آنچه این روزها در قالب انیمیشن‌های لگویی در ایران شکل گرفته، امتداد همان منطقی است که در فعالیت‌های رسانه‌ای جریان مقاومت در حمله اسراییل به غزه ظاهر شد. هر دو پاسخی هستند به یک واقعیت ظالمانه: وجود یک نظام رسانه‌ای مسلط که بخشی ازحقیقت را برجسته و بخش‌های دیگر را پنهان می‌کند. هردو با تکیه براستفاده ازظرفیت‌ شبکه‌های اجتماعی به دنبال اصلاح عدم توازن هستند

در شرایطی که جهان با پیامدهای تنش‌های غرب آسیا، بحران انرژی و استمرار فاجعه انسانی در فلسطین مواجه است، تصمیم ژاپن برای اصلاح اصول انتقال تجهیزات دفاعی، معادلات امنیتی را وارد مرحله‌ای جدید کرده و پرسش‌هایی درباره نقش آمریکا و استانداردهای دوگانه غرب ایجاد کرده است.

در جنگ 40 روزه، ایران نشان داد چگونه با تعریف زمین بازی در خلیج فارس و تنگه هرمز مزیت راهبردی خود را به اهرم تغییر معادله نبرد تبدیل می کند. «محاصره دریایی» هم وقتی با طمع راهزنی دریایی، دشمن را به تیررس می کشاند، چیزی جز همان پنیر رایگان سر تله موش نیست؛ وسوسه انگیز، اما مرگبار.

در میدان جنگ روایت‌ها، عملکرد برخی سفارتخانه‌های ایران قابل توجه بوده است.حضور فعال در رسانه‌های محلی،گفت‌وگو باشبکه‌های تلویزیونی و رادیویی،برقراری ارتباط باچهره‌های مرجع و اثرگذار کشورهای مقصد،وطراحی ابتکارات فرهنگی وهنری متناسب بافضای اجتماعی کشور میزبان، نشان دادکه دیپلماسی عمومی می‌توانداز یک مفهوم کلی و کمتر عملیاتی،به یک کنش زنده ومؤثرتبدیل شود.

اظهارات مقامات کانادا و امارات، گزارش‌های رسانه‌ای درباره تغییرات ارزی و آمارهای کاهش رضایت داخلی در آمریکا، همگی نشان می‌دهد الگوی روابط سنتی با واشنگتن در حال بازتعریف است و همزمان نشانه‌هایی از تغییر موازنه‌های ژئوپلیتیکی و شکل‌گیری نظم جدید در حال ظهور است.