مواضع اروپا درباره تنگه هرمز با تأکید بر آزادی کشتیرانی و عبور بدون هزینه، در حالی مطرح می‌شود که هم‌زمان از تحریم، فشار سیاسی و حتی گزینه‌های نظامی سخن می‌گوید؛ تناقضی که می‌تواند به تشدید تنش‌های منطقه‌ای و افزایش هزینه‌های اروپا منجر شود.

جامعه‌ای که درشرایط جنگی با محدودیت دسترسی به اینترنت بین‌الملل کنار آمده،دردوران آتش‌بس، انتظار بازگشت سریع‌تربه کاهش محدودیت‌ها ووضعیت عادی رادارد.درچنین شرایطی،به نظر می‌رسدطرح ایده‌هایی مانند«اینترنت طبقاتی»یا «اینترنت پرو»نه‌تنها پاسخی به این انتظار نیست، بلکه به‌نوعی نقض آن انتظار وزمینه‌ای برای ایجاد نارضایتی در میان بخش‌های وسیعی ازمردم تلقی می شود.

رفتارهای دونالد ترامپ بیش از آنکه بر تحلیل علمی استوار باشد، بر غریزه و واکنش لحظه‌ای تکیه دارد. اما وقتی چنین سبکی در رأس قدرت جهانی قرار می‌گیرد، هر پیام می‌تواند نظم بین‌المللی را تحت تأثیر قرار دهد و هارمونی جهان را به آشوبی پیش‌بینی‌ناپذیر تبدیل کند.

چرخش چندساعته دونالد ترامپ از تهدید «عدم تمدید آتش‌بس» به اعلام آتش‌بس یک‌طرفه، نشانه‌ای آشکار از بن‌بست در محاسبات واشنگتن است. ایران با شرط رفع محاصره دریایی، زمین بازی را تغییر داده و همزمان با هشدار درباره امنیت تولید نفت، معادله انرژی و امنیت منطقه را وارد فاز جدیدی کرده است.

آنچه این روزها در قالب انیمیشن‌های لگویی در ایران شکل گرفته، امتداد همان منطقی است که در فعالیت‌های رسانه‌ای جریان مقاومت در حمله اسراییل به غزه ظاهر شد.هر دو پاسخی هستند به یک واقعیت ظالمانه:وجود یک نظام رسانه‌ای مسلط که بخشی از حقیقت را برجسته و بخش‌های دیگر را پنهان می‌کند.هردو با استفاده از خلاقیت و ظرفیت‌ شبکه‌های اجتماعی به دنبال اصلاح عدم توازن هستند