همزمان با انتشار اخبار گفت‌وگوهای ایران و عمان درباره مدیریت تردد در تنگه هرمز، برخی مسئولین کاخ سفید و رسانه‌های غربی با فضا سازی گسترده از «بازگشایی قریب‌الوقوع» این آبراه سخن می‌گویند. اما این روایت، تفاوت میان مذاکرات فنی و حل‌وفصل پرونده‌های سیاسی و امنیتی را نادیده می‌گیرد؛ تفاوتی که می‌تواند مسیر تحولات هرمز را تعیین کند.

بحران مهاجرت، بار دیگر شکاف‌های عمیق اتحادیه اروپا را آشکار کرده است؛ جایی که شعار اقدام مشترک، زیر سایه استانداردهای دوگانه، اختلافات داخلی و نادیده گرفتن ریشه‌های واقعی بحران، بیش از آنکه راهگشا باشد، به تداوم ناامنی می‌انجامد.

زیاده‌خواهی آمریکا در خلیج فارس به موتور محرکِ «نظامی‌گری در اقیانوس آرام» تبدیل شده است؛ چرا که قدرت‌های رقیب مثل چین، خلیج فارس را به عنوان یک «گسل حساس» می‌بینند که اگر واکنش مناسب در قبال آن نداشته باشند، می تواند زمینه ساز تغییر موازنه به نفع آمریکا در دیگر نقاط جهان شود.

منابع نزدیک به روند مذاکرات از ادامه رایزنی‌های انحصاری ایران و عمان درباره سازوکار مدیریت آینده تنگه هرمز خبر می‌دهند. بر اساس این روایت، تهران هرگونه مذاکره با آمریکا را رد کرده و معتقد است، مداخلات واشنگتن و برخی بازیگران منطقه‌ای، روند دستیابی به توافق را با تأخیر و پیچیدگی مواجه کرده است.

درخواست سنتکام برای ارائه «ایده‌های خلاقانه» بیش از آنکه نشانه ابتکار نظامی باشد، اعترافی به بن‌بست راهبردی آمریکا در برابر ایران است؛ وضعیتی که استمرار تهدیدها، امنیت منطقه، تنگه هرمز و آینده دیپلماسی را به هم گره زده است.