اظهارات متناقض مقام‌های غربی درباره جنگ رمضان، از یک‌سو پرسش‌های جدی درباره نقش واقعی ناتو در این جنگ را برجسته ساخته و از سوی دیگر، ضرورت شفاف‌سازی، پاسخگویی حقوقی و بازنگری در ادعاهای امنیت‌ساز غرب را آشکار کرده است.

شاید مهم‌ترین دستاورد راهبردی جنگ اخیر برای منطقه، تغییر در ادراک امنیتی کشورهای حاشیه خلیج‌فارس باشد. اگر در گذشته بسیاری از بازیگران منطقه‌ای امنیت را در سایه حضور قدرت‌های خارجی جست‌وجو می‌کردند، اکنون بیش از هر زمان دیگری این باور در حال شکل‌گیری است که امنیت پایدار خلیج فارس محصول همکاری میان کشورهای منطقه خصوصا ایران است.

با آغاز دور جدید مذاکرات ایران و آمریکا، بحث حمایت تهران از لبنان بار دیگر به صدر مناقشات سیاسی بازگشته است. اما تحولات اخیر منطقه و رویارویی مستقیم ایران با آمریکا و اسرائیل، پرسش قدیمی را وارونه کرده است: آیا حمایت از لبنان یک هزینه خارجی است یا بخشی از سرمایه‌گذاری امنیتی برای حفاظت از ایران؟

نیویورک تایمز در یادداشتی کم‌سابقه، توافق حاصل‌شده میان واشنگتن و تهران را نه نشانه تسلیم ایران، بلکه نمونه‌ای از عقب‌نشینی آمریکا از اهداف اولیه جنگ توصیف کرده است. این روزنامه با اشاره به شعار ترامپ برای «تسلیم بی‌قید و شرط ایران» می‌گوید نتیجه نهایی جنگ به شکلی متعارض، به چیزی شبیه «تسلیم مشروط آمریکا» انجامیده است.

دونالد ترامپ جنگ علیه ایران را با بهانه مهار برنامه هسته‌ای آغاز کرد، اما اکنون که گزینه نظامی نتوانسته اهداف سیاسی واشنگتن را محقق کند، کاخ سفید می‌کوشد با روایت‌سازی رسانه‌ای، توافقاتی را اعلام کند که هنوز شکل نگرفته‌اند. اختلاف بر سر بازرسی‌های هسته‌ای و تنگه هرمز تنها بخشی از این شکاف است.