نورنیوز- گروه بین الملل: روزنامه «آبزرور/ The Observer» چاپ لندن در این گزارش مینویسد: جنگی که آمریکا و (رژیم) اسرائیل در ۲۸ فوریه (نهم اسفند ۱۴۰۴) علیه ایران آغاز کردند، مرگ و ویرانی به بار آورده، اما به تغییر نظام سیاسی مستقر در ایران منجر نشده است. تهران اکنون بیش از هر زمان دیگری مصمم به حفظ قدرت خود به نظر میرسد. تنگه هرمز مسدود شده؛ قیمت نفت و مواد غذایی در سراسر جهان افزایش یافته است. زرادخانه موشکهای رهگیر آمریکا تحلیل رفته و در نتیجه، دیگر ذخیره چندانی برای اوکراین، مولداوی، تایوان یا هر منطقه دیگری که خواهان خرید آنها باشد، باقی نمانده است. واشنگتن در ارزیابی رقیب خود مرتکب اشتباه شده، اعتبار بینالمللیاش را (به فرض برخورداری) بر باد داده و تهران که کنترل تنگه هرمز را در اختیار دارد، حالا سلاح راهبردی در دست دارد که از هر آنچه میتوانست روی یک موشک سوار کند، قدرتمندتر است.
طبق شمارشی که شبکه تلویزیونی سیانان انجام داده، دونالد ترامپ، رئیس جمهوری آمریکا ۳۸ بار مدعی شده که به توافق با ایران نزدیک است، اما هر بار اشتباه از آب درآمده است. او همچنین هفت بار، به ادعای خودش، حملات گسترده برنامهریزیشده علیه ایران را در آخرین لحظه لغو کرده، به این امید که سرانجام توافقی امضا شود. اطرافیان و مقامات ارشد دولت او نیز در این میان خود را مضحکه کردهاند. اسکات بِسِنت، وزیر خزانهداری آمریکا سهشنبه هفته گذشته مدعی شد که واشنگتن با ایران در حال مذاکره و توافق ممکن است ظرف چند ساعت حاصل شود. ایران در پاسخ تاکید کرد که تنها مذاکرات در جریان، با عمان جریان دارد. ترامپ درباره ایران گفته است که «آنها فقط من را عصبانی میکنند»؛ با این حال، در واقع، او عزم و اراده آنها را مستحکمتر کرده است.
ارزیابی سیاست خارجی ترامپ کاری تقریبا «غیرممکن» است. این سیاست به طور دائم تغییر میکند و بیشتر از آنکه سیاستی واقعی باشد، نمایش و قدرتنمایی است و بیش از آنکه بر واقعیتها استوار باشد، از ناکامی، استیصال و خیالبافی نشات میگیرد.
ترامپ به همراه تلآویو تلاش کردند تا با توسل به اعتراضات داخلی که با پیشزمینه مشکلات اقتصادی در ژانویه امسال در ایران درگرفت، به اهداف خود برسند و (پرواضح است که در این تلاش ناکام ماندند.) روش انتخابی او یعنی بمباران هوایی نیز درست همانطور که به او هشدار داده شده بود، شکست خورده است. این حملات به کشتهشدن(شهادت) هزاران غیرنظامی، از جمله کودکان، منجر شد اما آنچه تهدید موشکی ایران خوانده میشود، دستنخورده مانده است. هرجومرجی که بهدنبال این حملات ایجاد شده است، به همسایگان ایران آسیب میزند، هرچند ایران نیز از آن آسیب دیده است.
با این همه، این ترامپ است که بیش از هر کسی و به قید فوریت، به بررسی واقعبینانه شرایط نیاز دارد. او امیدوار بود که یک جنگ کوتاه، او را به نخستین رئیس جمهوری آمریکا از سال ۱۹۷۹ تبدیل کند که قادر به دیکتهکردن شرایط خود به ایران است. اما در عوض، اکنون این ایران است که شرایط را تعیین و (به واشنگتن) دیکته میکند. با توجه به نزدیک شدن انتخابات میاندورهای کنگره آمریکا، نهایت امیدواری واشنگتن میتواند بازگشایی تنگه هرمز و بازگشت به وضعیت ۲۷ فوریه(به لحاظ تجاری و البته قیمت نفت) باشد.
در پایان این مطلب آمده است: باراک اوباما (رئیس جمهوری اسبق آمریکا) نشان داد که چه کاری جواب میدهد. او برای دستیابی به توافق هستهای ایران در سال ۲۰۱۵(برجام)، ۲۰ ماه وقت صرف کرد. در طول این مدت، هیچ کسی جان خود را از دست نداد، هیچ موشکی شلیک نشد، هیچ گلوگاه تجاریای بسته نشد و هیچ عوارضی برای عبور کشتیها نیز وضع نشد. این دقیقا همان توافقی است که ترامپ آن را تحقیر کرد، آن را از بین برد و حالا نمیتواند به تکرار آن حتی نزدیک هم شود.