نورنیوز- گروه بین الملل: بنیامین نتانیاهو، نخستوزیر رژیمصهیونیستی، طی چهار دهه گذشته سیاست خود را بر این باور بنا کرده که ایران تهدیدی وجودی برای اسرائیل است و تنها راه مقابله با آن اقدام نظامی است.
در این تحلیل آمده است که نتانیاهو در ۹ اسفند ۱۴۰۴ در برابر دوربینهای تلویزیونی در قدس اعلام کرد اگر برنامههای موشکی و هستهای ایران متوقف نشود، مهار آن دشوار خواهد شد؛ سخنانی که در عمل آغاز جنگی بود که وی سالها برای آن آماده شده بود.
میدل ایست مانیتور معتقد است این جنگ قرار بود کوتاه و قاطع باشد؛ اما در عمل به جنگی فرسایشی تبدیل شده است؛ نوعی درگیری طولانی که به گفته تحلیلگران و فرماندهان نظامی اسرائیل، تلآویو همواره تلاش داشته از آن اجتناب کند.
در بخش دیگری از این تحلیل به اختلاف رویکرد میان واشنگتن و تلآویو اشاره شده است. دونالد ترامپ رئیسجمهوری آمریکا بیش از آنکه به دنبال جنگ طولانی باشد، ترجیح میدهد به توافقی با ایران برسد و از درگیری گسترده در آسیای غربی اجتناب کند.
بر اساس این تحلیل، ترامپ تمایلی به اعزام نیروهای زمینی آمریکا به منطقه یا ورود به جنگی طولانی ندارد و ممکن است پس از دستیابی به نوعی توافق یا اعلام پیروزی سیاسی، از ادامه درگیری فاصله بگیرد؛ موضوعی که میتواند اسرائیل را در موقعیت دشوارتری قرار دهد.
میدل ایست مانیتور همچنین به تواناییهای نظامی ایران اشاره میکند و مینویسد: این کشور علاوه بر توان نظامی متعارف، از شبکهای از نیروهای هم پیمان در منطقه و همچنین توانمندی قابل توجه در حوزه پهپادها و جنگ نامتقارن برخوردار است؛ عواملی که میتوانند در جنگهای فرسایشی تعیینکننده باشند.
در این تحلیل آمده است که چنین شرایطی میتواند جنگ را برای اسرائیل طولانی و پرهزینه کند؛ جنگی که ممکن است فشارهای سیاسی و اقتصادی داخلی را نیز افزایش دهد.
به گفته این رسانه، پیامدهای اقتصادی این درگیری نیز به سرعت در بازارهای جهانی نمایان شده است؛ بطوری که تنها چند روز پس از آغاز تشدید درگیریها، قیمت نفت به بیش از ۹۲ دلار در هر بشکه رسید که افزایشی حدود ۲۸ درصدی در مدت یک هفته را نشان میدهد.
این تحلیل تاکید میکند که بسته شدن یا بیثباتی در تنگه هرمز میتواند حدود ۲۰ درصد از عرضه جهانی نفت و گاز را تحت تاثیر قرار دهد؛ مسالهای که نه تنها بر بهای سوخت در آمریکا و اروپا، بلکه بر رشد اقتصادی کشورهای مختلف جهان نیز اثر خواهد گذاشت.
میدل ایست مانیتور در پایان گزارش خود مینویسد که آنچه قرار بود به عنوان دستاورد راهبردی نتانیاهو ثبت شود، ممکن است در نهایت به یکی از بزرگترین چالشهای سیاسی دوران او تبدیل شود؛ زیرا تاریخ معمولا با رهبرانی که میان وسواس سیاسی و واقعیتهای میدانی تمایز قائل نمیشوند، چندان مهربان نیست.