نورنیوز- گروه ورزشی: جام جهانی ۲۰۲۶ در حساسترین مرحله خود قرار دارد؛ از میان ۴۸ تیم، تنها ۸ تیم برای رسیدن به قله نبرد میکنند. اما در میان این رقابتها، جای خالی یک بازیکن و تماشای تفاوتِ دو نگاه به اسطورهها، بیش از هر چیز به چشم میآید. داستان مسی و رونالدو در این دوره، دیگر تنها رقابتِ مهارت نیست، بلکه رقابتِ «جایگاه» در قلب همتیمیهاست.
رونالدو؛ اسطورهای که در خانه خودش غریبه شد
کریستیانو رونالدو در آخرین رقص خود در جام جهانی، نه تنها با ناکامی پرتغال مقابل اسپانیا روبرو شد، بلکه با حقیقتی تلختر دستوپنجه نرم کرد: «تنهایی». از همان روزهای نخست، مشخص بود که او در تیم ملی پرتغال، دیگر آن فرمانده مطلق نیست. مصاحبههای جنجالی بازیکنانی نظیر «ژوائو نوس» که او را صرفاً عضوی از تیم دانستند، نشان داد که شکاف میان کاپیتان و سایر بازیکنان عمیق شده است.
در بازی با اسپانیا، این بیمهری به اوج رسید؛ جایی که حتی توصیههای تاکتیکی او با بیتفاوتی پاسخ داده شد. اشکهای رونالدو پس از سوت پایان، اشکِ کسی بود که در میان جمع، احساس غریبگی میکرد؛ اشکِ مردی که در میان همتیمیهایش، یک «فرد اضافی» پنداشته میشد.
مسی؛ فرماندهای که سربازانش برایش جان میسپارند
در مقابل، آرژانتین با مسی، روایتی متفاوت دارد. در تیم ملی آرژانتین، مسی نه یک بازیکن، که یک «هدف مشترک» است. بازیکنانی نظیر لائوتارو مارتینز، صراحتاً اعلام کردهاند که تلاش آنها برای تیم و کشور، در نهایت برای محافظت از جایگاه و موفقیت مسی است.
روحیه «سرباز و فرمانده» در آرژانتین، همان چیزی است که آنها را در لحظات بحرانی، مانند بازی مقابل مصر، از سقوط نجات داد. بازیکنان آرژانتین از شکست شدن در مقابل مسی میترسند، اما از شکست دادن او به خاطر او میجنگند. این همان تفاوتِ میان «گریه از سرِ تنهایی» و «گریه از سرِ شوق و فداکاری» است.