نورنیوز-گروه سیاسی: صبح، این بار نه با هیاهوی یک شهر، که با زمزمه هزاران دل آغاز شد. مصلی امام خمینی(ره)، پیش از آنکه صفوف نماز کامل شود، به محرابی بزرگ برای یک ملت تبدیل شد؛ محرابی که در آن، اشک و ایمان در کنار هم قامت بستند.
پیکر مطهر رهبر شهید انقلاب اسلامی، بر دوش مردمی حرکت میکرد که هر قدمشان، روایت سالها همراهی و وفاداری بود. صلوات، آرام بر آسمان تهران مینشست و سکوتهای میان آن، از هر سخنی رساتر، اندوه یک ملت را بازگو میکرد.
لحظه اقامه نماز، لحظهای فراتر از یک آیین بود. هنگامی که زمزمه «اللهم إنا لا نعلم منه إلا خیراً» در فضای مصلی پیچید، گویی میلیون ها صدا به یک نغمه واحد پیوست؛ دعایی که از زبان مردم برمیخاست و در حافظه تاریخ جای میگرفت. آن لحظه، نماز تنها بدرقه یک پیکر مطهر نبود؛ شهادت یک ملت بر پاکی مردی بود که عمر خود را در مسیر انقلاب، استقلال و مقاومت سپری کرد.
در میان انبوه جمعیت، نگاهها بار دیگر بر پیکر کوچک شهیده زهرا محمدی گلپایگانی گره خورد؛ تصویری که بیآنکه سخنی بر زبان آورد، عمق این مصیبت را روایت میکرد. اشکها آرام فرو میریخت، اما قامتها همچنان استوار میماند؛ همان صلابتی که سالها در مکتب مقاومت پرورش یافته است.
صفوف نماز، از دیوارهای مصلی عبور کرد و تا خیابانهای اطراف امتداد یافت؛ گویی تهران، یکپارچه به صف ایستاده بود. دیگر مرزی میان داخل و بیرون، میان صحن و خیابان، دیده نمیشد؛ هرجا که چشم میرسید، قامتهایی بود که برای آخرین نماز، دوشادوش یکدیگر ایستاده بودند.
امروز، «اللهم إنا لا نعلم منه إلا خیراً» فقط ذکری در متن نماز میت نبود؛ عهدی بود که از دل یک ملت برخاست و در آسمان ایران طنین انداخت. عهدی که در دلهای میلیونها ایرانی ادامه یافت و راهی را که «آقای شهید ایران» به آن معنا بخشید، بار دیگر زنده کرد و برای استمرار به حافظه این سرزمین سپرد.
نورنیوز