همزمان با یازدهمین شب تجاوز آمریکا به ایران وحمله به چندین شهر کشور ،نیروهای مسلح ایران درادامه عملیات«تنبیه متجاوز»باهدف قراردادن پایگاه‌های آمریکادرکشورهای منطقه ازجمله بحرین،کویت و اردن ضربات سختی به دشمن وارد کردند.دراین عملیات انبارهای مهمات،تجهیزات لجستیکی مرکز فرماندهی نیروهای زمینی وآشیانه هواپیماهای ارتش جنایتکار آمریکادرکویت و بحرین هدف قرارگرفتند.

هشدار امنیتی آمریکا به اتباع خود، فراتر از یک توصیه کنسولی، بازتاب بحران‌های داخلی، فرسایش بازدارندگی نظامی، پیامدهای سیاست «اول اسرائیل» و تلاش کاخ سفید برای مدیریت همزمان فشارهای خارجی و ناکامی‌های داخلی ارزیابی می‌شود.

طرح جدید آمریکا برای ایجاد کریدورهای انرژی، بیش از آنکه راهکاری اقتصادی برای کاهش وابستگی به تنگه هرمز باشد، تلاشی برای بازتولید نفوذ سیاسی، تثبیت حضور نظامی، وابسته‌سازی اقتصادی کشورهای منطقه و پیوند دادن زیرساخت‌های انرژی به منافع رژیم صهیونیستی است.

اعتراف مقامات آمریکایی به کشته شدن نظامیانشان، علاوه بر شکستن روایت سانسور، ابعاد تازه‌ای از توجیه تجاوز نظامی، مسئولیت حقوقی واشنگتن و پیامدهای حقوقی و سیاسی حق دفاع مشروع ایران را در معادلات منطقه‌ای آشکار کرده است.

مشکل اصلی امروز ایران و آمریکا نه کمبود کانال‌های مذاکره است و نه فقدان میانجی‌. مسئله این است که هنوز در بخشی از ساختار تصمیم‌گیری آمریکا، ایران به عنوان یک بازیگر مستقل و اثرگذار تعریف نشده است. نگاه از موضع برتر، همچنان بر بخشی از محاسبات واشنگتن سایه انداخته است؛ نگاهی که تصور می‌کند می‌توان با افزایش فشار، امتیازات بیشتری گرفت یا وادار به عقب نشینی کرد.