نورنیوز-گروه بین الملل:«تام لیفنسون» نویسنده صهیونیست در گزارش طولانی در روزنامه هاآرتص به وضعیت روانی سربازانی پرداخت که بعد از بازگشت از جنگ در خودشان با «هیولاهایی» مواجه میشوند.
لیفنسون به داستان یووال که یک برنامهریز کامپیوتر ۳۴ ساله است پرداخت. یووآل میگوید بزرگترین نگرانیهایش انتقام است نه به خاطر اینکه مجرم است بلکه به دلیل چیزی که در خان یونس دیده است.
وی میگوید یگانش به مکانی حمله کرد که فکر میکردند نیروهای حماس در آنجا هستند اما یک فرد مسن و سه دختر را دیدند که گلولهها اجسادشان را پاره کرده بود.
یووآل میگوید زمانی که دید فرمانده گردان آب دهان خود را روی اجساد میریزد و به آنها دشنامهای زشت میدهد شوکه شد.
لیفنسون به داستان مایا پرداخت دانشجوی فلسفهای که افسر منابع انسانی نیروی زرهی بود. وی میگوید زندگیاش به دو جهان متناقض تقسیم میشود.
وی به روزنامه هاآرتص گفت شاهد حادثهای در یک پایگاه نظامی در جنوب غزه بوده که در آن پنج فلسطینی مورد هدف قرار گرفتند و با بولدوزر دفن شدند.
وی گفت دردناکترین صحنه برای او زمانی بوده که سربازان به یک اسیر فلسطینی که دستان و چشمانش بسته بود ادرار کرده و به وی خندیدند.
مایا میگوید که احساس دورویی و ناراحتی میکند. از خود میپرسد چرا کسی که ادعای اخلاق میکند و برای کمک به آوارگان داوطلب میشود در مقابل این صحنه شرمآور ساکت مینشیند. میگوید تصویر ناتوانی آن اسیر از ذهنش نمیرود و باعث میشود سه بار در روز حمام کند تا این احساس را از بین برود.
فرد دیگری به اسم یهودا میگوید افسری را دیده که یک فلسطینی بیگناه و بیسلاح را که دستانش را به نشانه تسلیم بالا برده میکشد. میگویند روی این حادثه سرپوش گذاشته شده است.
لیفنسون میگوید این موارد شاهد بحران هویت عمیقی است.
«گیل زالسمن» رئیس شورای میهنی منع خودکشی میگوید ضرر اخلاقی به نوع مختلفی از معالجه نیاز دارد.
این نویسنده گفت بسیاری از سربازان ترجیح میدهند که به جای اینکه به کاری که در غزه کردهاند و با وجدان آنها تناقض دارد اذعان کنند در سایه زندگی کنند.