خویشاوندان تمدنی ایران

نورنیوز-گروه سیاسی: خیالواره احیای کودتای یک عصر سپری شده در یک عصر جدید. صدام آنچنان که در خاطرات یکی از آدمهای او آمده در چشمان ملتمس رجوی برای حمله مجدد بعثی ـ مجاهدخلقی به ایران، «برق همان نگاه» خود و دیگر یاران کودتای تموز ۱۹۶۸ عراق را «دیده بود». 
لیندسی که در مونیخ پیام «کمک درراه است» ترامپ را بر تموج فاشیستی آن پرچم سوار کرد، دیروز رویای کودتا را با خود به گور برد. بی‌بی قاتل و عمو ترامپ شاهزاده کودتا را در خط طاعت شان از شیطان وانهیم و خویشاوندان تمدنی خودمان را در در گستره جغرافیای اسلام دریابیم که در اندوه بزرگ ملت انبوه بی‌کران، تسلای ما شدند. 
خاله بزرگ ما آن مادر عراقی است که وقتی خبرنگار در حرم می‌پرسد ساعت یک‌ونیم شب است مادر برای چه اینجا نشستی و خانه نمی‌روی، پاسخ می‌دهد: «ما هنوز رهبر سید را تشییع نکردیم، پیکرها هنوز نرسیدن، اون به خاطر ما شهید شد، خودش رو فدای ما کرد، به خاطر فلسطین، برای لبنان، چطوری اینجا نمونیم،... تا صبح می‌مونیم.» صبح که می‌شود برآمد خورشید همدلی عراق، برف فراق یک قرن جدایی و تفرقه افکنی میان ملت‌های خویشاوند را ذوب می‌کند. حاج قاسم عموی آنها نیز هست.
در این جغرافیای اهل بیتی خویشاوند از کشمیر و هند و پاکستان و افغانستان تا ساحل دجله و فرات و نیل و زیبک و تا شمال آفریقا، عموزادگان و خاله‌ها و دختر خاله‌های بسیاری داریم. برادر زاده من آن جوان کشمیری است که آن روز در آن گرما در چهارراه ولی عصر پلاکارد «مردم کشمیر ایران را تنها نمی‌گذارند» به دست گرفته بود.
چقدر ذوق زده شدم در آن روز وداع وقتی چشمم به کاروان باشکوه عزادارانی افتاد که از ترکیه قدم رنجه کرده بودند بر چشمان اشکبار ما. داشتم به یکی از آنها می‌گفتم سلام مرا به ترکیه دوست داشتنی به همه ترک‌ها، کردها، عربهای آن دیار برسانید که سخن مرا قطع کرد و گفت ترک وکرد و عرب نداریم همه اهل بیتی هستیم. در همین حال چشمم به پیراهن او افتاد که عنوان «دوستداران قدس» بر آن نقش بسته بود.
نوه خاله جان توران زمینی من آن دختر ترکیه‌ای است که برفراز یکی از پل‌های هوایی خیابان آزادی رو به دوربین، انبوه جمعیت عزاداران را نشان می‌دهد و می‌گوید: «الحمدلله، این (جمعیت) یک نعمت بزرگ است، یک پاداش بزرگ الهی، باورم نمی‌شه که دارم این منظره را به چشم می‌بینم. 
من حج رفتم اما این ایمان را آنجا ندیدم، موی بر تن سیخ می‌کند این منظره.» این خواهر به ترکی، همان توصیف قیامت و محشر را در بیان حجم حضور بی‌کران به کار می‌برد که یک برادر دیگر مهمان به عربی: «وحجم الحضور الشعبی اشبه بالقیامه» اگر آن حجم حضور به تعبیر آن دخترخاله تورانی «یک نعمت بزرگ الهی» است و اگر با وام گرفتن تعبیر جامعه شناختی مایکل هارت وآنتونیو نگری بتوان از فوران یک «سرمایه عاطفی» عظیم در سطح ملت و امت سخن گفت باید پرسید ما چگونه می‌توانیم این سرمایه و این نعمت را قدر بشناسیم و ارج بگذاریم؟ این سرمایه‌ای است که به تحلیل عمو عبدالقادر سلوی ستون نگار کارکشته روزنامه حریت و کارشناس مدعو فولیا اوزتورک در ویژه برنامه «سی ان .ان.تورک»، فی نفسه و نقدا ده سال برعمر و ثبات جمهوری اسلامی می‌افزاید.
«عمو» می‌گویم عبدالقادر سلوی را چون در برنامه فولیا اوزتورک رو به ملت ایران کرد و گفت هرآن بمب و موشک که بر ایران فرود آمد به قلب ما اصابت کرد.
 آیا می‌توان مطابق راهبردی که پیربوردیو جامعه‌شناس شهیر فرانسوی می‌آموزد پلی زد از سرمایه عاطفی به اشکال دیگر سرمایه و بخصوص سرمایه اجتماعی؟ چگونه؟ این بحثی است دراز دامن که از عهده تخصص من خارج است و باید خردجمعی اصحاب علوم اجتماعی به آن پاسخ بدهد. برای تبدیل سرمایه عاطفی به سرمایه اجتماعی و تأسیس یک آشتی بزرگ ملی در فراسوی همه قطبی سازی‌ها، باید «نرخ تبدیل» را پرداخت. می‌توان چگونگی این گذار استعلایی از یک نوع سرمایه به نوع دیگر سرمایه، یعنی سرمایه اجتماعی را که از کمبود آن به شدت رنج می‌بریم در معرض چالش و نقادی جمعی نهاد...