نورنیوز- گروه بین الملل: رسانه عراقی المطلع در یادداشتی درباره تحولات جنگ تحمیلی علیه ایران نوشت: درگیری مشترک میان ایالات متحده آمریکا و رژیم صهیونیستی از یکسو و ایران از سوی دیگر، از همان آغاز به یکی از پیچیدهترین آزمونها برای سنجش مفهوم قدرت در عصر جدید تبدیل شد؛ عصری که در آن، جغرافیا، سیاست، اقتصاد و فناوریهای نظامی بهطور همزمان در شکلگیری نتایج جنگ نقش دارند. در این چارچوب، نبرد دیگر صرفاً بر پایه تعداد حملات یا میزان خسارات سنجیده نمیشود، بلکه به شاخصی برای ارزیابی توان کشورها در مدیریت بحران و تبدیل قدرت نظامی به نفوذ سیاسی بدل شده است.
از ابتدای عملیات، ایالات متحده آمریکا و رژیم صهیونیستی بر این باور بودند که حملات هوایی گسترده، ترورهای هدفمند و فشار نظامی مستمر میتواند ایران را به پذیرش سریع مذاکرات یا شروط سیاسی مورد نظر وادار کند. با این حال، گزارشهای رسانههایی مانند نیوزویک، واشنگتن پست، تلگراف و نیویورک تایمز نشان میدهد که واقعیت بسیار پیچیدهتر از این برآوردها بوده و ایران نهتنها عقبنشینی نکرده، بلکه با افزایش هزینههای جنگ برای طرف مقابل، «پایداری» را به یک دستاورد سیاسی و معنوی تبدیل کرده است.
تنگه هرمز؛ محور راهبردی مناقشه
تنگه هرمز بهعنوان یکی از مهمترین نقاط راهبردی جهان، نقشی کلیدی در این درگیری ایفا میکند. این گذرگاه نهتنها مسیر اصلی انتقال نفت است، بلکه ابزاری برای اعمال فشار اقتصادی و سیاسی به شمار میرود.
با وجود تهدیدها و بازرسیهای دریایی، جریان تجارت بهطور کامل متوقف نشده و همین موضوع به ایران امکان داده است تا ضمن حفظ اهرم فشار، از تشدید کامل بحران جلوگیری کند و در عین حال، فضای مانور خود را افزایش دهد.
گزارشها حاکی است که این شرایط به تهران اجازه داده است تا از حملات نظامی بهعنوان ابزاری برای تقویت موقعیت سیاسی خود استفاده کند. بهکارگیری موشکها و پهپادها علیه اهداف وابسته به آمریکا و رژیم صهیونیستی نیز در همین چارچوب ارزیابی شده است.
ناکامی در تحقق اهداف اعلامی
با وجود شدت حملات، اهداف اعلامشده از سوی آمریکا و رژیم صهیونیستی محقق نشده است؛ نه ساختار حاکمیتی ایران دچار فروپاشی شده و نه توافق سیاسی سریع شکل گرفته است.
در مقابل، ایران توانسته با جذب فشارها و بازتنظیم راهبردهای خود، موقعیت داخلی و خارجیاش را تقویت کند.
تحلیلها نشان میدهد که اتکا صرف به قدرت نظامی، بدون در نظر گرفتن ساختارهای سیاسی و اجتماعی کشور هدف، نمیتواند به تغییرات بنیادین منجر شود؛ بهویژه در مورد کشوری مانند ایران که از نهادهای حکومتی مستحکم و شبکه امنیتی گسترده برخوردار است.
شکست برآورد درباره تحولات داخلی ایران
یکی از فرضیات اصلی آمریکا و رژیم صهیونیستی، شکلگیری اعتراضات گسترده داخلی در ایران بود؛ اما این سناریو تحقق نیافت.
گزارشها نشان میدهد که ترکیبی از عوامل، از جمله کنترل امنیتی، حساسیت جامعه نسبت به مداخله خارجی و نگرانی از بیثباتی، مانع بروز ناآرامیهای فراگیر شده است.
در نتیجه، تهدید خارجی بهجای ایجاد شکاف، به عاملی برای انسجام داخلی تبدیل شده و بخشهایی از جامعه را به حمایت از ساختار حاکم سوق داده است.
از سوی دیگر، اظهارات متناقض دونالد ترامپ درباره اهداف جنگ، احتمال اعزام نیروهای زمینی و مسیر مذاکرات، نشاندهنده نوعی سردرگمی راهبردی در سیاست آمریکا بوده است. تحلیلها حاکی است که تکیه بر برتری نظامی بدون داشتن یک طرح سیاسی مشخص، موجب پراکندگی در تصمیمگیریها شده است.
نبرد اهداف نامتقارن
بهتدریج، این جنگ به صحنهای از اهداف نامتقارن تبدیل شده است؛ جایی که آمریکا و رژیم صهیونیستی توانستهاند بخشی از توان نظامی ایران را تضعیف کنند، اما ایران با حفظ پایداری، افزایش هزینههای جنگ و کنترل نقاط راهبردی، دستاوردهای سیاسی قابلتوجهی کسب کرده است.
این وضعیت نشان میدهد که برتری نظامی لزوماً به پیروزی سیاسی منجر نمیشود؛ موضوعی که تحلیلگران نیز بر آن تأکید کردهاند.
مقامهای ایرانی تأکید کردهاند که توان پاسخگویی همچنان حفظ شده و امنیت تردد در خلیج فارس مدیریت میشود. همچنین اعلام شده است که در صورت لزوم، اقدامات پیشدستانه برای حفاظت از منافع ملی ادامه خواهد یافت.
تحولات اخیر نشان میدهد که در معادلات جدید جهانی، «پایداری» و مدیریت نقاط راهبردی میتواند به اندازه قدرت نظامی اهمیت داشته باشد. در این چارچوب، تنگه هرمز به نمادی از توان کنترل مسیرهای راهبردی تبدیل شده و نشان داده است که پیروزی در جنگهای مدرن، بیش از هر چیز به توان مدیریت بحران و افزایش هزینههای درگیری برای طرف مقابل وابسته است.