گزارش وال‌استریت‌ژورنال درباره استفاده یک گروه مرتبط با ایران از هوش مصنوعی آمریکایی علیه ناوهای آمریکا، یک لایه مهم‌تر از جنگ را آشکار می‌کند: آمریکا و اسرائیل در برآورد ظرفیت فناورانه ایران دچار خطای محاسباتی شدند؛ آنها توانستند به زیرساخت‌ها خسارت وارد کنند، اما فناوری و توان بازتولید قدرت ایران را نتوانستند از بین ببرند.

چیزی که از محتوای جلسه خصوصی بنیاد دفاع از دموکراسی به بیرون درز کرده، از یک سو از خوش‌بینی افراطی طراحان فشار اقتصادی حکایت دارد، و از سوی دیگر تردید کسانی را نشان می دهد که سال‌ها خود از معماران نظام تحریم علیه ایران بوده‌اند. حتی در قلب اتاق‌های فکر واشنگتن، درباره میزان اثرگذاری عملیات «طرد اقتصادی» اجماع وجود نداشته است.

جنگ ایران و آمریکا در روز شصت‌وسوم در حالی ادامه دارد که تنگه هرمز همچنان در کانون تحولات منطقه قرار گرفته است. پزشکیان بازگشایی مسیر را مشروط به توقف محاصره و تجاوز آمریکا دانست و همزمان، ادعای حمله پهپادی به خط لوله نفت عربستان از خاک عراق، واکنش بغداد و موضع تازه درباره مذاکرات را به دنبال داشت.

پیشروی انصارالله تا مخا و میون، باب‌المندب را به گلوگاهی تازه در جنگ تبدیل کرده است؛ جایی که یک بازیگر در ظاهر ضعیف‌تر می‌تواند بدون بستن کامل مسیر، هزینه عبور را بالا ببرد و بخش مهمی از آزادی عمل آمریکا و متحدانش را محدود کند؛ نشانه‌ای جدید و تعیین کننده از تغییر معادله قدرت در جنگ.

نشست‌های شورای حکام آژانس و شورای امنیت درباره ایران، در حالی به صحنه فشار سیاسی غرب تبدیل شد که مخالفت چین و روسیه، شکاف در اجماع غرب را آشکار کرد. همزمان، ادعاهای رافائل گروسی درباره فعالیت‌های کوه کلنگ و تحولات تنگه هرمز، ابعاد تازه‌ای از این تقابل را پیش روی تهران و واشنگتن قرار داد.