وقتی سپیده، با نام او طلوع کرد

نورنیوز-گروه سیاسی: تهران، پیش از آنکه خورشید از افق سر برآورد، بیدار شده بود. هنوز آسمان رنگ کامل صبح را به خود نگرفته بود که خیابان‌های منتهی به مصلای امام خمینی(ره)، از گام‌هایی لبریز شد که مقصدشان فقط یک نقطه نبود؛ مقصدشان ادای آخرین سلام بود.
کمتر کسی منتظر آغاز رسمی مراسم ماند. شهر، پیش از ساعت، تصمیم خود را گرفته بود. درهای مصلی زودتر گشوده شد؛ نه برای آنکه برنامه آغاز شود، بلکه برای آنکه اشتیاق مردم دیگر در هیچ دری نگنجد. تهران، از نخستین نفس‌های بامداد، به رودخانه‌ای از انسان تبدیل شده است؛ رودخانه‌ای که تنها یک جهت را می‌شناسد.
از هر سو، نوای زیارت عاشورا، سینه‌زنی، دمام و نوحه، در هوای صبح می‌پیچید. گویی شهر، زبان واحدی پیدا کرده بود؛ زبانی که واژه‌هایش را اشک می‌نوشت و استقامت معنا می‌کند.
امروز، مصلی؛ میزبان تاریخی است که در برابر چشم میلیون‌ها نفر ورق می‌خورد. مردمی که از شهرها و استان‌های مختلف آمده اند، تا یک بار دیگر با راهی که او نمایندگی می‌کرد، تجدید عهد کنند.
رهبر شهید انقلاب اسلامی؛ پرچمدار مسیری است که سال‌ها با مقاومت، استقلال و ایستادگی شناخته شد. از همین رو، این وداع نیز رنگ یک بیعت دوباره به خود گرفته است؛ بیعتی که در سکوت قدم‌ها، در اشک چشم‌ها و در فشردگی صفوف مردم خوانده می‌شود.
تهران امروز، قلب تپنده ملتی است که آمده‌اند بگویند شهادت، پایان راه نیست. هر گامی که به سوی مصلی برداشته می‌شود، گواهی است بر اینکه راهی که با خون امضا شده، با حضور مردم ادامه خواهد یافت.
در امتداد این خیل عظیم، هر چهره روایتی از وفاداری را با خود حمل می‌کند. اشک و صلابت در کنار یکدیگر معنا پیدا کرده‌اند؛ اشکی که از داغ برمی‌خیزد و صلابتی که از ایمان ریشه می‌گیرد. این اجتماع عظیم، تجلی پیوندی عمیق میان یک ملت و آرمانی است که سال‌ها در متن مقاومت شکل گرفته است.
امروز، مصلی به نقطه تلاقی خاطره و آینده تبدیل شده است. از جای‌جای ایران، مردان و زنان، جوانان و سالخوردگان، در یک صف واحد ایستاده‌اند تا آخرین سلام را با تجدید یک عهد همراه کنند؛ عهدی که در سکوت گام‌ها، استوارتر از همیشه طنین می‌اندازد.
سپیده روز شنبه ۱۳ تیرماه ۱۴۰۵، آغاز روایتی است که در حافظه این سرزمین ماندگار خواهد شد؛ روایت ملتی که برای بدرقه «آقای شهید ایران»، پیش از طلوع خورشید، به پا خاست.