از نوشیدن آنها توسط اکثر مردم، آن هم به صورت روزانه شود.
شواهد نشان میدهد که حدود دو سوم بزرگسالان آمریکایی حداقل یک نوشیدنی شیرینشده با شکر را هر روز مصرف میکنند و اکثر کودکان در ایالات متحده نیز همین کار را میکنند. تحقیقات جدید نشان میدهد که این عادت روزانه میتواند خطر ابتلا به سرطان را به میزان قابل توجهی افزایش دهد.
محققان در تحلیلی که در مجله Gastro Hep Advances منتشر شد، دریافتند افرادی که حداقل یک نوشیدنی شیرینشده با شکر در روز مصرف میکنند، در مقایسه با افرادی که هرگز نوشیدنی شیرین ننوشیدهاند، حدود ۲.۴۵ برابر بیشتر در معرض ابتلا به سرطان معده هستند.
اندرو تی. چان(Andrew T. Chan)، نویسنده ارشد و متخصص گوارش از بیمارستان عمومی ماساچوست میگوید: این اولین مطالعهای است که ارتباط بین مصرف نوشیدنیهای شیرینشده با شکر و سرطان معده را در جمعیت ایالات متحده نشان میدهد.
وی افزود: سرطان معده پنجمین علت اصلی مرگ ناشی از سرطان در سراسر جهان است، اما ما اطلاعات بسیار کمی در مورد چگونگی تأثیر رژیم غذایی بر این سرطان داریم. اگرچه تاکنون ارتباط بین سرطان معده و نوشیدنیهای شیرین قطعی نشده است، اما در تأثیرات منفی نوشیدنیهای شیرینشده با شکر بر سلامت جای تردید نیست.
شواهد، نوشیدنیهای شیرینشده را با بیش از ۱۸۰ هزار مرگ سالانه در سراسر جهان، افزایش خطر دیابت نوع ۲، چاقی و موارد دیگر مرتبط میدانند. همچنین قبلاً ارتباط آنها با سرطان، از جمله سرطان پستان، سرطان کبد و سرطان روده بزرگ و سایر اشکال بیماری مشخص شده است.
دانشمندان پیش از این بررسی کرده بودند که آیا نوشیدنیهای شیرینشده با شکر با سرطان معده مرتبط هستند یا خیر، اما احتمالاً به دلیل دادههای محدود، بینتیجه بوده است.
محققان این مطالعه برای بررسی گستردهتر، اطلاعاتی را از دو مطالعه بزرگ (مطالعه سلامت پرستاران و مطالعه پیگیری متخصصان سلامت) که در مجموع بیش از ۱۱۲ هزار شرکتکننده را ارزیابی کرده بودند، استخراج کردند.
در این مطالعات، شرکتکنندگان هر دو سال یکبار پرسشنامههایی را پر میکردند و میزان مصرف رژیم غذایی خود (از جمله اطلاعات مربوط به نوشیدنیهای شیرینشده با شکر، مانند نوشیدنیهای گازدار، لیموناد و نوشیدنیهای ورزشی) را همراه با اطلاعاتی در مورد عوامل سبک زندگی، سابقه پزشکی و پیامدهای بیماری گزارش میدادند.
بین سالهای ۱۹۸۶ تا ۲۰۲۲، در میان ۱۱۲ هزار و ۲۸۴ نفر شرکتکننده در این مطالعات، ۲۷۸ مورد سرطان معده ثبت شده است.
به طور کلی، افرادی که حداقل یک نوشیدنی شیرینشده با شکر در روز مصرف میکردند (به عنوان یک وعده ۸ اونسی یا ۲۳۷ میلیلیتر تعریف میشود) در مقایسه با افرادی که نوشیدنیهای شیرین نمینوشیدند، پس از در نظر گرفتن عوامل خطر مخدوشکننده بالقوه، بیش از دو برابر (۲.۴۵ برابر) احتمال ابتلا به سرطان معده داشتند.
این خطر در بین مردان و زنان افزایش یافته بود. زنانی که حداقل یک نوشیدنی شیرینشده در روز مصرف میکردند، تقریباً سه برابر در معرض خطر ابتلا به سرطان معده بودند، در حالی که مردان تقریباً دو برابر این خطر را داشتند که هر دو در مقایسه با افرادی بود که نوشیدنیهای شیرینشده با شکر نمینوشیدند.
با وجود نگرانیهای زیاد در مورد اثرات سلامتی شیرینکنندههای مصنوعی بر بدن ما و برخی از پیشنهادات برجسته مبنی بر سرطانزا بودن آنها، محققان در اینجا هیچ ارتباطی بین نوشیدنیهای شیرینشده با شیرینکنندههای مصنوعی و بروز سرطان معده شناسایی نکردند.
البته این نوع مطالعه مشاهدهای فقط میتواند همبستگیها را در دادهها نشان دهد و هیچ نوع اثر سببی را نشان نمیدهد. به عبارت دیگر، نمیتوانیم نتیجه بگیریم که مصرف نوشیدنیهای شیرینشده با شکر مستقیماً منجر به ابتلای این افراد به سرطان معده شده است، زیرا عوامل دیگری نیز ممکن است در این بیماری نقش داشته باشند.
از دیگر محدودیتهای این مطالعه این است که محققان اطلاعات محدودی در مورد عفونت «هلیکوباکتر پیلوری» (نوعی باکتری که معده را آلوده میکند و یک عامل خطر شناختهشده در سرطان معده است) داشتند و سوابق کاملی از سلامت کامل و سابقه خانوادگی برخی از شرکتکنندگان در رابطه با سرطان معده نداشتند.
در مورد اینکه نوشیدنیهای قندی چگونه ممکن است به طور بالقوه باعث سرطان معده در بدن شوند، این موضوع فراتر از محدوده این مطالعه بود، اما محققان میگویند این چیزی است که باید آن را بررسی کنیم.
نویسندگان این مطالعه توضیح میدهند: چندین مکانیزم اساسی از جمله افزایش وزن، مقاومت به انسولین، عدم تعادل هورمون استروئیدی، التهاب، آسیب دیانای و دیسبیوزیس پیشنهاد شده است.
با این حال، مکانیسم دقیق اثرات سرطانزایی نوشیدنیهای شیرینشده با شکر هنوز مورد بررسی قرار نگرفته است و مطالعات آینده برای تأیید این یافتهها و همچنین بررسی مکانیسمهای بیولوژیکی بالقوهی دخیل ضروری است.