تجربه تلخ اشغال ایران در شهریور 1320 نشان داد، بی‌طرفی بدون پشتوانه قدرت، ضامن امنیت نیست؛ امروز ایران با تکیه بر مردم، توان بومی، انسجام ملی و ظرفیت‌های دفاعی و دیپلماتیک، می‌کوشد دیگر هرگز پل عبور قدرت‌های بیگانه نباشد.

اعلام جنگ اقتصادی دولت آمریکا علیه ایران «Economic D-Day» فقط تشدید تحریم‌ها نیست؛ این اقدام می‌تواند به کشورهای عضو بریکس و شانگهای یادآوری کند که وابستگی به دلار، در شرایط بحران سیاسی به یک ریسک تبدیل می‌شود؛ ریسکی که انگیزه چین، روسیه و دیگران برای توسعه مبادلات با ارزهای محلی را بیشتر می‌کند.

دولت ترامپ با اعلام «Economic D-Day» علیه ایران، تحریم را از فشار حداکثری به جنگ اقتصادی تمام‌عیار ارتقا داده است؛ اما این بار چین فقط با محاسبه سود و زیان تجارت ایران و آمریکا مواجه نیست، بلکه باید درباره حاکمیت اقتصادی و حق تجارت مستقل خود تصمیم بگیرد.

اروپا در سالروز استقلال اوکراین با وعده حمایت و میلیاردها یورو کمک راهی کی‌یف شد؛ اما تداوم جنگ، وابستگی امنیتی و اقتصادی و تعیین مسیر منازعه از بیرون، تصویری متفاوت از «استقلال» اوکراین ترسیم می‌کند.

تشدید ادبیات ضدایرانی اسکات بسنت را می‌توان بخشی از فشار حداکثری ترامپ دانست؛ اما خروج گسترده مدیران ارشد از خزانه‌داری و فشار بازار بدهی آمریکا، پرسش دیگری را مطرح می‌کند: آیا ایران برای وزیر خزانه‌داری، به ویترین نمایش قدرت و جبران ضعف‌های داخلی تبدیل شده است؟