نورنیوز-گروه ورزشی: در روزهایی که همه دشمنان ایران زمین و وطن فروشهای بی هویت دست به دست هم دادند تا با ایجاد جنگ روانی، تبلیغات گسترده و پیشنهادهای اغواکننده، شرایطی را رقم بزنند تا اعضای تیم زنان ایران پس از پایان جام ملتهای آسیا در استرالیا به جای بازگشت به وطن مهر پناهندگی به پیشانی آنها بخورد، دختران غیرتمند کشورمان با غیرتی وصفناپذیر،خاک وطن را بر تمام دنیا دادند و ثابت کردند عرق به میهن با رویافروشی قابل معامله نیست و یک وجب از خاک وطن را به دشمن نمیدهند.
ثنا صادقی، یکی از همین دختران فوتبالیست پرافتخار ایران است، دختری که وقتی در استرالیا با پیشنهادهای وسوسهانگیز مبنی بر پناهندگی روبرو شد، با قاطعیت تمام، این پیشنهادات را رد کرد و فقط یک جمله بر زبان آورد: تمام استرالیا و آمریکا فدای یک تار موی پدر و مادر و کشورم ...
صادقی و هم تیمیهایش نه تنها به این پیشنهادها «نه» گفتند، بلکه با بازگشت به وطن، پاسخی دندانشکن به تمامی کسانی دادند که تصور میکردند میتوانند با دلار، ماشینهای لوکس و خانههای لاکچری هویت و عزت ایرانی را خدشهدار کنند.
ثنا صادقی در گفتوگویی روایتی شنیدنی از این پیشنهادات، دلایل بازگشتش به ایران و عمق وابستگیاش به وطن را بازگو میکند، روایتی که نشان میدهد چگونه عشق به خاک وطن با هیچ چیزی قابل معامله نیست
روزهای پر فشاری را پشت سر گذاشتید، روزهایی که شاید هیچ دختر ایرانی دوست ندارد آن را پشت سر بگذارد.
من اصلا دوست ندارم به آن روزها برگردم. صادقانه بگویم، سختترین، پراسترسترین و بدترین روزهای عمرم را پشت سر گذاشتم، روزهایی که تحت فشار زیادی قرار داشتیم و هر لحظه آرزو میکردیم از آن خلاص شویم.
مثل اینکه از روز اولی که پا به استرالیا گذاشتید، حاشیهها برایتان شروع شد، حاشیههایی که تاثیر منفی بر روند فنیتان گذاشت و باعث شد نتوانید از تمام پتانسیلتان استفاده کنید.
دقیقا همینطور است که میگویید. وقتی تیم وارد استرالیا شد، حاشیهها و شیطنتها شروع شد و اوج گرفت. این حاشیهها در روحیه همه اعضای تیم تاثیر منفی گذاشت، چند روز پیش، آقای مهدی تاج، رئیس فدراسیون فوتبال، در مصاحبهشان به طور مفصل، توضیحاتی در مورد آنچه در استرالیا بر تیم فوتبال زنان ایران گذشت، ارائه داد. باور کنید تمرکز بازیکنان به هم ریخته بود، جنگ تحمیلی شروع شده بود و همه نگران ایران بودند. اخبار تلخ از کشورمان مخابره میشد و تمام فکر و ذهنمان این بود که اعضای خانواده، دوستان و آشنایانمان در چه وضعیتی هستند و نگران سلامتی آنان بودیم.
به طور حتم اگر این اتفاقات تلخ نبود بهتر نتیجه میگرفتند.
به طور حتم، اگر حملات وحشیانه آمریکا و رژیم جعلی اسرائیل به ایران نبود، تیم ملی زنان ایران نتایج بسیار بهتری در مسابقات جام ملتهای آسیا کسب میکرد. تیمی که بازیکنان ممتازی داشت و از کادر فنی مجرب بهرهمند بود، اما نتوانست به آنچه استحقاق و لیاقت داشت، برسد. همه ما در طول مسابقات نگران بودیم، در تمرینات روحیه نداشتیم ، وقتی میدیدیم که مردمانمان و کشورمان زیر موشک و بمباران هستند، روحیهای نداشتیم.
وقتی بازی ایران و فیلیپین به پایان رسید، حاشیهها به اوج خود رسید. پیشنهادات زیادی به بازیکنان تیم رسید.
متاسفانه، این اتفاقاتی که دربارهاش صحبت میکنید رخ داد،به هتل محل اقامت ما آمدند و با هر کدام از بازیکنان به صورت تکی صحبت کردند و پیشنهادات خود را برای ماندن در استرالیا مطرح ساختند.
این پیشنهادات چه بودند؟
هر آنچه فکرش را کنید، پیشنهاداتی فوقلاکچری و وسوسهانگیز. آنها ادعا میکردند اگر در استرالیا بمانید، ماهانه حقوق ۱۰ هزار دلاری دریافت میکنید، با بهترین تیمهای استرالیا قرارداد میبندید، اقامتتان دو هفتهای فراهم و پاسپورت استرالیایی را دریافت خواهید کرد. حتی وعده دادند که ویزای آمریکا یا کشورهای دیگر را هم دریافت خواهید کرد.
