نورنیوز-گروه سیاسی: سوال مقدر موجود آن است که پس مذاکرات و آتشبس و امضای تفاهمنامه، چه کارکردی داشت و به چه دلیل به وقوع پیوست؟ این سوالی است که طرفداران جنگ دائمی، در داخل کشور بر کوره آن میدمند و آن را بستری برای برساخت تحلیلهایی در محکوم کردن شعام، دولت و تیم مذاکره کننده قرار میدهند.
برای دادن پاسخی اجمالی به این سوال مقدر، در ادامه، به پارهای از عناوینِ کارکردها و منافع مذاکره، آتشبس و امضای تفاهمنامه اشاره میشود:
۱. ایجاد مجالی برای ترمیم و اصلاح تسلیحات و استراتژیها و تاکتیکهای نظامی کشور برای ادامه رویارویی نظامی.
۲. تقویت و تکمیل ذخایر استراتژیک غذایی، دارویی و ... کشور برای بالا بردن سطح رفاه نسبی مردم و زمان تابآوری آنان.
۳. افزایش و تقویت توان مالی کشور با فروش نفت و مشتقات آن و همچنین اخذ برخی ذخایر ارزی غیرقابل دسترسی.
۴. رفع برخی ابهامات و نقدها نسبت به عدم اراده ایران برای پایان دادن به جنگ و رسیدن به مصالحه.
۵. ایجاد مهلتی برای برداشته شدن موقت فشار شرایط جنگی بر مردم.
۶. گرفتن زمانی برای تجدید و تقویت سازمان مدیریتی و اداری کشور.
۷. تقویت و ترمیم توان متحدان منطقهای ایران، برای ادامه نبرد.
۸. به نتیجه رساندن تفاهمنامهای ۱۴ بندی، با امضای بالاترین مقام اجرایی در آمریکا، که آشکارا در آن، منافع ملی کشور لحاظ شده و به گواه اکثر ناظران و تحلیلگران بینالمللی، بیشتر به نفع ایران است، فینفسه و صرفنظر از میزان اجرایی شدن آن، یک پیروزی و موفقیت بزرگ برای ایران است.
این سند، هر چند دارای ابهامات و برداشتهای متفاوت از جانب طرفین است و از ابتدا، نقض آن از طرف آمریکا، قابل پیشبینی بود، به غیر از منافعی که برای ایران ایجاد کرد، بعنوان یک سند حقوقی پایه و قابل اتکا و استناد، در مذاکرات آتی دو کشور، مبنای ادامه گفتگوها قرار خواهد گرفت.