آمریکا و اسرائیل با انتقال فشار از جنگ نظامی به محاصره نفتی، ظاهراً به دنبال فرسایش اقتصادی ایران و تغییر حاکمیت هستند؛ اما یادداشت تازه هاآرتص یک متغیر مهم را نادیده می‌گیرد: ایران فقط فشارپذیر نیست، بلکه می‌تواند هزینه فشار را به طرف مقابل منتقل کند.

تحولات جنگ ایران و آمریکا در حالی وارد مرحله‌ای تازه شده که تلاش‌های قطر و پاکستان برای بازگرداندن دیپلماسی شدت گرفته، اما اختلاف تهران و واشنگتن بر سر شروط مذاکره پابرجاست. همزمان، تردد در هرمز محدود مانده و فشار جنگ بر ذخایر انرژی و توان نظامی آمریکا افزایش یافته است.

«آشوب انتظاری» دقیقاً از جایی آغاز می‌شود که جامعه نه فقط از آنچه هست، بلکه از آنچه مدام به او گفته می‌شود قرار است اتفاق بیفتد، می‌ترسد. مقابله با چنین پدیده‌ای نه با سانسور ممکن است و نه با امیدفروشی؛ تنها راه، واقعیت‌گویی، حکمرانی کارآمد، رسانه حرفه‌ای و بازسازی اعتماد عمومی است.

ترامپ می‌گوید تنگه هرمز باز است و واشنگتن همچنان از فشار اقتصادی و محاصره ایران سخن می‌گوید؛ اما داده‌های رسانه‌های غربی تصویری متفاوت دارند: تردد دریایی پایین، ذخایر گازوئیل در کف 40ساله، بحران کشاورزان آمریکایی و گرانی مواد غذایی و فرسایش ذخایر پاتریوت.

پیمان دفاعی عربستان، ترکیه و پاکستان در حالی شکل گرفت که به گفته منابع مطلع، نگرانی از کارشکنی احتمالی امارات به‌عنوان یکی از نزدیک‌ترین شرکای منطقه‌ای آمریکا و اسرائیل، محرمانه‌ماندن مذاکرات را ضروری کرد؛ نگرانی‌ای که ریشه در طرح ائتلاف امنیتی اسرائیل و هند داشته است