در شرایطی که جهان با پیامدهای تنش‌های غرب آسیا، بحران انرژی و استمرار فاجعه انسانی در فلسطین مواجه است، تصمیم ژاپن برای اصلاح اصول انتقال تجهیزات دفاعی، معادلات امنیتی را وارد مرحله‌ای جدید کرده و پرسش‌هایی درباره نقش آمریکا و استانداردهای دوگانه غرب ایجاد کرده است.

در جنگ 40 روزه، ایران نشان داد چگونه با تعریف زمین بازی در خلیج فارس و تنگه هرمز مزیت راهبردی خود را به اهرم تغییر معادله نبرد تبدیل می کند. «محاصره دریایی» هم وقتی با طمع راهزنی دریایی، دشمن را به تیررس می کشاند، چیزی جز همان پنیر رایگان سر تله موش نیست؛ وسوسه انگیز، اما مرگبار.

در میدان جنگ روایت‌ها، عملکرد برخی سفارتخانه‌های ایران قابل توجه بوده است.حضور فعال در رسانه‌های محلی،گفت‌وگو باشبکه‌های تلویزیونی و رادیویی،برقراری ارتباط باچهره‌های مرجع و اثرگذار کشورهای مقصد،وطراحی ابتکارات فرهنگی وهنری متناسب بافضای اجتماعی کشور میزبان، نشان دادکه دیپلماسی عمومی می‌توانداز یک مفهوم کلی و کمتر عملیاتی،به یک کنش زنده ومؤثرتبدیل شود.

اظهارات مقامات کانادا و امارات، گزارش‌های رسانه‌ای درباره تغییرات ارزی و آمارهای کاهش رضایت داخلی در آمریکا، همگی نشان می‌دهد الگوی روابط سنتی با واشنگتن در حال بازتعریف است و همزمان نشانه‌هایی از تغییر موازنه‌های ژئوپلیتیکی و شکل‌گیری نظم جدید در حال ظهور است.

حمله اعلام‌شده از سوی سنتکام به نفتکش «توسکا»، واکنش ایران و هم‌زمان افزایش جابجایی‌های سنگین هوایی نیروها و تجهیزات آمریکا در منطقه، در کنار فضای آتش‌بس شکننده، نشان‌دهنده ورود تقابل به مرحله‌ای فعال‌تر از بازدارندگی متقابل و بازآرایی عملیاتی است.