ایران امروز فقط با بحران اقلیمی روبه‌رو نیست. کشور هنوز از فضای جنگ 40 روزه اخیر، تنش‌های امنیتی، وضعیت نیمه‌جنگی و آتش‌بسی شکننده فاصله نگرفته است و هیچ تضمینی وجود ندارد که دوباره با شرایط بحرانی یا اختلال‌های گسترده در زیرساخت‌ها مواجه نشویم. در چنین وضعیتی، آب و برق دیگر صرفاً کالاهای مصرفی نیستند؛ بخشی از مولفه‌های تاب‌آوری ملی‌اند.

گزارش‌های منتشرشده درباره نقش برخی کشورهای عربی در جنگ آمریکایی ـ صهیونیستی علیه ایران، ضرورت شفاف‌سازی منطقه‌ای، احیای اعتماد همسایگی و هوشیاری در برابر سناریوی بحران‌سازی جدید واشنگتن و تل‌آویو را برجسته کرده است.

سفر سیدعباس عراقچی به نشست بریکس در دهلی‌نو، نمادی از دیپلماسی فعال ایران در نظم نوین جهانی است؛ سفری که همگرایی منطقه‌ای، امنیت تنگه هرمز و درس‌های جنگ رمضان را در کانون توجه قرار داده است.

به نظر می‌رسد سفر ترامپ به چین و مذاکراتش با شی جین پینگ، بیش از آنکه درباره چین یا آمریکا باشد، درباره نظم آینده جهان است؛ اما این نظم، یک متغیر اصلی و اساسی دارد که هیچ یک از طرفین نمی‌توانند از آن غفلت کنند. این متغیر اساسی، ایران است. چنین است که ترتیبات امنیتی فردای جهان نمی‌تواند در غیاب موجودیت مهمی تحت عنوان ایران، تعیین و حتی بررسی شود.

ادعاهای اروپا درباره تجربه مذاکرات هسته‌ای، تلاشی برای پنهان‌سازی انزوای سیاسی این اتحادیه است؛ جریانی که با نادیده‌گرفتن واقعیت‌های جدید منطقه، همچنان در مسیر فشار علیه ایران حرکت می‌کند.