نورنیوز_گروه اجتماعی: سحرگاه ۲۳ خرداد، هنوز آسمان به روشنای صبح نرسیده بود که سه موشک دشمن صهیونی–آمریکایی، خانهای را نشانه رفتند که سالها مأمن مردی از جنس ایستادگی بود. انفجارها، دیوارها را فرو ریختند و سقف خانه بر سر اهلش آوار شد؛ گویی دشمن میخواست با ویران کردن خانه، صاحبخانه را نیز از میدان بیرون کند. اما تقدیر برای دریاسالار شهید علی شمخانی، روایتی دیگر نوشته بود. سه ساعت بعد، از دل آوار و ویرانی، پیکری زخمی اما استوار بیرون آمد؛ مردی که هنوز در چشمانش اراده ماندن و مبارزه موج میزد.
روزهای درمان گذشت، اما زخمها نتوانستند او را از عهدی که با دین، وطن و مردم بسته بود دور کنند. دریاسالار شمخانی بار دیگر به میدان خدمت بازگشت؛ به حکم رهبر شهید انقلاب، نماینده ایشان در شورای دفاع شد و سپس دبیری این شورا را برعهده گرفت. او که مرگ را از نزدیک دیده بود، بارها با همان جملهای که به نماد استقامتش بدل شد، به دشمن پیام داد: «من زندهام»؛ جملهای کوتاه اما پرصلابت، که معنایش این بود: سرباز ایران، تا آخرین نفس سنگر را ترک نمیکند.
او از دل آوار برخاسته بود تا راه نیمهتمام جهاد را ادامه دهد؛ تا آنکه صبح ۹ اسفندماه، در میانه موشکباران جلسه شورای دفاع، همراه جمعی از فرماندهان عالی نیروهای مسلح، جام شهادت نوشید و به دو برادر شهیدش پیوست. گویی سرنوشت، برای این سرباز جانفدای ایران، پایان دیگری جز شهادت نمیشناخت؛ مردی که عمر خود را خالصانه در راه اعتلای ایران صرف کرد و سرانجام، در همان مسیری که زیست، جاودانه شد.
اکنون در سالگرد ۲۳ خرداد، تصویری از خانه ویرانشده او و روایتی مستند از لحظههای نفسگیر بیرون کشیدن او و همسرش از زیر آوار بازنشر میشود؛ روایتی از خانهای که ویران شد، اما صاحبخانهاش تا واپسین لحظه ایستاد و به دشمن فهماند که ایمان و اراده یک سرباز ایرانی با هیچ سلاحی قابلشکست نیست
نورنیوز