وسوسه نشدید؟
من…
آره؟
وقتی مترجم با من صحبت میکرد، اجازه ندادم به سوال سوم برسد. به او گفتم تمام این پیشنهادات فدای یک تار موی خانوادهام، فدای یک تار موی کشورم، فدای یک تار موی مردمم. استرالیا و آمریکا فدای تار موی خانوادهام.
دلایل این «نه» گفتن تو چه بود ؟
نه، چرا باید وسوسه میشدم؟ چرا باید در جایی باشم که حال دلم خوب نیست؟ من، ثنا صادقی، در ایران متولد شدهام، فرزند این آب و خاکم، پس چگونه میتوانم پشت کنم به کشورم؟ همیشه گفتهام و با صدای بلند اعلام میکنم: یک وجب از خاک ایران را با تمام دنیا عوض نمیکنم.
در روزهای جنگ، ترجیح دادید به ایران برگردید، کاری که شایسته تقدیر است.
من و تمام دختران تیم ملی زنان ایران، در این روزهای سخت، حضور در کنار خانواده و دوستان را بر ماندن در بهترین کشورهای دنیا ترجیح دادیم. من و هم تیمیهایم حاضر هستیم در زمانی که کشورمان مورد تجاوز وحشیانه دشمنان قرار گرفته و زیر موشک و بمب است در ایران حضور داشته باشیم نه این که به خاک وطنی که هر آن چه داریم از آن است، پشت کنیم.
[روایت دختران ایران در روزهای سخت:]
مردم قدر این وطندوستی شما را دانستند و استقبال پرشور و گرمی از شما به عمل آوردند.
ممنونم از همه کسانی که پس از بازگشت، ما را مورد لطف و محبت قرار دادند.البته فکر میکنم در سراسر دنیا، چنین وطنپرستی را تحسین میکنند. شاید برایتان جالب باشد، بگویم وقتی در استرالیا بودم، دلم برای هوای آلوده تهران، ترافیک و خیابانهایش تنگ شد. دلم برای خانه و آغوش مادر و کشورم تنگ شده بود. وقتی برگشتیم، خیلی از دوستان و آشنایان تماس گرفتند و جویای حالمان شدند. متاسفانه، در زمان حضورمان در استرالیا، اظهار نظر ناپخته و کجسلیقگی یکی از مجریها، باعث شد تا عدهای نگران شوند که چه بر سر ما خواهد آمد. اما وقتی به ایران برگشتیم، مردم مثل قهرمانان از ما استقبال کردند و کوچکترین مشکلی نداشتیم.
وقتی در استرالیا بودید، چه حسی داشتید وقتی توییت ترامپ، رئیسجمهور روانپریش آمریکا، درباره دختران تیم ملی را دیدید؟
هیچی، اصلا به آن فکر نکردم.
با بازگشت، تو دهنی محکمی به او و تمام کسانی زدید که قصد داشتند دختران ایران را از سرزمین مادریاشان جدا کنند.
این کاری بود که هر ایرانی باید انجام دهد،دل کندن از ایران غیر ممکن است، ما دختران ایران هستیم، دخترانی که تمام رویاها و آرزوهایشان را در کشوری جستجو میکنند که عاشقش هستند؛ ایران برای ما مقدسترین جای دنیا هست،ایران برای ما امنترین و دوست داشتنیترین جای دنیا هست حتی زمانی که دشمن حمله کرده است،
چه پیامی برای مردمی دارید که این روزها بیشتر از هر زمان دیگری دوستتان دارند.
این روزها میگذرد و دوباره ایران عزیز به ساحل آرامش باز میگردد. دوباره در کشورمان صلح برقرار خواهد شد.ما در استرالیا، وقتی خبر جنگ و شهادت دختران مدرسه میناب را شنیدیم، اشک ریختیم و گریستیم. دلمان در کنار شما بود. حالا که به کشورمان بازگشتیم، خود را خوشبختترین افراد میدانیم و با صدای بلند میگویم زنده باد ایران، زنده باد ایرانی!
و رپ خوانی تو در فضای مجازی بازتاب گستردهای در فضای مجازی داست،دیس ثنا صادقی به ترامپ.....
این آهنگی بود که یکی از خواننده های رپ ایران خواهنده بود و من آن را بازخوانی کردم، دشمن باید بداند ما ایران هستیم و با هیچ کشوری قابل مقایسه نیستیم. دشمن بداند ما کشوری نیستیم که در مقابل ظلم کوتاه بیاییم، حالا برای شما باز هم میخوانم (با خنده).
یارو شبیه دریده هاست
چجوریه فک میکنه شبیه ماست
بهش بگو پاشو قلم کاغذ و بردار
روزی ۱۰۰ بار بنویس خلیج فارس
زورش رسیده به ویتنام و یمن
زورش رسیده به بچه کوچیکا
بگو جوری میزنیم اسرائیلتونو کف کنید
انگار رفتید همه تو ریکا بگو میزنن اینا مال کیو
بشون بگو اینجا تهرانه، هیروشیما نیست
ایرنا