همزمان با ورود رایزنی‌های تهران و واشنگتن به مرحله تدوین چارچوب مذاکراتی، سفر هیات ایرانی به دوحه به ریاست محمدباقر قالیباف ابعاد تازه‌ای از یک بازآرایی امنیتی در خلیج فارس را آشکار کرده است؛ تحرکی که در سایه جنگ 40 روزه و آتش‌بس، می‌تواند معادلات منطقه را وارد فاز تازه‌ای کند.

به نظر می‌رسد اولین وظیفه دولت‌های مستقر این است که کشورشان وارد جنگ نشود. حتی اولین وظیفه دولت مستقری که جنگ به آن تحمیل شده این است که در اسرع وقت از آن جنگ بیرون بیاید. جنگ طولانی در شرایط نابرابر، ایران و حکومتش را ضعیف می‌کند.

در شرایطی که نشانه‌هایی روشن از پیشرفت در دستیابی به یک تفاهم دیده می‌شود و فضای منطقه به سمت کاهش تنش نسبی حرکت کرده، ترامپ در یک توئیت، ناگهان از الحاق کشورهای منطقه – وحتی ایران! - به پیمان ابراهیم سخن می‌گوید تا عملاً «هزینه سیاسی توافق» را چند برابر ‌کند.

سفر محمدباقر قالیباف و سیدعباس عراقچی به دوحه در شرایطی انجام شد که گمانه‌زنی‌ها درباره توافق احتمالی ایران و آمریکا افزایش یافته است. منابع خبری می‌گویند رایزنی‌ها در قطر بر موضوعاتی چون تنگه هرمز، آزادسازی دارایی‌های بلوکه‌شده و روند مذاکرات پایان جنگ متمرکز خواهد بود.

همزمان با اوج‌گیری گمانه‌زنی‌ها درباره توافق قریب‌الوقوع ایران و آمریکا، رسانه‌های آمریکایی از تفاهمی 60 روزه میان دو طرف خبر می‌دهند که محور آن بازگشایی مرحله‌ای تنگه هرمز، توقف عملیات نظامی در منطقه و آزادسازی بخشی از دارایی‌های بلوکه‌شده ایران است. تهران اما تأکید کرده بدون رفع عملی محدودیت‌های مالی و بانکی، هیچ تفاهمی نهایی نخواهد شد.