نورنیوز - گروه سیاسی: تحرکات اخیر دشمن آمریکایی ـ صهیونیستی در هدف قرار دادن حافظان امنیت مستقر در ایست و بازرسیها را باید فراتر از یک اقدام تروریستی صرف دانست. این اقدام جنایتکارانه را باید در قالب یک راهبرد چندلایه برای تضعیف ذهنی محورهای ثبات ملی تحلیل کرد.
آنچه در ظاهر، حمله به یک نقطه عملیاتی تلقی میشود، در عمق خود تلاشی است برای آسیبزدن به اعتماد عمومی نسبت به سازوکار امنیت پایدار ایران. اما واقعیتهای میدانی و ساختاری نشان میدهد این محاسبه دقیقاً بر مبنای سوءبرداشت از ماهیت امنیت در ایران بنا شده است.
خطای مکرر محاسباتی دشمن
ازَ منظر راهبردی، این قبیل اقدامات هیچگاه به تضعیف جایگاه امنیت درون شهری و یکی از نمادهای آن یعنی پستهای ایست و بازرسی منجر نمیشود. برعکس، آنها بهصورت ناخواسته پیام مهمی را در افکار عمومی تثبیت میکنند: "دشمن، خود به نقش تعیینکننده این یگانها در حفظ آرامش جامعه و جلوگیری از نفوذ ناامنی باور دارد." بهعبارتی، هر حمله به این مواضع حفط امنیت، گواهی بر اثربخشی و ضرورت ادامه فعالیت آنهاست و نه بر ضعفشان. از این رو، این نقاط نه فرو میریزند و نه کمرنگ میشوند، بلکه در ذهن مردم به نماد ایستادگی و ثبات تبدیل می شوند، همان مؤلفهای که دشمن قصد داشت آن را فرسوده سازد.
در سطح عملیاتی، بهواسطه تجربههای چند دههای در مقابله با تهدیدات ترکیبی، ساختارهای امنیتی کشور از انعطافپذیری، سرعت تصمیمگیری و هوشمندی بالایی برخوردارند. هرگونه تحول در میدان، سریعاً با بازآرایی آرایش نیروها، اصلاح تاکتیکها و استفاده از دادههای اطلاعاتی پیشرفته پاسخ داده میشود. این فرایند چابک، از پیش در طراحیهای امنیتی لحاظ شده و هر ضربه احتمالی را به فرصتی برای بهروزرسانی و تقویت شبکههای حفاظتی تبدیل میکند.
در بعد روانی و اجتماعی، دشمن در پی ایجاد هراس عمومی است تا از رهگذر آن، پیوند مردم با نهادهای امنیتی را سست کند؛ ولی تجربه تاریخی ملت ایران نشان داده که ترور روانی، برخلاف هدف دشمن، بهجای ترس، موجب انسجام میشود. حضور داوطلبانه و گسترده نیروهای بسیج، نظامی، انتظامی و مردمی در میدان، خنثیکننده این سناریوی روانی است. این حضور نه از جنس واکنش کوتاهمدت، بلکه بخشی از ساختار پایدار مقاومت عمومی است که در بطن فرهنگ ایرانی ـ اسلامی نهادینه شده. مردم، این تلاشهای مذبوحانه را نه بهعنوان تهدید، بلکه بهعنوان نشانهای از ضعف راهبرد دشمن و درک سطحی او از جامعه ایران میفهمند.
سرپوشی بر ناکامیهای میدان نبرد
در مقطع کنونی، دشمن پس از ناکامی در جبهههای منطقهای و شکست در جنگ ادراکی علیه محور مقاومت، آشکارا به گزینه «بیثباتسازی داخلی» روی آورده است. طرحهایی برای تحریک آشوبهای خیابانی، از جمله با اتکا به شبکههای رسانهای معارض و فراخوانهای ساختگی، بخشی از همین راهبرد است. اما این طرحها در نقطه مقابل، سبب شکلگیری وضعیتی جدید شده است ، وضعیتی که در آن، مردم به صورت خودجوش و آگاهانهتر در دفاع از امنیت شرکت میکنند. حضور جدی و پررنگ مردم در شبهای اخیر در خیابان های شهرهای مختلف کشور، نشانهای از همین تحول اجتماعی است؛ امنیت در ایران اکنون نه صرفاً پروژهای حکومتی، بلکه پویشی مردمی با لایههای متعدد است که دشمن هنوز درک نظاممند از آن ندارد.
در لایه ژئوپلیتیک و اطلاعاتی، این حملات را باید با اظهارات اخیر نتانیاهو و فراخوانهای اپوزیسیون وابسته همچون رضا پهلوی در یک چارچوب واحد ارزیابی کرد. این نشانهها، بیانگر تلاش برای گشودن جبههای جدید در قلمرو داخلی ایراناند؛ جبههای که هدف آن همافزایی بین فشار رسانهای و ایجاد ناآرامی روانی است. اما این پروژه، اگر آغاز شود، خود تبدیل به فرصتی راهبردی برای شناسایی دقیقتر شبکههای مزدور و وابسته خواهد شد. نیروهای حافظ امنیت، با تکیه بر تجربههای اطلاعاتی گسترده و همکاری مردمی، قادرند این تلاش را در نطفه خنثی کرده و عناصر مزدور را با دقت هدف قرار دهند.
پر واضح است که دشمن از فقدان شناخت ساختار امنیت جمهوری اسلامی ایران رنج میبرد. امنیت در این سرزمین، یک سیستم چندسطحی و مردمی است که تعامل میان نهادها، نیروهای داوطلب و مردم را در قالب یک شبکه مقاوم رقم زده است.
حمله به ایست و بازرسیها، همانند حمله به نمادهای ظاهری است؛ اما بنیان امنیت ایران فراتر از نمادها و متکی بر پیوندهای اجتماعی و اعتماد عمومی است.
بنابراین، هر چند دشمن میکوشد با حرکات محدود، جبهه داخلی جدیدی بگشاید، نتیجه نهایی چیزی جز تقویت همبستگی ملی و افزایش ظرفیت واکنش سریع در برابر تهدیدات نخواهد بود.
جمهوری اسلامی ایران در پرتو همین ساختار، نشان داده که امنیتش نه محصول قدرت سخت، بلکه ثمره اتحاد مردم و ایمان به آرمانهای مشترک است . و این سرمایه راهبردی، دسترسناپذیرترین هدف برای هر دشمنی است که از بیرون نظارهگر ایران استوار است.