آتشی زیر خاکستر؛ وقتی فسفر زبان به افشاگری گشود

نورنیوز-گروه بین‌الملل: در حالی که افکار عمومی جهان همچنان بر تحولات غرب آسیا، جنایات گسترده آمریکا و رژیم صهیونیستی و نیز ایستادگی تاریخی ایران و جبهه مقاومت متمرکز است، خبری مهم و نگران‌کننده در میان انبوه اخبار، به‌سرعت به حاشیه رانده شد. وزارت ایمنی کره جنوبی اعلام کرد که در پی دریافت گزارشی درباره نشت فسفر سفید از پایگاه هوایی اوسان متعلق به ایالات متحده در جنوب سئول، دستور تخلیه مناطق اطراف این پایگاه صادر شده است. هرچند مقامات کره جنوبی کوشیدند با روایت‌های امنیتی از اهمیت این حادثه بکاهند و بسیاری از رسانه‌های غربی نیز از پرداختن جدی به آن خودداری کردند، اما سوابق آمریکا در به‌کارگیری تسلیحات کشتار جمعی و همچنین استفاده مکرر رژیم صهیونیستی از فسفر سفید علیه غیرنظامیان، این حادثه را به هشداری جدی برای امنیت میلیون‌ها انسان تبدیل کرده است؛ هشداری که سکوت مدعیان حقوق بشر و نهادهای مدعی خلع سلاح شیمیایی، بر ابهامات و نگرانی‌های آن افزوده است.

فسفر سفید؛ میراث خطرناک سیاست‌های جنگ‌افروزانه آمریکا

فسفر سفید ماده‌ای بسیار خطرناک است که در تماس با هوا به‌سرعت مشتعل می‌شود و می‌تواند سوختگی‌های عمیق، آسیب‌های شدید تنفسی، نارسایی اندام‌ها و حتی مرگ را در پی داشته باشد. به دلیل آثار غیرقابل کنترل و ویرانگر این ماده، استفاده از آن علیه غیرنظامیان در زمره جنایات جنگی قرار می‌گیرد.
در چنین شرایطی، نخستین پرسش آن است که چرا آمریکا باید چنین ماده‌ای را در یکی از پایگاه‌های نظامی خود در خاک کره جنوبی نگهداری کند؛ آن هم به گونه‌ای که احتمال نشت و تهدید جان انسان‌ها و محیط زیست وجود داشته باشد. اهمیت این پرسش زمانی دوچندان می‌شود که کارنامه ایالات متحده مملو از استفاده یا حمایت از تسلیحات کشتار جمعی است؛ از بمباران اتمی هیروشیما و ناکازاکی گرفته تا به‌کارگیری عامل نارنجی در ویتنام، استفاده از مهمات حاوی اورانیوم ضعیف‌شده در عراق و افغانستان و حمایت از رژیم صدام در بهره‌گیری از تسلیحات شیمیایی علیه ملت ایران. در کنار این سابقه، گزارش‌ها از سرمایه‌گذاری میلیاردها دلاری آمریکا برای نوسازی و توسعه این ذخایر حکایت دارد؛ موضوعی که نگهداری چنین موادی در کره جنوبی را به مسئله‌ای فراتر از یک حادثه فنی تبدیل می‌کند.

وابستگی سئول و سایه سنگین پایگاه‌های آمریکا

وابستگی امنیتی، سیاسی و اقتصادی کره جنوبی به ایالات متحده، زمینه پذیرش استقرار گسترده پایگاه‌های نظامی آمریکا را فراهم کرده است؛ پایگاه‌هایی که بخش قابل توجهی از هزینه‌های آنها نیز از سوی سئول تأمین می‌شود. اکنون این پرسش مطرح است که آیا این وابستگی، کره جنوبی را به پذیرش مخاطرات ناشی از نگهداری تسلیحات خطرناک نیز واداشته است؟
حادثه اوسان نشان داد که حضور نظامی آمریکا صرفاً یک مسئله دفاعی نیست، بلکه می‌تواند تهدیدی مستقیم برای امنیت شهروندان کشورهای میزبان باشد. اگر نشت فسفر سفید در چنین پایگاهی رخ داده است، افکار عمومی حق دارد درباره ماهیت تجهیزات نگهداری‌شده و میزان مخاطرات ناشی از آنها پرسش‌های جدی مطرح کند.

فسفر سفید؛ سلاح تکرارشونده در جنگ‌های رژیم صهیونیستی

هم‌زمان با این حادثه، گزارش‌های متعدد نهادهای بین‌المللی از جمله عفو بین‌الملل و شورای حقوق بشر، بارها از استفاده رژیم صهیونیستی از فسفر سفید در غزه و لبنان خبر داده‌اند. بر اساس این گزارش‌ها، این ماده در حملات علیه مناطق مسکونی و غیرنظامیان به کار گرفته شده و خسارت‌های گسترده انسانی و زیست‌محیطی برجای گذاشته است.
با وجود این مستندات، واکنش کشورهای غربی و نهادهای بین‌المللی عمدتاً به ابراز نگرانی محدود شده و هیچ اقدام بازدارنده مؤثری علیه عاملان این اقدامات صورت نگرفته است. حتی در شرایطی که احکام قضایی بین‌المللی علیه مقامات رژیم صهیونیستی صادر شده، برخی دولت‌های اروپایی با نادیده گرفتن این احکام، عملاً مسیر تداوم مصونیت سیاسی این رژیم را هموار کرده‌اند؛ رفتاری که بیش از پیش اعتبار ادعاهای غرب درباره دفاع از حقوق بشر و اجرای عدالت بین‌المللی را زیر سؤال می‌برد.

استانداردهای دوگانه و ضرورت بازنگری در نظم امنیتی جهان

حادثه پایگاه اوسان صرفاً یک نشت شیمیایی نیست؛ بلکه نمادی از تناقض آشکار در رفتار مدعیان حقوق بشر و خلع سلاح است. همان کشورهایی که با ادعای مقابله با اشاعه تسلیحات، فشارهای گسترده‌ای بر برخی دولت‌ها وارد می‌کنند، در برابر توسعه زرادخانه‌های نظامی خود، نگهداری مواد خطرناک در پایگاه‌های برون‌مرزی و استفاده متحدانشان از تسلیحات ممنوعه، سکوت اختیار کرده‌اند.
پرونده کره جنوبی بار دیگر این واقعیت را آشکار ساخت که پایگاه‌های نظامی آمریکا در بسیاری از نقاط جهان، نه تضمین‌کننده امنیت، بلکه منشأ تهدید، بحران و بی‌ثباتی هستند. همچنین این رخداد نشان داد که تکیه بر وعده‌های قدرت‌های بزرگ، جایگزین مناسبی برای تأمین امنیت ملی نیست و کشورها ناگزیرند امنیت خود را بر پایه توانمندی‌های بومی و بازدارندگی مستقل بنا کنند. تا زمانی که استانداردهای دوگانه بر نظام بین‌الملل حاکم باشد و قواعد حقوقی به‌صورت گزینشی اجرا شوند، دستیابی به امنیت پایدار جهانی با چالش‌های جدی روبه‌رو خواهد بود.