تحولات تازه غزه، بیش از آنکه روایت یک توافق باشد، میدان سنجش صداقت مدعیان صلح است؛ جایی که ابتکار عمل مقاومت، رژیم صهیونیستی و حامیان غربی آن را در برابر انتخابی پرهزینه میان عقب‌نشینی، تداوم جنگ یا پذیرش شکست قرار داده است.

بازگشت ناگهانی آمریکا به ادبیات تهدید علیه چین، تنها یک تغییر لحن دیپلماتیک نیست؛ بلکه نشانه‌ای از بازتعریف راهبرد واشنگتن پس از تحولات غرب آسیا، ناکامی در مهار ایران و تلاش برای احیای سیاست بحران‌سازی در مقیاس جهانی است.

ترامپ تصمیم خود را برای حمله به ایران به تعویق انداخت؛ اما آنچه این تعویق را رقم زد،صرفاً تماس یک متحد منطقه‌ای، توصیه یک فرمانده نظامی یا میانجیگری چند کشور نبود.آنچه بیش از همه بر تصمیم واشنگتن سایه انداخت، درک این واقعیت بود که ایران، هزینه هرگونه تجاوز را به سطحی ارتقا داده است که دیگر نمی‌توان آن را در چارچوب یک عملیات محدود یا یک نمایش قدرت مدیریت کرد.

جامعه ایران پس از جنگ چهل‌روزه و تحولات ناشی از آتش‌بس، در موقعیتی حساس و تعیین‌کننده قرار گرفته است؛ شرایطی که ضرورت بازنگری و اصلاح در برخی حوزه‌های حکمرانی را پررنگ کرده است. محمدرضا باهنر، عضو مجمع تشخیص مصلحت نظام، در نشست تحلیلی «گذرگاه» با تأکید بر اهمیت نوسازی و بازسازی ساختارها، دیدگاه‌های خود درباره عبور از این مرحله را بیان کرد.

زیرساخت‌های انرژی تنها دارایی‌های اقتصادی نیستند؛ آنها زیرساخت‌های حیات اجتماعی‌اند. برق بیمارستان‌ها، سامانه‌های تصفیه آب، حمل‌ونقل عمومی، زنجیره تأمین دارو، ارتباطات، تولید و نگهداری مواد غذایی و ده‌ها خدمت حیاتی دیگر به این شبکه وابسته‌اند. حمله به آنها، صرفاً یک اقدام علیه ظرفیت اقتصادی یک دولت نیست؛ اقدامی است که آثار انسانی گسترده دارد.