دونالد ترامپ خود را استاد «معامله» می‌داند، اما جنگ با ایران این ادعا را با آزمونی جدی روبه‌رو کرده است. معامله‌گر حرفه‌ای باید هزینه دستیابی به توافق را مدیریت کند؛ نه اینکه با جنگ، خسارت انسانی، اقتصادی و سیاسی سنگین برای ایران، آمریکا و منطقه، مسیر توافق را دشوارتر کند.

پاسخ دوپهلو و غیرمنتظره ترامپ درباره چرایی تحریم‌نکردن بانک‌های چینی، یک محدودیت مهم آمریکا را آشکار می‌کند: واشنگتن برای اجرای جنگ اقتصادی علیه ایران به چین نیاز دارد، اما هدف‌گرفتن چین می‌تواند جنگ با ایران را به تقابل مستقیم با قدرت دوم اقتصاد جهان تبدیل کند.

چهلمین کنفرانس وحدت اسلامی در شرایط جنگی، فراتر از یک نشست دیپلماتیک، نشانه تداوم تلاش ایران برای همگرایی جهان اسلام و زمینه‌سازی برای نقش‌آفرینی مستقل کشورهای اسلامی در نظم نوین جهانی است.

آمریکا می‌گوید جنگ اقتصادی علیه ایران را تشدید می‌کنیم؛ اما وقتی نوبت به بانک‌های چینی می‌رسد، #ترامپ می‌گوید: «لازم نیست همه‌چیز را اعلام کنم!» ظاهراً در محاصره اقتصادی ایران، یک دیوار هست که آمریکا هنوز نمی‌داند از کدام طرف باید دورش بزند؛ دیوار چین

آمریکا و اسرائیل با انتقال فشار از جنگ نظامی به محاصره نفتی، ظاهراً به دنبال فرسایش اقتصادی ایران و تغییر حاکمیت هستند؛ اما یادداشت تازه هاآرتص یک متغیر مهم را نادیده می‌گیرد: ایران فقط فشارپذیر نیست، بلکه می‌تواند هزینه فشار را به طرف مقابل منتقل کند.