نورنیوز-گروه اجتماعی : پایشهای اخیر در محدوده حفاظتگاه مشارکتی «یوزکنام» در شهرستان میامی نشان میدهد که هلیا به همراه سه توله خود وارد استان سمنان شده است. این در حالی است که پیشتر این یوزپلنگ ماده در پناهگاه حیاتوحش میاندشت خراسان شمالی همراه با پنج توله مشاهده شده بود.در همین زمینه، باقر نظامی، مدیر ملی پروژه حفاظت از یوز آسیایی، نیز به خبرنگار خبرگزاری فارس گفت که احتمال تلف شدن دو توله وجود دارد،
اما هنوز هیچ سناریویی قابل تأیید نیست. به گفته وی، همه فرضیهها از جمله شکار غیرمجاز، حمله سگهای گله، درگیری با سایر گوشتخواران، بیماری یا عوامل طبیعی مطرح هستند و تا زمان ثبت مشاهدات جدید نمیتوان نتیجهگیری قطعی داشت.همچنین سعید یوسفپور، مدیرکل حفاظت محیطزیست استان سمنان، با تأکید بر اینکه هنوز نمیتوان درباره سرنوشت دو توله دیگر اظهارنظر قطعی کرد، گفته است دادههای مستند و موثقی درباره وضعیت آنها در دست نیست و احتمالهای مختلفی مطرح است.
تولد پنج توله از هلیا در سال گذشته توجه بسیاری از کارشناسان داخلی و بینالمللی را به خود جلب کرد. یوز آسیایی که جمعیت آن در ایران به 27 قلاده محدود شده، یکی از در معرض خطرترین پستانداران جهان به شمار میرود و هر تولد موفق در طبیعت برای این گونه اهمیت ویژهای دارد.در شرایط عادی، یوزهای ماده معمولاً دو تا چهار توله به دنیا میآورند و بقای همه تولهها تا ماههای بعد از تولد بسیار دشوار است.
کمبود طعمه، شرایط سخت اقلیمی، بیماری، حمله گوشتخواران و تهدیدات انسانی از مهمترین عوامل مرگومیر تولهها در طبیعت محسوب میشوند.ثبت حضور همزمان پنج توله در کنار هلیا از همان ابتدا به عنوان موفقیتی ارزشمند برای برنامههای حفاظتی مطرح شد؛ موفقیتی که امیدها را برای تقویت جمعیت یوز آسیایی افزایش داد.چالشهای مداوم حفاظت از یوزدر سالهای اخیر، تصادف جادهای، کاهش جمعیت طعمههای طبیعی، حضور دام در زیستگاهها، سگهای گله و تخریب زیستگاه از مهمترین تهدیدهای یوز آسیایی در ایران بودهاند. اگرچه اقدامات حفاظتی در مناطقی مانند توران، میاندشت و یوزکنام تقویت شده، اما کارشناسان تأکید دارند که بقای این گونه همچنان به حمایتهای گسترده و مستمر نیاز دارد.
اکنون نگاه فعالان محیطزیست به نتایج پایشهای آینده دوخته شده است. مشاهده هلیا همراه با سه توله، از یک سو نشانه ادامه حیات این خانواده ارزشمند در طبیعت است و از سوی دیگر، غیبت دو توله دیگر پرسشی مهم را پیش روی کارشناسان قرار داده است؛ پرسشی که پاسخ آن میتواند بخشی از واقعیتهای دشوار زندگی آخرین بازماندگان یوز آسیایی در ایران را آشکار کند.