نورنیوز-گروه سیاسی: با تحلیل محتوای نقدها و اظهارنظرها درباره صدا و سیمای آقای پیمان جبلی در قامت ریاست این رسانه، می توان عناوین و سرفصل این موارد را این گونه برشمرد:
۱- فرسایش جامعیت و خلأ تنوع سلایق
۲- سنجش های بعضا انتزاعی از اعتماد به این رسانه
۳- ابتلا به آسیب دوقطبی سازی
۴-خود مرجع پنداری رسانه ای
بهانه نگارش این یادداشت، اظهارات روزهای قبل عراقچی، وزیر امور خارجه درخصوص بی توجهی صداوسیما به مصاحبه های حساساش در میانه جنگ یا انتقادات مکرر رئیس جمهور از این رسانه یا قطع مصاحبه رئیس مجلس و رئیس تیم مذاکرات نیست که البته هر یک از این موارد خودش می تواند به طور مستقل، محور چند یادداشت و گزارش باشد. تازه به این موارد رفتارهای ضد وحدت گویندگان و تحلیلگران برنامه ها، اصرار بیش از اندازه در استفاده از کارشناسان تکراری و افت جدی در تولیدات جذاب را هم می توان افزود که درباره اش باید ده ها گزارش و یادداشت نوشت.
اما به صراحت باید بیان کنیم که بهانه این یادداشت، نقل قول عجیب رئیس دانشگاه صداوسیماست که با استناد به نتایج یک نظرسنجی گفته «میزان اعتماد مردم به صداوسیما از اعتماد آن ها به دولت بیشتر است.»
به نظر می رسد، این اظهارنظر آقای رئیس دانشگاه صداوسیما مبتلا به چند نکته ناشی از خطای شناختی است:
۱-من به عنوان یک مخاطب در ذات این کلام و این دیدگاه که میان رسانه ملی و دولت جمهوری اسلامی دوگانه «ما» و «آن ها» قائل است، نوعی تولید قطبی سازی احساس می کنم.
۲- آقای رئیس دانشگاه صدا وسیما بر اساس کدام منطق به این نتیجه رسیده که اعتماد قریب ۹۰ میلیون ایرانی به صداوسیما بیشتر از دولت است؛ تازه آن هم دولتی که با تمام انتقادها به او، رئیس اش به صداقت و سادگی شهرت دارد. آقای رئیس دانشگاه صدا و سیما، واقعا اطمینان دارد اگر یک نظرسنجی فراگیر صورت گیرد، نتیجه همان خواهد بود که او مدعی شده است؟
۳-آقای رئیس دانشگاه صدا و سیما، احتمالا فقط برخی از نظرسنجی ها را مطالعه می کند و بی شک، نتایج نظرسنجی مرکز معتبر افکارسنجی ایسپا در سال ۱۴۰۳ را ندیده و مطالعه نکرده که تنها ۱۲.۵ درصد از پاسخگویان گفته بودند اخبار را از صداوسیما دنبال میکنند و ۱۱.۵ درصد نیز فیلم و سریال های این رسانه را تماشا می کنند.
اگر صدا و سیما مخاطب را اقناع می کرد...
حقیقت این است در چنین مجالی که قلم اندر نقد صداوسیما شتاب گرفته است، آدم می ماند که به کدام موضوع بپردازد چراکه موضوع و مسئله درباره این رسانه امروز فراوان است. اما از میان تمامی آن، یک پرسش را باید مطرح کرد؛ این که اگر این «صدا و سیما» توانسته بود نیاز جامعه و مخاطبان خود را در اطلاع رسانی و حوزه های دیگر همچون سرگرمی و نشاط آفرینی تامین و اقناع کند، آیا این مخاطبان به رسانه های دیگر و بعضا رسانه های معاند، کوچ می کردند؟
اساسا تولد و تولید انبوه رسانه های اینترنتی به ویژه در ایام جنگ و در روزهایی که مخاطبان تشنه شنیدن خبرها و تحلیل های واقع گرایانه اند، چه معنایی دارد؟
آیا دلیل غیر از این است که رسانه ملی با دارابودن هزاران نیرو و میلیاردها تومان بودجه، نتوانسته و نمی تواند این نیاز مخاطبان را تامین کند. این یک حقیقت است که صداوسیما ناآگاهانه و گاهی هم آگاهانه، خود به دست خود، مخاطب را به آغوش رسانه های غریبه هُل می دهد.
یادمان نمی رود، اگرچه احتمالا آقایان در صدا و سیما فراموش کرده اند که در نگاه بلند و باور امام راحل که او را معمار کبیر انقلاب می دانیم، «صدا و سیما دانشگاه است» و بر اساس همین نگاه، رهبر فرزانه شهید نیز در حکم رئیس کنونی این رسانه فرمود: «صدا و سیما به مثابه دانشگاه عمومی است.»
وقت چرخش راهبردی
آقایان مسئول در صدا و سیما، چه این نوشته و اساسا نقدهای این روزها بر خودشان را قبول داشته یا نداشته باشند، اما این را باید باور کنند که صدا و سیمای امروزشان، یک رسانه فراگیر و محبوب و مرجع نیست که دلیلاش را خودشان بهتر از همه می دانند. پس این رسانه مهم، در مسیر بازیابی مرجعیت خود، نیازمند یک «چرخش راهبردی» نه از اصول بلکه از روش ها و ایده هاست تا بتواند خود را به امین افکار همه مردم ایران تبدیل کند.
خراسان