نورنیوز-گروه سیاسی: تنگه هرمز امروز در حالی به یکی از ارکان مهم و تاثیرگذار در معادلات جنگ و دست برتر ایران در برابر دشمن آمریکایی- صهیونیستی مبدل شده است که از نکات قابل توجه در این عرصه مخالفت متحدان قدیمی آمریکا از پذیرش خواست ترامپ برای ورود به آنچه بازگشایی تنگه هرمز می نامند است چنانکه فرانسه، انگلیس، المان، استرالیا، ایتالیا، فنلاند، ژاپن و حتی ناتو از پذیرش این خواسته خودداری کرده اند. این امر در حالی عصبانیت و تشدید بحران ها برای ترامپ را به همراه داشته است که شواهد امر نشان می دهد این خودداری نه برگرفته از روحیه صلح طلبی بلکه نشات گرفته از آگاهی از توان نظامی و ملی ایرانیان و ناتوانی آمریکا در اجماع سازی و پس لرزه های شعار اول اسرائیل است که بی اعتمادی شدید متحدان واشنگتن را به همراه داشته است.
وحدت و اقتدار ایران
سابقه رفتار اروپا، متحدان شرقی آمریکا و نیز ناتو بیانگر ماهیتی جنگ افروز و خودخواهانه دارد که جنگ افروزی های ناتو، جنگ اوکراین، سکوت در برابر تجاوزگری و اشغالگری آمریکا و رژیم صهیونیستی، اعمال تحریم ها علیه سایر کشورها گواهی بر این حقیقت است. لذا منطق قدرت، تنها زبانی است که آنها می فهمند بر این اساس می توان گفت که وحدت ملی و اقتدار سیاسی و نظامی و تاب آوری اقتصادی ایرانیان آنها را به عقب نشینی در محاسبات هزینه فایده وادار ساخته است چنانکه آلمان رسما عنوان می کند که کاری که آمریکا نتوانسته در قبال تنگه هرمز انجام دهد قطعا از سوی سایر کشورها نیز قابل اجرا نمی باشد. بر این اساس می توان گفت اروپایی که روزی مدعی بود که با امریکا کارهای مشترکی در ایران می تواند انجام دهد اکنون مغلوب اقتدار و اتحاد ایرانیان شده است.
واقعیت های حقوقی میدان
واقعیت میدانی نشان می دهد، مدیریت هوشمند تنگه هرمز بویژه در شرایط جنگی از حقوق بلاشک ایران است؛ چنانکه سایر کشورها در این چنین موقعیتی، از این حق برای تامین امنیت و منافع خویش بهره برداری کرده اند. ایران طی ۴۷ سال همواره سعی کرده تا با حسن همجواری و تعامل جهانی در قبال تنگه هرمز رفتار نماید و اکنون در شرایط خاص جنگی و با توجه به لزوم تغییر در معادلات منطقه و جهان از این حق قانونی خویش جهت پاسخگو کردن متجاوز، حامیان و سکوت کنندگان در برابر این تجاوز بهره گیرد. از سوی دیگر بر اساس بند ۵ پیمان ناتو، این پیمان زمانی می تواند وارد جنگ شود که یکی از اعضا مورد تهاجم قرار گرفته باشد نه آنکه تجاوز علیه کشوری دیگر توسط یکی از اعضا صورت گرفته باشد. در همین حال تجاوزگری آمریکایی- صهیونیستی بدون مجوز شورای امنیت بوده و لذا هرگونه مشارکت در آن، برابر با تجاوز و جنایت علیه بشریت است. متحدان آمریکا دریافته اند که عبور از این خطوط بدعتی خطرناک را رقم می زند که نتیجه آن قطعا دامان آنان را نیز خواهد گرفت.
از ناتوانی آمریکا در اجماع سازی تا پیامد اول اسرائیل
واقعیت آن است که امریکا بویژه در دوران ترامپ ناتوان از هرگونه اجماع سازی جهانی بوده است؛ شکست در شورای صلح غزه و نیز ناتوانی در مجامع جهانی علیه سایر کشورها نمودی از این وضعیت است که اکنون نیز با توجه به آگاهی بیشتر جهان از ماهیت تروریستی و جنایتکار ترامپ این امر شدت گرفته است در عین آنکه انزجار جهانی از رژیم صهیونیستی احتیاط بیشتر کشورها در ورود به جنگی که یک سوی آن رژیم صهیونیستی است را تشدید کرده است.
رفتارهای ترامپ بر اساس اصل اول اسرائیل، غیر قابل اعتماد بودن آمریکا را برای متحدانش آشکار کرده، چنانکه کشورهای عربی که سالانه میلیاردها دلار خرید تسلیحاتی از آمریکا داشته اند امروز رسما با واژه بی اهمیت بودن امنیتشان در برابر امنیت اسرائیل مواجه شده اند که حقارتی بزرگ برای آنان است. این امر تا بدان جاست که برخلاف تصور اروپا، آمریکا برای تداوم جنگ افروزی اسرائیل از آزاد سازی معامله کشورها با روسیه بر سر انرژی خبر داده است که عملا خیانت به اروپا تلقی میشود. امروز جهانیان دریافته اند که برای آمریکا جز اسرائیل هیچ متحد و شریکی وجود ندارد و لذا اجرای خواسته های آمریکا در نهایت تحقیر و هزینه ی بدون دستاورد در پی خواهد داشت.
راهی که باید پیموده شود
کشورهای اروپایی و یا متحدان شرقی آمریکا و یا حتی کشورهای عربی نمی توانند تمردد از درخواست آمریکا را به عنوان امتیازی به ایران فروخته و ما به ازایی همچون عبور از تنگه هرمز را خواستار باشند. حقیقت آن است که دادن حریم ویاسکوت در برابر تجاوزگری و جنایات آمریکایی- صهیونیستی به میزان جنگ افروزی و تجاوز، ضد بشری و غیر قابل پذیرش است.
براین اساس پیش شرط هرگونه دیپلماسی و یا گفتمانی با ایران، محکوم سازی رسمی این تجاوز، اقدامات عملی برای مقابله با آن و تضمین برای عدم تکرار تجاوز و در عین حال پذیرش حقوق قانونی و بین المللی ایران در مدیریت تنگه هرمز است. جهان باید بپذیرد که معادلات تغییر کرده است و امروز این ایران است که سرنوشت معادلات را تعیین می کند و دیگر گفتار درمانی و یا دیپلماسی زبانی بدون پشتوانه عملی نمی تواند تامین کننده منافع کشورها در ارتباط با ایران باشد.